lied van Brahms

Het snelle beekje
stroomt helder en rusteloos  
over de keien.
Geen gruis vertroebelt de loop
van mijn ziel langs de rotsen.

Diep in jouw ogen
keek ik jou aan, verloren.
\"Miauw\", zei jij toen.

Het snelle beekje
stroomt helder en rusteloos
over de keien.

kijk mama, kijk papa, ik vlieg!
juichte buitelend de kleine mus
en mama mus knikte blij
en papa mus lachte vrolijk
naar het bolletje dons
in des hemels blauwe weidsheid

dikke zwarte kater Sam
knikte en lachte goedkeurend mee

ik hou van jouw stem als je zingt
hou van de blik in jouw ogen
hou van de geur die jou omringt

jij bent de magiër met de toverstaf
Mozes die de bron doet wellen
uit de rots in de woestijn
ik hoef enkel mijn kruik te vullen

in jou vind ik de echo van mijn gedachten
jij spreekt uit wat ik met moeite denk
lichaam, geest en ziel die ik verken

door jou leer ik van mijzelf houden
word ik bewust van eigen kracht
ontdek ik de magische macht
van beelden die zich in klanken hullen

dit warme nest met kat,
een hond en nog een hond
een kop in mijn schoot
een lik op mijn mond

mijn thuis

ik voel de rust in mij stromen
voel de kracht die uit mij straalt
morgen wellicht bekijk ik jou met andere ogen
want elk begin heeft steeds een eind gebaard

Waar twee mensen samen leven
Blijft communiceren onontbeerlijk.
Het smeedt de band in hun streven
Naar elkaar... en de anderen.

Boven de sterren en de maan
Heeft geest een geest ontmoet.
Het innerlijke oor bewaart de klanken
Als een echo in het gemoed.

what does hell look like?
by now you should know
your confusion as big as mine

to be a man
there are things
you have to figure out by yourself

I am one of them

zij hebben hun ronde koppen verborgen
achter maskers en onder narrenkappen
burgers, boeren en buitenlui
vergeten een middag hun kommer en zorgen
en dat ze naar VTM zouden kunnen zappen

zij verkleden zich met mantel en degen
vermommen zich als ridders en ratten
burgers, boeren en buitenlui
lopen dansend en brullend over de wegen
terwijl ze zich met plezier bezatten

zij zijn in hun bourgondische genieten
de ware nazaten van Bredero en Breughel
burgers, boeren en buitenlui
ongeacht of het nu heren zijn of pieten
zij laten hun zotheid de vrije teugel

zo trekken zij groep na groep voorbij
mannen en vrouwen in vrolijkheid
burgers, boeren en buitenlui
en stille melancholie strijdt in mij
tegen deze luidruchtige uitbundigheid

de zwerfkat heeft een thuis gevonden
heeft uitgebreid zijn vacht gelikt
en met zorgvuldige gebaartjes
weerbarstige haartjes glad gelegd
 
een bakje melk, een schotel vlees
ik geeuw en lik mijn snorrebaard
en met een elegante sprong
beland ik bij mijn eigenaar
 
hij ronkt, hij snort, hij rekt zich uit
hij klauwt zich vast en zuigt
zo pluizig zacht als ik hem aai
over zijn kopje en zijn buik
 
ik was mij zorgvuldig met tong en poot
lig lang uitgestrekt bij jouw haard
of warm gekoesterd op jouw schoot
mijn snoet verborgen onder mijn staart
 
slaap je slaap en droom je droom
mijn lief, verwend, geheimvol dier
nu eens vrank, dan weer vol schroom
sinds die dag ben je veilig hier

Lubbe ligt naast mij en zucht voldaan
wanneer ik haar warme buik aai
haar vacht is zo krullend en zacht
als die van een knuffelbeer
de zwarte eeltkussens en natte neus
als ingeplant in bruin wollig haar
in haar beetje openstaande muil
zijn de onderste tandjes nog net zichtbaar
 
aan mijn voeten ligt bolletje Olga
haar lijf zoekt met mij contact
haar korte haartjes als van zijde
kriebelen tegen mijn tenen
haar bruinroze snoet wordt al wat wit
soms kijkt ze mij heel slaperig aan
haar lange oren verbergen de plooien
van te mollig zijn in haar nek
 
op het kussen naast mijn hoofd
met ogen tot spleetjes dichtgeknepen
rust Rocky volledig ontspannen
in een boog van verzadiging
zijn lange haren liggen netjes glad
het zwart enkel verbroken door de witte snor
en de witte sokjes aan zijn poten
die hij nu als peluw gebruikt
 
ik lig verzaligd bij hen in bed
geniet met hen van deze stilte
vlij mij aan tegen hun pelzen
en wil spinnen van welbehagen
 
Poes Rocky verdween spoorloos in november 2001.
Pointer Olga stierf van ouderdom in april 2002.
Bouvier Lubbe stierf tien dagen later.
Zij zijn niet vergeten.

hoe simpel zou ons leven zijn
als enkel jij en ik er waren

en weten dat die bange last
waar wij zo zwaar aan tillen
eigenlijk licht om dragen is
als wij onze angsten samen leggen

heb ik jou nooit verteld
hoeveel ik van je hou?

doch excuseer dat ik het vraag
jou lastig val met mijn gezaag
ik hou van jou

hou jij van mij?    

een lachend festijn
van draaiende wolken
verder staan er mensen
in eindeloos zoeken

jij bent er

uit paradoxen wordt verdriet geboren

op wieken van dampen
zweven naar onbegrensde streken
beweging van lichaam
verlichting
kracht gevende handen
heling
genezing
pijn die niet verdwijnt

dansend ritme op vingergeknip
een niet uitgevoerde choreografie

een klik breekt gedachten in

vandaag is het bad geparfumeerd
met rozenhout en dennengroen
ontspannend en uitgebalanceerd
het absolute verwengevoel

twee vlinders binnen één cocon?
geen plaats om blijvend te delen
dus fladdert elk een richting uit
vrij!

jammerlijk en pathetisch
de aanblik van het vastgespelde exemplaar
behalve voor de verzamelaar

jij kijkt mij aan
want kijken mag
en ik vergat
wat een blik vermag