harmonie

de god van liefde werd een god van onverdraagzaamheid
toen pastoors - moeizaam hun geilheid wegslikkend-
mij confronteerden met denkbeelden
waar ik nog niet aan toe was
ik had mijn lengte en lichaam tegen
 
qua tolerantie hebben ze niets bijgeleerd
hun enggeestigheid bestaat nog steeds
 
wat jammer voor god

deze taal die in de hemel ontstaat
ben ik nog volop aan het leren
en \'k zal er de rest van mijn leven
wel zoet mee bezig blijven
 
ik stamel onhandig de eerste zinnen
de losse woordjes heb ik al gehad
dwaal weg van alledaagsheid
en betreed haar geheime wereld
 
of ik nu zelf spreek of naar haar luister
er zit altijd een engeltje in
dat zijn vleugeltjes om mij legt
en mij onzin of wijding toefluistert
 
iedereen die met haar bezig is
moet wel een beetje heilig zijn
want er is geen plaats genoeg
voor haar én pietluttigheid
 
ik omarm haar met de warmte
die in haar verborgen zit
die taal, voor \'t geval je \'t nog niet wist
is de taal van de muziek

windstil
vijf uur voorbij
de tuin reeds duister
de witte muur een schemervlek
de pastelkleur van de lucht
aquamarijn met een vleugje groen
heel licht nog aan de horizon
blaadjes en takjes zwart
net als de lantaarnpaal
en de boom in de verte
twee warm oranje lichten
en in de driehoek van de schoorsteen
met de rand van de daken
het gele sikkeltje van de maan
 
windstil halfzes
het moment is voorbij
maar voor de toekomst bewaard

nacht alweer
de regen ruist een lied
het is een melodie
van klaproos en vergeet-mij-niet
een vervlogen herinnering
gevuld met melancholie

toen verborg hij zijn aangezicht
in de warmte van haar hals
terwijl zij enkel gekeken had
en van hem hield

 dwarrel met mij deze dans
vlinder met de blauwgouden vleugels
want de lente is in 't land
met bloeiende Kaapse vergeet-mij-niet
en onverwoestbare maagdenpalm
 
de zon knippert met haar ogen
tot ze tranen schreit
want zij was vergeten
hoeveel licht en warmte zij verspreidt
 
wij zijn de welgekome kraamvisite
bij de naakte bolletjes vogel
er zijn nieuwe blaadjes jeugdig groen
en er is de gele dotterbloem
 
ik wil met jou de blijheid delen
die ik in mij voel
de nectar van jouw lippen stelen
jou met mijn pootjes kriebelen
en met mijn sprieten de jouwe strelen
 
vlieg nu met mij de hemel in
voor een keertje kan het wel

enkel lichaamsspel bevredigt niet
als geest en ziel blijven hongeren
seks wordt dan een reddingsboei
voor zich vastklampende drenkelingen
 
de verbondenheid die ik voel
maakt vrijen zo fantastisch heerlijk:
de fysieke uitdrukking van wat innerlijk leeft
 
een allesomvattende gloed ervaren
die zachtblozend naar buiten treedt
en zichtbaar is voor wie ogen heeft:
het lichaam als tempel voor een bewust zijn

deze vonk doet uiten
wat altijd aanwezig was
maar vaak verborgen bleef
 
deze vlam laat branden
in zacht knetterend vuur
of lichterlaaiende gloed

ik gaf mijn ziel aan jou in pand
voor zolang jij hem wilt bewaren
misschien dat ik hem ooit terug kom vragen
maar ik kan niet in de toekomst zien

dit is de corridor van het leven
waarin je vrij mag exploreren
elke deur verbergt een wereld
een zon, een regen, een klimaat
woestijnzand of door zee bespoelde kiezel
een 19de-eeuwse straat
 
open ze
word geboren, sterf en herinner
dit spiegelpaleis van de fantasie
hervind een vergeten identiteit
en daarmee de les uit het verleden
word bewust van wat belangrijk is

de duisternis ligt op de loer
tast mij af met zijn tentakels
maar zijn prooi is weerbaar nu geworden
heeft de kracht in de strijd ontdekt:
zilver tegen donkerte
blauw tegen regen
muziek tegen neerslachtigheid
 
vandaag schijnt de zon
de lucht is helder
niemand kan mij vandaag afpakken 

zoals de geboorte innig is
zo ook de dood
een mens wordt geboren
een ander gaat dood
voor beiden is het een worsteling
het snakken naar adem voor leven
wat voor de één het begin is
betekent voor de ander het einde
of is het omgekeerd?

rillingen
vertrekkend in de ruggengraat
opklimmend naar de nek
tot haartjes rechtop gaan staan
 
een melodie die schaamteloos in mij dringt
mij dan geheel omknelt met klanken
en mij tijdloos leven laat
kippenvelmuziek

ik kan noten spelen
iemand heeft mij de techniek geleerd
hoe ik mijn lippen spannen moet
iedere vinger op de juiste klep
hoe ik ademen
en met mijn tong scanderen moet
nu wacht ik met geduld
tot eens de melodie weerklinkt
waarvan ik weet dat hij bestaat
wanneer klanken hun ziel verwerven

ieder gesprek draagt in zich de tweespalt
van wat de een zegt en de ander hoort
want als er een iets andere golflengte is
wordt het verbale contact zwaar gestoord
 
de angstaanjagendheid der woorden
waarmee ik mijn denken en voelen uit:
is het bericht juist doorgekomen
of heb ik een verkeerde zin gebruikt?
 
uitspraken kunnen muren bouwen
waardoor je je opgesloten en kwetsbaar voelt
en het is gemakkelijker je dom te houden
dan te vragen: wat heb je eigenlijk bedoeld?
 
zo worden woorden een kwestie van vertrouwen:
ik neem aan dat je het goed (of lief) bedoelt

de eend waggelt langs de vijverrand
met achter haar vijf jongen
waarvan er eentje in het water kwakkelt
het gladde kruinenvlak breekt en rimpelt
zichtbaar nu twee grote vissen
met vinnen als sluiers
 
de donkere den heeft lichtgroene puntjes
hij lijkt zowaar verjongd
al is zijn stam misvormd na jaren
een vogel zingt tussen zijn naalden
 
aarde wordt hemel
want harmonie ligt in mijzelf
als ik elk gevoel aanvaarden kan
het als wezenlijk ervaar
 
dus ja, ik mag verlangen
verdrietig zijn soms
of kwaad en onvoldaan
ook dat is deel van mij
dan adem ik toch leven
zoals de vele mugjes
die dansen in de zon

een wereld vol met mensen
elk draagt in zich een kunnen
heeft wat wijsheid en verstand
en soms mankeert het hen daaraan

en wat als realiteit verdwijnt
in een wereld van denken?
mijn gedachten zijn immers overal
op elke plaats, in elke tijd
mijn geest zwerft doorheen eeuwen
naar de plek die ik verkies
praat met mensen die er (nog) (niet) (meer) zijn
 
er is geen lineaire opeenvolging van seconden
maar een perfect ronde cirkel
waarvan elk punt naar het midden reikt
alleen een klein kind gelooft dat niet bestaat
wat het niet met eigen ogen ziet
daarin zijn afwezigheid en dood aan elkaar gelijk
de geest overwint beide
de ziel is bereid