doornroosje

ik gaf mijn ziel aan jou in pand
voor zolang jij hem wilt bewaren
misschien dat ik hem ooit terug kom vragen
maar ik kan niet in de toekomst zien

dit is de corridor van het leven
waarin je vrij mag exploreren
elke deur verbergt een wereld
een zon, een regen, een klimaat
woestijnzand of door zee bespoelde kiezel
een 19de-eeuwse straat
 
open ze
word geboren, sterf en herinner
dit spiegelpaleis van de fantasie
hervind een vergeten identiteit
en daarmee de les uit het verleden
word bewust van wat belangrijk is

de duisternis ligt op de loer
tast mij af met zijn tentakels
maar zijn prooi is weerbaar nu geworden
heeft de kracht in de strijd ontdekt:
zilver tegen donkerte
blauw tegen regen
muziek tegen neerslachtigheid
 
vandaag schijnt de zon
de lucht is helder
niemand kan mij vandaag afpakken 

zoals de geboorte innig is
zo ook de dood
een mens wordt geboren
een ander gaat dood
voor beiden is het een worsteling
het snakken naar adem voor leven
wat voor de één het begin is
betekent voor de ander het einde
of is het omgekeerd?

rillingen
vertrekkend in de ruggengraat
opklimmend naar de nek
tot haartjes rechtop gaan staan
 
een melodie die schaamteloos in mij dringt
mij dan geheel omknelt met klanken
en mij tijdloos leven laat
kippenvelmuziek

ik kan noten spelen
iemand heeft mij de techniek geleerd
hoe ik mijn lippen spannen moet
iedere vinger op de juiste klep
hoe ik ademen
en met mijn tong scanderen moet
nu wacht ik met geduld
tot eens de melodie weerklinkt
waarvan ik weet dat hij bestaat
wanneer klanken hun ziel verwerven

ieder gesprek draagt in zich de tweespalt
van wat de een zegt en de ander hoort
want als er een iets andere golflengte is
wordt het verbale contact zwaar gestoord
 
de angstaanjagendheid der woorden
waarmee ik mijn denken en voelen uit:
is het bericht juist doorgekomen
of heb ik een verkeerde zin gebruikt?
 
uitspraken kunnen muren bouwen
waardoor je je opgesloten en kwetsbaar voelt
en het is gemakkelijker je dom te houden
dan te vragen: wat heb je eigenlijk bedoeld?
 
zo worden woorden een kwestie van vertrouwen:
ik neem aan dat je het goed (of lief) bedoelt

de eend waggelt langs de vijverrand
met achter haar vijf jongen
waarvan er eentje in het water kwakkelt
het gladde kruinenvlak breekt en rimpelt
zichtbaar nu twee grote vissen
met vinnen als sluiers
 
de donkere den heeft lichtgroene puntjes
hij lijkt zowaar verjongd
al is zijn stam misvormd na jaren
een vogel zingt tussen zijn naalden
 
aarde wordt hemel
want harmonie ligt in mijzelf
als ik elk gevoel aanvaarden kan
het als wezenlijk ervaar
 
dus ja, ik mag verlangen
verdrietig zijn soms
of kwaad en onvoldaan
ook dat is deel van mij
dan adem ik toch leven
zoals de vele mugjes
die dansen in de zon

een wereld vol met mensen
elk draagt in zich een kunnen
heeft wat wijsheid en verstand
en soms mankeert het hen daaraan

en wat als realiteit verdwijnt
in een wereld van denken?
mijn gedachten zijn immers overal
op elke plaats, in elke tijd
mijn geest zwerft doorheen eeuwen
naar de plek die ik verkies
praat met mensen die er (nog) (niet) (meer) zijn
 
er is geen lineaire opeenvolging van seconden
maar een perfect ronde cirkel
waarvan elk punt naar het midden reikt
alleen een klein kind gelooft dat niet bestaat
wat het niet met eigen ogen ziet
daarin zijn afwezigheid en dood aan elkaar gelijk
de geest overwint beide
de ziel is bereid

ik heb een nieuw riet genomen
mijn sax op haar tonen afgestemd
sluit mij op binnen de klanken
en adem vrijheid
speel in de oase van mijn denken
omringd door hoge duinen en zandwoestijn
drink dit zoete water
duik onder in haar rimpeling
laat mij door haar strelen
als ik door haar koelte glij
 
zonder haar zou er slechts dorheid zijn
ik heb mijn levensbron gevonden
in deze dansende juichende fontein  
en met haar de verborgen plek
waar ik mijzelf mag zijn

ik wil met jou delen
de groene grot van de treurwilg
waarin het licht gefilterd werd
tot levende schemer
 
de knoest van de oude eik
waarop ik placht te rusten
mijn rug tegen zijn sterke stam
terwijl ik met de kabouters sprak
 
de zilverwitte schors van de berken
lang geleden in een tuin
die rank en slank hun kruinen strekten
de hand die naar de hemel reikt
 
de robuuste, brede zilverspar
zo donker in de winter
stralend licht uitbottend
in iedere nieuwe lente
 
de machtig hoge populieren
van het zwembad aan de Leie
voor het eerst bewust van tak en blad
een vorm op het water
 
en de vrucht dragende kersenboom
waarin ik verscholen zat
hoog boven de grond
alleen met mijzelf en de lucht

stille schimmen schuiven voorbij
zonder aandacht voor mekaar of voor mij
daar is mijn baken
naar veilige haven
terwijl ik door donkere straten rij:
hoog in de heldere hemel staat de volle maan
 
is mijn auto geen schip op de golven van een oceaan?

ons leven een reis
een perpetuum mobile
de beweging van het ontdekken
het verwerven van inzichten
en na de zwarte ruimte
de onzekerheid van een nieuwe planeet
een nieuw aspect op de weg
 
de tijd geeft helderheid
iedere dag onthult iets meer
de kern is aangeraakt
de edele steen van energie
de gouden pit van het verbond

"Dus je wist het?" vroeg de Een.
"Ik wist het!" bevestigde de Ander.
"En toch?"
"En toch!" glimlachte de Ander.

woorden, zei hij
ik zoek woorden
 
de magiër opende zijn handen
zij waren leeg
 
de magiër opende zijn mond
 
de oorverdovende stilte
raasde over hem heen
 
hij boog het hoofd
en begreep

word nu eens eindelijk volwassen
 
zo wordt met een woord een kind vermoord

sluipend door het lege huis
verzamel ik kleren
gris een jurk weg van de tafel
de panty die onder de zetel ligt
het slipje van de stoel
de bh van een leuning
 
als een dief verzamel ik
momenten
kijk terug, niet vooruit
zie
naakt woord
 
en schreeuw