witte nevel ...

iedereen heeft het eens nodig
dat ene opkikkertje  ...
je voelt je zwaar en loom
laat alles aan je voorbijgaan
dagen volgen elkaar op
even zie je de zon niet meer
kom je de zetel niet meer uit
heb je medelijden met jezelf
zou willen huilen
maar kan het niet
hoog tijd voor een stevige knuffel
warme groet
daverende opkikker
die je terug leven geeft
kijk even om je heen
je staat versteld
hoevelen er rondstrompelen
hoofd naar beneden
weg met de glimlach
tover terug die glans
in andermans ogen
wees jij nu eens die opkikker
je hart zal terug openbloeien   !

eventjes stil
vroege morgen
wazig licht
nog geen geluid
sta versteld
mooie zuivere wereld
huiverig bij zoveel schoonheid
puur en rein
sta alleen
vol bewondering
raak de bloemen aan
adem
verse frisse septemberlucht   ...

het begint bij het ochtendgloren
niet draaien en keren
geen gepieker
van ik moet en zal  ...
nee opstaan
armen strekken
venster open
je dag begint  !
stevig ontbijt
vergezeld met ochtenkrant
dampende koffie
je kan er tegen aan
na een verkwikkende nacht
doe het langzaam aan
geen getrek en geduw
een dag duurt lang
geniet er van
het is jouw dag
het is jij die leven moet
jij beslist of het een goeie wordt
laat de wereld maar draaien   !

ik wil ze vasthouden
opstaan en slapen gaan
met zon, bloemen en vlinders
laat nog niet los
hou nog even vast
lieve lome zomer
je loopt op laatste benen
schuchter verwarm je mijn gezicht
laat me verder leven
nog even geen donkere wolken
koude gure wind
nee
zachte ochtenbries
laat mij ontwaken
denken aan het goede
maar ook ik moet buigen
voor de wetten van de natuur
maar geef mij nog even
nog even tijd
straks wordt alles anders
wie weet
hoe ziet de morgen dan weer uit  ?

je voelt het komen
nu nog boterzacht
kleurenpracht alom
zinderende warmte is voorbij
mysterieuze nevels in de morgen
dampende paden in het bos
lichtruisende golven
enkeling op het strand
vakantie is voorbij
we wachten af
wat morgen brengen zal
stille herfst
of bulderende stormen
met striemende regen  ...
ik geniet van vandaag
denk niet aan morgen
knipoog naar het jonge dier
dat mij lieflijk aankijkt
stil, heel stil

had niet meer aan jou gedacht
zo lang geleden
vage herinnering
van hechte vriendschap
voor het leven  ...
in een waas stond je daar
plots en onverwacht
herkende je direkt
die staalblauwe ogen
kuiltje in de kin
hebben een lange weg afgelegd
met vallen en opstaan
karrenvracht bagage
maar toch
die eerste blik
herkenbaar
o zo zacht
ben blij dat ik jou zie
wetend
die vriendschap bleef bestaan
mijn vriend is terug
wat volgt
niemand die het weet
maar ik huiver van blijdschap
jij bent terug in mijn leven  !

lachsalvo
komt diep van binnen
ongekunsteld
eerlijke lach
het is echt
zij is echt
niet echt mooi
alledaags
tranen biggelen langs wangen
ogen dichtgeknepen
lachrimpeltjes alom
wie maalt daarom
zij is gelukkig
is blij met wie ze is
alledaagse vrouw
zij is rijk
rijk van binnen
want zij weet nog
hoe je lachen moet   ...

september
stille maand
vallende bladeren
licht geritsel
dampende geuren  ...
ik herleef
beleef al dat moois alleen
in bossen en velden
gewapend
met mijn kleine doosje
neem ik de mooiste foto's
ben geen kunstenaar
maar doe gewoon mijn ding
al is het niet perfect
het zijn mijn kleine wonderen
dat ik later telkens bekijken zal
nu ga ik stil verder
wacht
op die eerste schuchtere ree
leg mij neer in het zachte mos
geniet
en wacht   ...

donkere ogen
zoeken elkaar op
teder gebaar
moeder en jong
onafscheidbaar
geen lawaai
geweld of gevaar
eenvoudige stilte
zo kan het leven zijn
ook al ben je groot en sterk
geducht vijand
scherpe klauwen
dodelijke beet
liefde maakt alles zacht
zachte snoet
tedere aanraking
enkel een mens
kan dit verbreken
enkel de mens
maakt alles ruw en grauw   ...

geen woorden
zacht geluid
lichte aai
op zachte neus
onverbreekbaar mooi
pure harmonie
hier wordt ik stil van
bij zoveel liefde
genegenheid
zeg niet zomaar
het is een dier
ze zijn één
brok wondermooie natuur
hoe het kan zijn
tederheid in alle vormen
groots
intiem moment
geen foto zo mooi
de herinnering blijft   ...

