kijken

kiem
voor ontwikkelende rups
ontpopt tot vlinder

gewekt uit coma van berusting
vicieuze cirkel doorbroken

ademloos weggegleden
feniks herrezen
voor immer nooit samen
tot de dood ons scheidt

ik ben de spiraal

het zwijgen van de nacht
wanneer ergens in de stad
een auto start

vingers glijden zoekend langs groeven
die ogen reeds kennen
lijnen uit een niet gekend verleden

je mond: een sleutel

het beeld verschemert

handen
hebben onze diepste geheimen verraden

één traan
drupt langzaam op de grond

zwijgend
wordt het putje toegedekt

ook deze nacht gaat weer voorbij
we liggen in elkanders armen
zacht omstrengelen zich handen
geen mens was mij meer nabij

waarom ben jij de eennachtvlinder
en drinkt je dronken aan de bloem
ik ben tot staan blijven gedoemd
jij laat je wiegen op de winden

straks is het dag en vlieg je heen
ik blijf zonder tranen weer alleen
de dageraad is mooi en koud

de duisternisbrand is uitgedoofd
tevergeefs heb ik geloofd
de dag komt... ik word oud

geschreven op Valentijn 1974

mijn nacht
wit baldakijn
foltertuig

ik brand

water stroelt
verkoelt

uitgedoofd

ik lach
de dag komt

vrienden zijn geen vrienden meer
mens is beest geworden
eenzaamheid is de zwarte vogel
die krijst in de nacht

oververhitting in de kamer
om het toch warm te krijgen
jouw lichaam en ik
zonder liefde nu

koud is het buiten
en binnen in mij
waar blijft de vriend?

die is volgezopen
en komt in mijn armen
zijn roes uitslapen

het masker valt niet meer weg
zelfs door de ooggaten valt geen lichtstraal

spring
zodat dit mombakkes verplettert op harde steen

alles wat achter zotskap zat
knippert naar het licht

zwart blijft geen zwart
maar vloeit over naar grijs

stilte loopt in mij
en de angst ervoor

luider die muziek
roep
schreeuw
lach
luider
luider

STOP

ik
      spring
                    zweef
                                 val

                e   n
            l            k
        a                  r
     r     verbrijzeld     a
  t         hersenen         n
s                                   s 

     er zat niet zoveel in

rijdt de tram
stopt de tram
stappen mensen uit

loopt een vrouw
met een kind
en naast haar de man

ziet dat kind
uitstalraam
met veel speelgoed in

slaat de vrouw
schreit het kind
schreeuwt de man heel hard

weer naar huis
in de tram
beeld van eenzaamheid

er is een ster in de rivier
een stuk hout laat haar even verdwijnen
aan de overkant snerpt een waterhoen

in de verte hangt de lichtschijn van de stad
een witte rookwolk stijgt gestaag
donkere silhouetten van bomen

we wandelen stroomopwaarts
de ster drijft met ons mee

er werd geen woord gesproken
die nacht

top, zei de pot, dan zijn we het eens?
knap, zei de pan, dat zal dan wel
de ketel pruttelde tegen
maar toen het vergiet alles nog eens wilde uitziften
legden ook de messen er zich bij neer

muziek laat een bloem ontluiken

een vlinder komt eraan
wordt bedwelmd
en fladdert verder

tevreden en voldaan

eens zal groeien
wat jij hebt geplant
de kiem van iets
dat nog moest ontstaan

dan kom ook ik tot rijpheid
na jaren van roerloos wachten

dat was het begin van liefde

dit is een nacht van waarheid
van olifanten met grote roze oren
en remko kampurt begrijpen

en heerlijk nu is de nacht alleen in bed
een maagd zonder beschermend vlies
een kind
dromend van de prins die nog moet komen 

we gaan nieuwe wegen
in het warme weten
dat naast ons een mens loopt
met wie we blijven delen

hervind in jou steeds adem
zie jouw lieve gezicht
heb jouw lach en woorden nodig
jij maakt me heel erg blij

nog dansen wij verborgen
in de schaduw van de maan
alchemisten op zoek naar de steen der wijzen

de duisternis ontwricht
van paars naar goud
van beweging naar licht

het verleden in herinnering vervaagd
de geest bevrijd, de ziel verblijd
over onze dromen wordt gewaakt

het was een kleurenspel
tinten van rozerode rozenliefde

een keuken met kale wanden
een koude spiegel
een klok

je hebt grote ogen, zei je

ijdele woorden
is dat liefhebben?

een beeld
is dat scheppen?

er is een wereld voor onszelf
een droom voor een ander

vanachter tralies van verplichting
is de dood ontsnapping
uit de gevangenis die leven heet
 
de duisternis van het moeten
spaarzaam verlicht door ontmoeting
een flakkering van de geest
een sprankeltje ziel
een beetje hemel proeven
als muziek en woord zich samenvoegen
tot aan de vreugde
 
voor wie levend achterblijft
met een schamel restje herinneringen
is er de pijn van het afscheid
wie de dood tegemoet treedt
ervaart tenslotte
de ultieme bevrijding naar het licht