Hallo

En rustig bind ik de donkerblauwe satijnen linten van mijn slippers
nadat ze om enkels en benen gewonden zijn
(kruiselngs, zoals dat hoort)
voor ik sidderend neerzijg bij het applaus en dan pas
heel voorzichtig
 is er tijd om de vleugels op te vouwen in kreukvrije zones, terwijl de wit-gouden sax,
stil nu,
 als een pasgeboren kind in mijn arm tegen
mijn boezem ligt

het is erg om te zeggen
maar ik hoop oprecht
met hart en ziel en wezen
dat ik nooit meer,
nooit meer verliefd moet zijn

de vederlichte boulevard was heerlijk
je liep er op en neer
maar je ging nooit ergens heen
ik toch niet

in de stad van mijn leven
waren er te veel van die boulevards
en nu wat ouder, wens ik

slechts een doodgewone straat
met hier en daar een verlichte lantaarn
misschien een enkel uitstalraam
en iemand die naast je
door die straat wil gaan

De vederlichte boulevard is bedacht door Uvi. Deze tekst was het 'antwoord'.
Te lezen op https://blog.seniorennet.be/un_voyageur_immobile

engeltje met je zijdezachte vleugels
klein meisje met je zwarte haar
krijg je wel genoeg te eten
valt de hemel jou niet te zwaar?

speel je met de schapenwolkjes
stoei je met de herdershond
ben je jouw papa al tegengekomen
in dat land van de regen en de zon?

gluur je soms stiekem naar beneden
als je denkt dat niemand het ziet
zing je met een blij lachend gezichtje
of heb je ook traantjes van verdriet?

mijn lief gouden cherubijntje
morgen ben jij jarig en ik wou
dat ik een reuzetaart kon bakken
enkel en alleen voor jou

met suikerroosjes zou ik hem versieren
29 kaarsjes zouden erop staan
wij zouden samen jouw dag vieren
door fijn ergens naar toe te gaan

of moet ik mij gelukkig prijzen
dat jij voorgoed als baby bij mij bent
in mijn herinnering het leven vindt
dat je in werkelijkheid niet hebt gekend

ik toonde een ziel
en er werd achteloos aan voorbij gestapt

ik toonde gevoelens
en er werd even op getrapt

ik toonde mijn lach
maar die werd snel weer dichtgeklapt

verdronken verdriet
toen jij me woordloos in je armen nam

innigheid
toen jij in mijn armen liggen kwam

nu is de tijd voorbij
dat ik mij geen raad wist
met jouw verdriet en pijn

doorheen mijn levens
werd angst op angst gestapeld
terwijl ik verlamd toekeek

zonder besef 
zonder beleving
zonder verwerking

laat mij de doorstroom zijn
de omhelzing
de warmte

nu kan het

met onder die melkwitte, opalen lucht
het donkere water reeds
het huis aan de horizon
nog schrale hei, een vermoeden slechts van kleur
geen ster, geen maan, geen wind
slechts stilte en het zoeven der banden

en hoog in de hemel dat breekbaar roze
op weg naar mogelijkheden
naar zou kunnen
naar IS

een glimlach
heya
twee kussende beertjes
een warme knuffel
uren aan de telefoon
een goedmoedige plagerij
een grinnikende hond
paté met korstjes
drie kussens op de grond
een doorweekte handdoek
gevend en gevend
soms vragend, nooit eisend
uitgesteld weerzien
ziek en moe slapen
ontbijt na de middag
en praten, praten, praten
...

zo simpel dan is houden van 

ik heb een droom, Meester.

vertel je droom, Meermin.

er is die man, Meester.

ik ken hem niet.

nog is hij een schim, een droom, een fantoom....

ik weet het, Meermin.

hij is het mankerende stuk, Meester.

het passende stuk, Meester.

mijn animus, Meester.

heb je in jezelf gezocht, Meermin?

hoe kan ik, Meester?

ik ben de clowm, de entertainer, het rookgordijn.....

er is altijd hoop, Meermin!

en hoop doet leven, Meester.