gouden licht

het was een kleurenspel
tinten van rozerode rozenliefde

een keuken met kale wanden
een koude spiegel
een klok

je hebt grote ogen, zei je

ijdele woorden
is dat liefhebben?

een beeld
is dat scheppen?

er is een wereld voor onszelf
een droom voor een ander

vanachter tralies van verplichting
is de dood ontsnapping
uit de gevangenis die leven heet
 
de duisternis van het moeten
spaarzaam verlicht door ontmoeting
een flakkering van de geest
een sprankeltje ziel
een beetje hemel proeven
als muziek en woord zich samenvoegen
tot aan de vreugde
 
voor wie levend achterblijft
met een schamel restje herinneringen
is er de pijn van het afscheid
wie de dood tegemoet treedt
ervaart tenslotte
de ultieme bevrijding naar het licht

woorden zijn magie
openen de wereld
slaan de brug
 
woorden doorbreken magie
maken het etherische tastbaar
omschrijven het taboe
 
mijn woorden zullen leven
wanneer ik niet meer zal zijn

kijk regelrecht de hemel in
naar het dak van laaghangende wolken
en ver weg achter de populierenrij
de helderblauwe horizon
 
vind kracht en liefde en troost
door niemand in de droom gestoord
en zo dat een illusie is, verstoor hem niet
want ook illusies kunnen kostbaar zijn

woord voor woord bouw ik realiteit
het toeval wordt vermoord
ik krijg vat op een duistere wereld
kom, neem mijn hand
laat mij gids en leider zijn
op deze onbekende paden
stap voor stap betreden wij het gebied
waar vlinders zinnebeeld zijn van symmetrie
de lijnen uitgetekend zijn
en orchideeën gif uitwasemen

De nacht proeft zoet als druivensuiker,
Geurt naar de eerste meiklokjesruiker,
Herinnert zich de koolmeesjes, die op hun hoede
In de kamperfoelie op hun eitjes broeden.
 
In deze wondere wereld van stilte
Vult opstijgend vocht de lucht met kilte;
Het wazige licht heeft elke lijn verzacht,
Elke vorm tot zijn essentie teruggebracht.
 
Beschroomd de nachtelijke rust te storen
Laat het beekje zich zacht klaterend horen,
Geruisloos rimpelt het water naar de kant.
 
Wie zich door de lente laat bekoren,
Wordt in deze tijd opnieuw geboren,
Want is niet alles aan mekaar verwant?

het weerlicht in het oosten
voortjagende wolken verbergen soms de maan
die hen bijna transparant voorbij laat trekken
een onweer heeft de geuren losgeweekt
van verregende bloesems en doordrenkte grond
 
deze nacht nu draagt tederheid in zich
de hemel verbonden met moeder aarde
dit sacrale ogenblik laat innigheid ontwaken
die mij de behoefte aan slaap ontneemt
tot het grauwe licht begint te dagen

ik lachte
en was mij daarvan niet bewust
omdat wij zo zalig verzadigd lagen
en was mij daarvan heel erg bewust
 
even was de muur gesloopt
die bij de eerste woorden
steen voor steen opnieuw werd opgetrokken
tot het punt van niet langer kwetsbaar zijn
 
blijkbaar hebben wij dat nodig

besef de doorzichtigheid van zijn ziel
stralend als het licht in zijn ogen
maar bedenk: zoals jij hem helder doorschouwt
zo kristalhelder doorziet hij jou

wanneer zijn mond de verkenningstocht begint
zijn handen wel 1000 handen lijken
die mij aanraken en liefkozen
zijn warmte mijn lichaam laat blozen
 
wanneer wij ons baden in de sauna
van wellustige passie en genot
zweet zich met zweet vermengt
woorden tot een kreun verworden
 
wanneer wij in ons minnespel
elkaar toch nog aankijken kunnen
tot samenzijn zo indringend wordt
dat ik mijn ogen sluiten moet
 
dan is dit pure goddelijke lust
die ik schaamteloos onderga
ik ben opgegaan in de zinnelijkheidsroes
en voel mij meer dan ooit liefgehad

de waterlelie staat vandaag in bloei
het hart van gele barnsteen omvat door wit goud
de blankheid verzacht door het dieproze
binnen in de buitenste bloembladen
dat naar lichtroze vervaagt
 
en met haar de water-vergeet-me-niet
die was er gisteren ook nog niet
vijf hemelsblauwe blaadjes rond een oranje puntje
gezegende tuin

in de schelp van mijn hand
lag ooit dit kostbaar kleinood:
een vriendschapsband
kameraden, tochtgenoten
 
even is een hand wat leger
een zieltje wat gekrenkt
maar tijd heelt immers alle wonden
zo ook natuurlijk deze

vandaag was slechts een dag
zoals morgen er ook één is
en misschien de honderd
die nog volgen zullen
het kunnen er ook duizend zijn
of meer
 
gewoon een dag
met werk en verplichting
eten en drinken
een sigaret
mensen die te veel willen
of juist niets
 
ik sta ergens aan de rand
bekijk dit spel
en schater om de dwazen
mijzelf incluis
ga grinnikend naar bed
binnen mijn eigen ademruimte
in harmonie met mijn ik

de god van liefde werd een god van onverdraagzaamheid
toen pastoors - moeizaam hun geilheid wegslikkend-
mij confronteerden met denkbeelden
waar ik nog niet aan toe was
ik had mijn lengte en lichaam tegen
 
qua tolerantie hebben ze niets bijgeleerd
hun enggeestigheid bestaat nog steeds
 
wat jammer voor god

deze taal die in de hemel ontstaat
ben ik nog volop aan het leren
en \'k zal er de rest van mijn leven
wel zoet mee bezig blijven
 
ik stamel onhandig de eerste zinnen
de losse woordjes heb ik al gehad
dwaal weg van alledaagsheid
en betreed haar geheime wereld
 
of ik nu zelf spreek of naar haar luister
er zit altijd een engeltje in
dat zijn vleugeltjes om mij legt
en mij onzin of wijding toefluistert
 
iedereen die met haar bezig is
moet wel een beetje heilig zijn
want er is geen plaats genoeg
voor haar én pietluttigheid
 
ik omarm haar met de warmte
die in haar verborgen zit
die taal, voor \'t geval je \'t nog niet wist
is de taal van de muziek

windstil
vijf uur voorbij
de tuin reeds duister
de witte muur een schemervlek
de pastelkleur van de lucht
aquamarijn met een vleugje groen
heel licht nog aan de horizon
blaadjes en takjes zwart
net als de lantaarnpaal
en de boom in de verte
twee warm oranje lichten
en in de driehoek van de schoorsteen
met de rand van de daken
het gele sikkeltje van de maan
 
windstil halfzes
het moment is voorbij
maar voor de toekomst bewaard

nacht alweer
de regen ruist een lied
het is een melodie
van klaproos en vergeet-mij-niet
een vervlogen herinnering
gevuld met melancholie

toen verborg hij zijn aangezicht
in de warmte van haar hals
terwijl zij enkel gekeken had
en van hem hield