durf te dromen !

vaak zie je het niet
tranen
hangende schouders
verdachte rode vlek
boekentas weg
bril kapot
stevig houden ze de lippen op elkaar
niet toegeven
almaar ondergaan
bang
van henzelf en van de wereld
hoe moet het nu
ze staan alleen
durven niets meer
enkel wenen   ...  binnenin
hun wereld raakt aan flarden
zoeken een uitweg
let op hen
voor het te laat is   ...

was ik maar
zo wijs
stil
geduldig wachtend
eenvoudig kijken
naar wat voorbij komt
heerlijk rustig
in de oude boom  ...
maar ik ben nu eenmaal
een mens
altijd hollend
van hier naar daar
onrustig
almaar verder
almaar door  ...
oude wijze uil
kan veel van jou leren
zal proberen
wat stilte zal me goed doen
eens kijken
hoe anderen hollen en draven
vandaag hou ik me rustig
kijk toe
hoe de wereld tekeer gaat
ditmaal zonder mij   ...

sierlijk en trots
glanzend mooi
koning van het bos
zachtaardig
doen niemand kwaad
leven stil
mooi hert
je huppelt door het gras
kleintjes dartelen mee
wat een mooi schouwspel
moeder natuur
is hier op haar mooist
ik durf niet ademenen
wil de stilte en schoonheid
niet verstoren 
plots hoor ik een schot  ...
het kan niet waar zijn
menslief
waarom maak jij nu alles kapot  ?
jaag op alles
maar laat hen met rust  !

herfst
niet donker en grijs
heel veel licht
dankbare kleuren
gezelligheid
ik laat niet toe
dat de deur dicht blijft
kom binnen
geniet van een glas wijn
bij zachte muziek
breng vrienden mee
je hoeft niet alleen te zijn
wij ontsteken een kaars
babbelen en grappen
wij durven leven
aanvaarden zoals het is
met een knipoog  ...

vrienden
ze maken je dag mooi
brengen licht in je leven
tonen je wat warmte is
vaak zonder woorden
zomaar ...
hier ook
elke dag
opstaan
een goeiemorgen zien op je scherm !
vertrouwde tekst
tracht dit ook te beantwoorden
ijverig neerpennen naar iedereen
niet iedereen antwoordt  ...
jammer
een regeltje is vlug geplaatst
het doet zo'n deugd
maar gelukkig
weet ik wel wie mijn blogvrienden zijn   ...

blijf jong
mijn kind
hou het bij bloemen
zachte zonnestraal
op je teder gezicht
guitige oogjes
gericht op die
laatste zachte vlinder  ...
denk niet aan later
voel nu de grassprietjes
neem een grote bloemenruiker
huppel rond
als een dartel lam
in een zee van groen
ik wil je beschermen
voor angst en verdriet
maar dit ken je nog niet
dus mijn kind
hou het bij bloemen
zing voluit
je mooiste lied   ...

zachte trouwe ogen
licht gesnuif
zwartblauwe manen
dampende adem
heel dicht
staan ze samen
samen één
wervelende brok van energie
straks stampend door bos
hijgend en jagend
tussen bonte herfstkleuren
ik dacht niet dat het zien
van die foto
van dat moment
mij nog zo'n pijn kon doen   ...

neem je tijd
ga er even onderuit
knetterend licht
zacht haardvuur
donzig dekentje
geen muziek
glaasje wijn
languit rekkend
neem je een stukje kaas
geniet alleen
of met zijn twee
meer hoeft dat niet te zijn
dit is gelukkig zijn  ...

stilte in het bos
her en der licht gekraak
dauw op prachtig bladertapijt
vochtig zacht
herfst ontroert mij
doet mij zinderen
teer en zacht vallen de bladeren
kleine rode kunstwerkjes
je ziet ze amper
zijn dit de huisjes van
kabouters en toverfeeën ?
sprookjes van weleer
zou terug kind willen zijn
vol aandacht
urenlang lezen in dikke sprookjesverhalen
heel eenvoudig
lief en mooi
dromend van een huisje zoals dit
jij was die lieve boskabouter
was ik de prinses ?
spijtig dat sprookjes niet bestaan   ...

hou het simpel
doe gewoon
zoek niet te ver
herken je geluk
kijk niet naar anderen
begin bij jezelf
je zal zien
jij mooi mens
bent het waard
ja jij
je bent heerlijk
om mee samen te zijn    ...

