hell

zij hebben hun ronde koppen verborgen
achter maskers en onder narrenkappen
burgers, boeren en buitenlui
vergeten een middag hun kommer en zorgen
en dat ze naar VTM zouden kunnen zappen

zij verkleden zich met mantel en degen
vermommen zich als ridders en ratten
burgers, boeren en buitenlui
lopen dansend en brullend over de wegen
terwijl ze zich met plezier bezatten

zij zijn in hun bourgondische genieten
de ware nazaten van Bredero en Breughel
burgers, boeren en buitenlui
ongeacht of het nu heren zijn of pieten
zij laten hun zotheid de vrije teugel

zo trekken zij groep na groep voorbij
mannen en vrouwen in vrolijkheid
burgers, boeren en buitenlui
en stille melancholie strijdt in mij
tegen deze luidruchtige uitbundigheid

de zwerfkat heeft een thuis gevonden
heeft uitgebreid zijn vacht gelikt
en met zorgvuldige gebaartjes
weerbarstige haartjes glad gelegd
 
een bakje melk, een schotel vlees
ik geeuw en lik mijn snorrebaard
en met een elegante sprong
beland ik bij mijn eigenaar
 
hij ronkt, hij snort, hij rekt zich uit
hij klauwt zich vast en zuigt
zo pluizig zacht als ik hem aai
over zijn kopje en zijn buik
 
ik was mij zorgvuldig met tong en poot
lig lang uitgestrekt bij jouw haard
of warm gekoesterd op jouw schoot
mijn snoet verborgen onder mijn staart
 
slaap je slaap en droom je droom
mijn lief, verwend, geheimvol dier
nu eens vrank, dan weer vol schroom
sinds die dag ben je veilig hier

Lubbe ligt naast mij en zucht voldaan
wanneer ik haar warme buik aai
haar vacht is zo krullend en zacht
als die van een knuffelbeer
de zwarte eeltkussens en natte neus
als ingeplant in bruin wollig haar
in haar beetje openstaande muil
zijn de onderste tandjes nog net zichtbaar
 
aan mijn voeten ligt bolletje Olga
haar lijf zoekt met mij contact
haar korte haartjes als van zijde
kriebelen tegen mijn tenen
haar bruinroze snoet wordt al wat wit
soms kijkt ze mij heel slaperig aan
haar lange oren verbergen de plooien
van te mollig zijn in haar nek
 
op het kussen naast mijn hoofd
met ogen tot spleetjes dichtgeknepen
rust Rocky volledig ontspannen
in een boog van verzadiging
zijn lange haren liggen netjes glad
het zwart enkel verbroken door de witte snor
en de witte sokjes aan zijn poten
die hij nu als peluw gebruikt
 
ik lig verzaligd bij hen in bed
geniet met hen van deze stilte
vlij mij aan tegen hun pelzen
en wil spinnen van welbehagen
 
Poes Rocky verdween spoorloos in november 2001.
Pointer Olga stierf van ouderdom in april 2002.
Bouvier Lubbe stierf tien dagen later.
Zij zijn niet vergeten.

hoe simpel zou ons leven zijn
als enkel jij en ik er waren

en weten dat die bange last
waar wij zo zwaar aan tillen
eigenlijk licht om dragen is
als wij onze angsten samen leggen

heb ik jou nooit verteld
hoeveel ik van je hou?

doch excuseer dat ik het vraag
jou lastig val met mijn gezaag
ik hou van jou

hou jij van mij?    

een lachend festijn
van draaiende wolken
verder staan er mensen
in eindeloos zoeken

jij bent er

uit paradoxen wordt verdriet geboren

op wieken van dampen
zweven naar onbegrensde streken
beweging van lichaam
verlichting
kracht gevende handen
heling
genezing
pijn die niet verdwijnt

dansend ritme op vingergeknip
een niet uitgevoerde choreografie

een klik breekt gedachten in

vandaag is het bad geparfumeerd
met rozenhout en dennengroen
ontspannend en uitgebalanceerd
het absolute verwengevoel

twee vlinders binnen één cocon?
geen plaats om blijvend te delen
dus fladdert elk een richting uit
vrij!

jammerlijk en pathetisch
de aanblik van het vastgespelde exemplaar
behalve voor de verzamelaar

jij kijkt mij aan
want kijken mag
en ik vergat
wat een blik vermag

kiem
voor ontwikkelende rups
ontpopt tot vlinder

gewekt uit coma van berusting
vicieuze cirkel doorbroken

ademloos weggegleden
feniks herrezen
voor immer nooit samen
tot de dood ons scheidt

ik ben de spiraal

het zwijgen van de nacht
wanneer ergens in de stad
een auto start

vingers glijden zoekend langs groeven
die ogen reeds kennen
lijnen uit een niet gekend verleden

je mond: een sleutel

het beeld verschemert

handen
hebben onze diepste geheimen verraden

één traan
drupt langzaam op de grond

zwijgend
wordt het putje toegedekt

ook deze nacht gaat weer voorbij
we liggen in elkanders armen
zacht omstrengelen zich handen
geen mens was mij meer nabij

waarom ben jij de eennachtvlinder
en drinkt je dronken aan de bloem
ik ben tot staan blijven gedoemd
jij laat je wiegen op de winden

straks is het dag en vlieg je heen
ik blijf zonder tranen weer alleen
de dageraad is mooi en koud

de duisternisbrand is uitgedoofd
tevergeefs heb ik geloofd
de dag komt... ik word oud

geschreven op Valentijn 1974

mijn nacht
wit baldakijn
foltertuig

ik brand

water stroelt
verkoelt

uitgedoofd

ik lach
de dag komt

vrienden zijn geen vrienden meer
mens is beest geworden
eenzaamheid is de zwarte vogel
die krijst in de nacht

oververhitting in de kamer
om het toch warm te krijgen
jouw lichaam en ik
zonder liefde nu

koud is het buiten
en binnen in mij
waar blijft de vriend?

die is volgezopen
en komt in mijn armen
zijn roes uitslapen

het masker valt niet meer weg
zelfs door de ooggaten valt geen lichtstraal

spring
zodat dit mombakkes verplettert op harde steen

alles wat achter zotskap zat
knippert naar het licht

zwart blijft geen zwart
maar vloeit over naar grijs

stilte loopt in mij
en de angst ervoor

luider die muziek
roep
schreeuw
lach
luider
luider

STOP

ik
      spring
                    zweef
                                 val

                e   n
            l            k
        a                  r
     r     verbrijzeld     a
  t         hersenen         n
s                                   s 

     er zat niet zoveel in