zie ik daar werkelijk de zon
geen gedruppel meer
grauwe grijze wolken  ...
omhels elke heldere zonnestraal
vandaag blijf ik niet binnen
op stap in eigen stad
heerlijk flaneren langs de dijk
terug mensen ontmoeten
blije gezichten
vanmiddag doen
zoals elke toerist
neervlijen op terras
met zicht op zee
lekker glaasje wijn
torenhoge kom met mosselen
knapperige frietjes
wat kan het leven mooi zijn
ik ga niet ver
blijf vandaag in mijn Oostende
stad aan zee
stad van mijn hart  !

lieve ogen kijken je aan
hemelsblauw
of donkerbruin
ellenlangen wimpers
guitig wipneusje
zonder aarzelen
kijken ze je aan
hoopvol wachtend
op wat komen gaat
hun blije lach
verwarmt de kamer
verdrijft de wolken
danspasjes rondom jou
liefde, leven en lustig
maken zij jouw dagen mooi
teder nemen zij je hand
leggen hun hoofd op je schoot
laat ze niet in de steek
geef hun je liefde en warmte
zij zijn een stuk van jou
een kind
God's mooiste schepping  !

al is het donker en grauw
striemende regen tegen het raam
onverwachte bliksemschicht
ratelend gedonder
geen opgewekte gezichten
nors en stuurs
laat de kilte niet in je huis
breng licht en warmte
ook in je hart
wat bloemen
een enkele kaars
lichte muziek  ...
nestel je in je zachtste zetel
benen omhoog
je hebt het zo slecht nog niet
wees dankbaar met wat je hebt
met wie je bent
er zijn er zoveel
die dat beetje geluk
niet kennen   ...

de wereld draait omgekeerd
wat is nog goed
wat is slecht
wat kan men nog geloven
waar schuilt de waarheid
wat zal de toekomst brengen
wat brengt ons nog aan het licht
niemand die het weet
het blijft gissen
je draait in rondjes
de wereld op zijn kop
de ene dag dit verhaal
volgende dag nog iets sterker
ik kan niet volgen
maar maak me niet moe
we zien wel
blijf met mijn voetjes op de grond
en leef, beleef
blijf zoeken naar het goede
naar het mooie   ...

gele bloemen
veld van belofte en hoop
zwoele avond
na hete dag
zinderend geluk
op warme zomerdag  ...
alles zo vergangelijk
zo vlug voorbij
donkere dagen
striemende regen
huilende wind
zomerzon
laat ons nog niet in de steek
blijf nog even
verwarm ons hart
als het even kan
geef ons nog wat hoop
een kleine nazomer
kan wonderen doen   ...

is het werkelijk waar
die langverwachte zomer
alweer voorbij
gisteren nog
die prachtige vlinder in de tuin
trillend van verwachting
hopen op zonneschijn
was dit de laatste vlinder ?
rondturend
beetje mistroostig
was dit de zomer
van jou en mij
uitbundig warm
sprankelend van leven  ...
laat de herfst maar even wachten
geef de hoop nog niet op
tuur verder aan de horizon
en heel misschien
kunnen wij ons nog even verwarmen
en koesteren in de zon   ...

iedereen heeft het nodig
een eigen plekje
soms geheimzinnig weggestopt
waar je even jezelf kan zijn
tussen groen en bloemen
ver weg van iedereen
waar je even treuren kan
of wegdromen van geluk
plekje om even halt te houden
te luisteren naar je hart
ogen dicht
je laat alles even achter
denkt niet na
laat de wereld maar draaien
ik blijf hier even
op mijn eigen plekje
alleen ik weet van dit bestaan  ...

jij kwam van ver
ik zocht rust
stilte
op mijn brug
lieflijke zwanen onder mij
zacht geruis van water
kuierend
op de eeuwenoude brug
van gisteren tot morgen
ik zocht niets
maar ik vond
jou
weerspiegelend in het licht
eenzame figuur
tussen het groen
jij nam me bij de hand
het werd me duidelijk
deze brug was van ons
onafscheidelijk  ...

vandaag sla ik de krant niet open
wil gewoon mens zijn
even niet denken
aan gruwel en dood
alles kommer en kwel
je kan er niet omheen
voor mij is het even genoeg geweest
vandaag wil ik leven
met schoonheid om me heen
blije gezichten
tere klanken
van eeuwenoude muziek
ik adem vrijheid
zing mijn eerste lied
helder
dans vederlicht
ja ik wil leven
wat morgen brengt
dat zien we wel    ...