je hoort het hier en daar
maken ze je bang ?
alle scenario's komen op je af
stroompanne  ...
je houdt het niet voor mogelijk
wij zijn het zo gewoon
overal licht
alles werkt
nu praten we
gezellig 's avond bij kaarslicht
lekker etentje in de oven
ondertussen
fijn werken aan de computer
telefoon bij de hand
rolluiken zoeven zacht naar omlaag
straks kijken naar tv
hopelijk wordt niet alles donker
en snellen we terug van kaars naar kaars   ...

alles dicht
witte nevel
sluimerende wolken
laag
allesomvattend
stilte
geen ochtendgloren
alles grijs
eentonig
eenzaam
mist verkilt het hart
silhouet verschijnt langzaam
ook zij zijn stil
wachten af
geduldig
op het eerste straaltje zon   ...

iedereen heeft het eens nodig
dat ene opkikkertje  ...
je voelt je zwaar en loom
laat alles aan je voorbijgaan
dagen volgen elkaar op
even zie je de zon niet meer
kom je de zetel niet meer uit
heb je medelijden met jezelf
zou willen huilen
maar kan het niet
hoog tijd voor een stevige knuffel
warme groet
daverende opkikker
die je terug leven geeft
kijk even om je heen
je staat versteld
hoevelen er rondstrompelen
hoofd naar beneden
weg met de glimlach
tover terug die glans
in andermans ogen
wees jij nu eens die opkikker
je hart zal terug openbloeien   !

eventjes stil
vroege morgen
wazig licht
nog geen geluid
sta versteld
mooie zuivere wereld
huiverig bij zoveel schoonheid
puur en rein
sta alleen
vol bewondering
raak de bloemen aan
adem
verse frisse septemberlucht   ...

het begint bij het ochtendgloren
niet draaien en keren
geen gepieker
van ik moet en zal  ...
nee opstaan
armen strekken
venster open
je dag begint  !
stevig ontbijt
vergezeld met ochtenkrant
dampende koffie
je kan er tegen aan
na een verkwikkende nacht
doe het langzaam aan
geen getrek en geduw
een dag duurt lang
geniet er van
het is jouw dag
het is jij die leven moet
jij beslist of het een goeie wordt
laat de wereld maar draaien   !

ik wil ze vasthouden
opstaan en slapen gaan
met zon, bloemen en vlinders
laat nog niet los
hou nog even vast
lieve lome zomer
je loopt op laatste benen
schuchter verwarm je mijn gezicht
laat me verder leven
nog even geen donkere wolken
koude gure wind
nee
zachte ochtenbries
laat mij ontwaken
denken aan het goede
maar ook ik moet buigen
voor de wetten van de natuur
maar geef mij nog even
nog even tijd
straks wordt alles anders
wie weet
hoe ziet de morgen dan weer uit  ?

je voelt het komen
nu nog boterzacht
kleurenpracht alom
zinderende warmte is voorbij
mysterieuze nevels in de morgen
dampende paden in het bos
lichtruisende golven
enkeling op het strand
vakantie is voorbij
we wachten af
wat morgen brengen zal
stille herfst
of bulderende stormen
met striemende regen  ...
ik geniet van vandaag
denk niet aan morgen
knipoog naar het jonge dier
dat mij lieflijk aankijkt
stil, heel stil

had niet meer aan jou gedacht
zo lang geleden
vage herinnering
van hechte vriendschap
voor het leven  ...
in een waas stond je daar
plots en onverwacht
herkende je direkt
die staalblauwe ogen
kuiltje in de kin
hebben een lange weg afgelegd
met vallen en opstaan
karrenvracht bagage
maar toch
die eerste blik
herkenbaar
o zo zacht
ben blij dat ik jou zie
wetend
die vriendschap bleef bestaan
mijn vriend is terug
wat volgt
niemand die het weet
maar ik huiver van blijdschap
jij bent terug in mijn leven  !

lachsalvo
komt diep van binnen
ongekunsteld
eerlijke lach
het is echt
zij is echt
niet echt mooi
alledaags
tranen biggelen langs wangen
ogen dichtgeknepen
lachrimpeltjes alom
wie maalt daarom
zij is gelukkig
is blij met wie ze is
alledaagse vrouw
zij is rijk
rijk van binnen
want zij weet nog
hoe je lachen moet   ...