Leie

top, zei de pot, dan zijn we het eens?
knap, zei de pan, dat zal dan wel
de ketel pruttelde tegen
maar toen het vergiet alles nog eens wilde uitziften
legden ook de messen er zich bij neer

muziek laat een bloem ontluiken

een vlinder komt eraan
wordt bedwelmd
en fladdert verder

tevreden en voldaan

eens zal groeien
wat jij hebt geplant
de kiem van iets
dat nog moest ontstaan

dan kom ook ik tot rijpheid
na jaren van roerloos wachten

dat was het begin van liefde

dit is een nacht van waarheid
van olifanten met grote roze oren
en remko kampurt begrijpen

en heerlijk nu is de nacht alleen in bed
een maagd zonder beschermend vlies
een kind
dromend van de prins die nog moet komen 

we gaan nieuwe wegen
in het warme weten
dat naast ons een mens loopt
met wie we blijven delen

hervind in jou steeds adem
zie jouw lieve gezicht
heb jouw lach en woorden nodig
jij maakt me heel erg blij

nog dansen wij verborgen
in de schaduw van de maan
alchemisten op zoek naar de steen der wijzen

de duisternis ontwricht
van paars naar goud
van beweging naar licht

het verleden in herinnering vervaagd
de geest bevrijd, de ziel verblijd
over onze dromen wordt gewaakt

het was een kleurenspel
tinten van rozerode rozenliefde

een keuken met kale wanden
een koude spiegel
een klok

je hebt grote ogen, zei je

ijdele woorden
is dat liefhebben?

een beeld
is dat scheppen?

er is een wereld voor onszelf
een droom voor een ander

vanachter tralies van verplichting
is de dood ontsnapping
uit de gevangenis die leven heet
 
de duisternis van het moeten
spaarzaam verlicht door ontmoeting
een flakkering van de geest
een sprankeltje ziel
een beetje hemel proeven
als muziek en woord zich samenvoegen
tot aan de vreugde
 
voor wie levend achterblijft
met een schamel restje herinneringen
is er de pijn van het afscheid
wie de dood tegemoet treedt
ervaart tenslotte
de ultieme bevrijding naar het licht

woorden zijn magie
openen de wereld
slaan de brug
 
woorden doorbreken magie
maken het etherische tastbaar
omschrijven het taboe
 
mijn woorden zullen leven
wanneer ik niet meer zal zijn

kijk regelrecht de hemel in
naar het dak van laaghangende wolken
en ver weg achter de populierenrij
de helderblauwe horizon
 
vind kracht en liefde en troost
door niemand in de droom gestoord
en zo dat een illusie is, verstoor hem niet
want ook illusies kunnen kostbaar zijn

woord voor woord bouw ik realiteit
het toeval wordt vermoord
ik krijg vat op een duistere wereld
kom, neem mijn hand
laat mij gids en leider zijn
op deze onbekende paden
stap voor stap betreden wij het gebied
waar vlinders zinnebeeld zijn van symmetrie
de lijnen uitgetekend zijn
en orchideeën gif uitwasemen

De nacht proeft zoet als druivensuiker,
Geurt naar de eerste meiklokjesruiker,
Herinnert zich de koolmeesjes, die op hun hoede
In de kamperfoelie op hun eitjes broeden.
 
In deze wondere wereld van stilte
Vult opstijgend vocht de lucht met kilte;
Het wazige licht heeft elke lijn verzacht,
Elke vorm tot zijn essentie teruggebracht.
 
Beschroomd de nachtelijke rust te storen
Laat het beekje zich zacht klaterend horen,
Geruisloos rimpelt het water naar de kant.
 
Wie zich door de lente laat bekoren,
Wordt in deze tijd opnieuw geboren,
Want is niet alles aan mekaar verwant?

het weerlicht in het oosten
voortjagende wolken verbergen soms de maan
die hen bijna transparant voorbij laat trekken
een onweer heeft de geuren losgeweekt
van verregende bloesems en doordrenkte grond
 
deze nacht nu draagt tederheid in zich
de hemel verbonden met moeder aarde
dit sacrale ogenblik laat innigheid ontwaken
die mij de behoefte aan slaap ontneemt
tot het grauwe licht begint te dagen

ik lachte
en was mij daarvan niet bewust
omdat wij zo zalig verzadigd lagen
en was mij daarvan heel erg bewust
 
even was de muur gesloopt
die bij de eerste woorden
steen voor steen opnieuw werd opgetrokken
tot het punt van niet langer kwetsbaar zijn
 
blijkbaar hebben wij dat nodig

besef de doorzichtigheid van zijn ziel
stralend als het licht in zijn ogen
maar bedenk: zoals jij hem helder doorschouwt
zo kristalhelder doorziet hij jou

wanneer zijn mond de verkenningstocht begint
zijn handen wel 1000 handen lijken
die mij aanraken en liefkozen
zijn warmte mijn lichaam laat blozen
 
wanneer wij ons baden in de sauna
van wellustige passie en genot
zweet zich met zweet vermengt
woorden tot een kreun verworden
 
wanneer wij in ons minnespel
elkaar toch nog aankijken kunnen
tot samenzijn zo indringend wordt
dat ik mijn ogen sluiten moet
 
dan is dit pure goddelijke lust
die ik schaamteloos onderga
ik ben opgegaan in de zinnelijkheidsroes
en voel mij meer dan ooit liefgehad

de waterlelie staat vandaag in bloei
het hart van gele barnsteen omvat door wit goud
de blankheid verzacht door het dieproze
binnen in de buitenste bloembladen
dat naar lichtroze vervaagt
 
en met haar de water-vergeet-me-niet
die was er gisteren ook nog niet
vijf hemelsblauwe blaadjes rond een oranje puntje
gezegende tuin

in de schelp van mijn hand
lag ooit dit kostbaar kleinood:
een vriendschapsband
kameraden, tochtgenoten
 
even is een hand wat leger
een zieltje wat gekrenkt
maar tijd heelt immers alle wonden
zo ook natuurlijk deze