zachte kus ...

adem langzaam de lentelucht
zucht naar nieuw
fris en vrolijk
glijd door het zachtgroene gras
kijken naar de eerste knopjes
van eerste bloemenpracht
nog vroeg
niet overhaasten
zij komt er aan
vol bewondering
tel de kristallen dauwdruppels
weerspiegeling
van ontluikende schoonheid
voor mij
voor jou  ...

wist niet dat zo'n klein bloempje
zoveel kleur en vreugde gaf
elke dag een bloempje bij
stralend in eigen kleur
hoeft daarom niet duur te zijn
klein plaatsje op de bank
dichtbij
ik geniet van dit prille groen
telkens weer
al zie je de zon even niet meer
mijn bloempjes
lachten mij elke morgen
vrolijk toe   !

velen zijn bang van mij
komen niet dichterbij
vaak vlieg ik hoog
ver weg van alles
enkel mijn vleugels maken geluid
kan niet fluiten
heb stuurse blik
misschien gevaarlijk
maar dat denk ik niet
ik ben maar een meeuw
één uit zoveel duizenden
val niet op
maar als ik neerstrijk
sierlijk als een duif
blijf ik stil
vaak eenzaam
want ik ben maar een meeuw  ...

wil dansen
niet gewoon zo'n paar pasjes
explosief dansen
frivool uitnodigend
uitbundig meeslepend
voel geen hart meer
één met muziek
opwindend
soms speels
wirwar van tonen
bonte kleuren rondom mij
overgaan in extase
die hoogste noten
sprong in het ijle  ...

dansend onder water
flitsende danspartners om je heen
samen in een eindeloze oceaan
geen angst
enkel vrijheid en vreugde
wiegend tussen talloze vissen
bontgekleurd
nog nooit gezien
leven onder water
boeiend mooi
lief en zacht
benaderen ze jou
laten ze je meeglijden
in een fontein van water
je bent één van hen
in het blauwgroene water
proef hun vrijheid
deel hun geluk  ...

je leeft zoals jij wil
op het randje
gevaar deert je niet
diepe afgrond
of torenhoge bergen
angst ken je niet
je voelt je vrij
vaak onbezonnen
tart het leven
kijkt niet naar morgen
je leeft vandaag
wil alles beleven
je dag is te kort
maar mijn verdriet te groot
zoals jij leeft
op het randje   ...

wie zegt dat het leven niet mooi kan zijn ?
donzig wit tussen pril groen
nieuw ontluikend leven
voel me er goed bij
omarm elke dag
vraag geen wonderen
het wonder dat ben jij 
zolang je dat maar weet
vraag niet hoe en waarom
dat kan ik je niet zeggen
begin elke dag
met een knipoog
een vriendelijk woord
misschien voel je ook die warmte
in je hart
zoals ik die vandaag voel   ...

wie is er nu niet blij
die vrolijk witte bloemkopjes
speels uit het groen
te zien piepen
zware donkere winterdagen
maken plaats
voor veel groen en licht
je kan weer ademen
zuigt de zoete lentelucht in
alsof het je eerste adem was
mijn hart maakt een sprongetje
alles nieuw en mooi
lentefris
voorzichtig loop ik door het gras
bedwelmend
intens geluk   ...

éénmaal per jaar
hoop je er stilletjes op
gewoon een kaartje
niet zo'n onbenulletje op het scherm
je weet wel
zo'n vlug 'hbd' met een tekentje
ik zeg daar
een 'vluggertje' tegen  ...
geen tijd of zin
om iets neer te schrijven
iets recht uit het hart
er komen niet veel kaartjes
vinden het een heel gedoe
misschien reeds voorbij gestreefd
maar
schrijf nog zelf heel graag kaartjes
met een persoonlijke noot
tja dan maar
ik ben nog heerlijk ouderwets   !

mooi oud worden
is een kunst
durven kleuren dragen
ongeremd genieten
niet bang voor morgen
met beide handen grijpen
alles wat op je weg komt
dankbaar en tevreden
geen angst voor rimpel
of grijze haren
heb je heuvels beklommen
diepe dalen gekend  ?
dat is het leven
aan ons gegeven
waardig oud worden
dat is een schat  !

je bent als dat eerste bloempje
dat onluikt
teer en fris
ongeschonden
reikend naar de zon
nog alleen
straks zal je verzwinden
in een prachtige bloementooi
maar zal je steeds herkennen
je bent dat eerste bloempje
dat mij vriendelijk
goeiemorgen wenst  ...

buiteling
omgekeerd
even de wereld zien
joelend door het gras
laat de wereld maar draaien
ga niet mee
snak naar bloemen
eerste lentelied
voel me vrij
zelfs de hond dolt mee
pluk nog geen bloem
ze zijn nog te teer
kostbaar
voor mij   ...

wachten op een brief
weet dat heel ver
mijn kleinste krullekopje
ijverig aan het pennen is
maar het duurt zo lang
wat is een jaar
voor mij een eeuwigheid
niets tastbaar meer  ...
vandaag krijg ik post
dan hoor je mij niet meer
verslind alle woorden
ontleed alle zinnen
en als toetje
krijg ik een pak foto's
die kan ik voelen
ruiken
telkens weer betasten
zijn ze terug
een stukje dichterbij   ...

voel me onrustig
wil vliegen
ver weg
heel hoog
woeste golven onder mij
donkere wolken
jagen mij voort
dein op en neer
kadans van het leven
wiekende vleugels
mijn eigen geluid
schreeuw het uit
niemand die het hoort
enkel de wind
beantwoordt mijn vraag
dat is voldoende
zo moet het zijn  ...

alles fris en onbezonnen
vrij van zorgen
hopeloos verloren in elkaar
niet wetend wat
tijd en ruimte is
vingertoppen bijeen
zachte handdruk
tijdloos
pril geluk
van weleer
zachtjes fluister ik een naam
geruisloos laat ik een traan   ...

vind het ergens wel mooi
sommige zijn juweeltjes
klein en fijn
enkelen weten de betekenis   ...
alhoewel
sommigen lopen met hun tuin op de rug
of een vuurspuwende draak
kijkt vanuit je bloes
armen en benen tonen je
een ganse geschiedenis
of is het de familieboom  ?
nu ja   ... ieder zijn ding
voor mij mag het
maar naast zo'n kerel liggen
waar leeuwen en goden
op zijn torso staan
met onderaan naakte vrouwen
die je begluren terwijl je zachtjes
het bed uitgaat  ...
nee voor mij is dat ietsje te ver

vanmorgen hier een gefoefel van jewelste
pc had kuren
niet zo maar traag maar
geraakte nergens in
haren in de lucht
zenuwen op volle toeren
totdat nichtje binnenkwam   ...
als het éne stuk is kan je dan geen andere er op plaatsen ?
het kind kreeg prompt een dikke kus
geen internet explorer
dan maar google chrome   ...
tja hier zit ik nu te tokkelen
hopelijk heb ik niet te vroeg gejuichd   ...