Waarheid.

Ik heb van iemand een gedicht toegestuurd gekregen, waarvan de maker niet bekend is. Misschien dat we er zo achter komen, wie het is.
                    -----------------

Beestje.

In mijn hart daar woont een ''beestje''
En dat ''beestje'' heet verdriet
Ik voel hem heel erg zachtjes knagen
Niemand anders die hem ziet.

Zachtjes kruipt het ''beestje'' naar boven
En bouwt een brok, diep in mijn keel.
Nu mogen plots de tranen komen,
Omdat ik alleen maar huilen wil.

Maar dat ''beestje'' heeft een makker
En die makker, die heet Vreugd.
En om de beurten zijn ze wakker.
Soms Verdriet, maar soms ook Vreugd.

Ze leven samen in je hart
En hebben daar een goede tijd.
En ook al is er soms wel smart,
Daarna komt altijd weer jolijt.

Koester dus de beide ''beestjes''
En staar je niet op één van beiden blind.
Doorsta 't verdriet en vier de feestjes,
Want alleen zó gaat het je voor de wind.

                    ------------------------

Ik was mijn documentenmap aan het ''ordenen'' en kwam gisteren een klein gedichtje tegen van exact een jaar geleden....en vandaag heb ik nog geen sneeuw gezien. Zal het met PASEN dan gebeuren????
          ------------------------------


De wereld was vandaag een beetje wit.....

De natuur deed precies, wat ze wilde....

Gaf aan alle bloeiende narcissen...

Een mooi wit kleedje...

En morgen is er weer een nieuwe dag....

Heffen ze hun kopjes weer fier op...

En wij mogen genieten van al dit schoons.
                          --------------------

RUST

Laat het buiten maar stormen.....
Als het hart maar vrede kent.

Dan heb je het pleit al gewonnen...
Ben je je eigen beste vriend.

JALOEZIE EN LEUGEN

Twee handen op een buik
Wat zal de titel zijn?
Jaloezie of Leugen?!
Wie strijdt er om de eer?
Een eerloos gegeven.
Een gedicht onwaardig.
Een veel voorkomend geheel.
Zonde van de tijd......
Een nietsomvattend geheel.
De moeite niet waard....
Laten we verder gaan!

VERDRIET

Verdriet is een raar ding
Je kan het niet vatten.
Maar het vat jou wel.
Als een klamme deken.
Het blijft zo plakken,
Het blijft om je heen.
Pluk het van je lichaam
En gooi het weg
Zo vér als je kunt.
Hou het in de gaten,
Want het blijft in de buurt.
En wil je er van af
Beredeneer het intensief.
Schud je zelf er van los.
En vernietig zó de angst.
Die laat jou zo maar niet los!
Dat doe je helemaal ZELF.
En dan ben je VRIJ.

INNERLIJK

Je innerlijk is je houvast
Maakt je uiterlijk stabiel
Doet Leven....niet overleven
Wisselwerking....
Zo van binnen
Zo van buiten
Het Hogere Ego
Dat het lagere stuurt
Altijd de goede richting
Mist nooit het Pad.

MANNA

Alles wordt je door God gegeven
Geef ons heden ons dagelijks brood
God is net een restaurant
Dag en nacht geopend
Nooit gesloten
Met het enige goede voedsel
Dat er maar is
Je krijgt er nooit teveel van
Het breekt je nooit
En te nimmer op
Geestelijke voeding is heilzaam
Voor lichaam en Geest
En het leuke ervan is
Het kost niets.

OUDEJAAR

Het Oudejaar, gierend afgeschoten
Verdween hoog in de ijle lucht.
Afgedaan en weer verstoten
Ging hij henen en heeft verzucht....

Hij kwam als kind, was nog onschuldig,
Vol vertrouwen en wachtend op geluk.
Maar de wereldse mens, niet zo geduldig
Maakte een heleboel dingen stuk.

Het kind heeft gehuild, 't heeft geweend,
Gesmeekt om wat liefde...om wat vrede.
Doch 's mensens hart bleef versteend,
Vechtend, al dodend...brak Gods ede.

Het kind werd ouder, was verontrust
Omdat de mensheid zichzelf vernielde.
Hij zag hun geweten in slaap gesust,
Terwijl men voor Zijn Altaar knielde.

Verschrompeld en oud door zóveel ellende,
Vroeg hij om heengaan, in één jaar kapot.
Het wachten was op die ander; hij werd dan legende.
Morgen zou alles voorbij zijn....zo is zijn Lot.

                  ---------------------------

Het zal ca 40 jaar geleden zijn, dat ik dit gedichtje heb geschreven. Ik was het al jaren kwijt, maar een opruimingswoede deed wonderen....ik vond dingen weer terug, die voor mij waarde hadden. Er is veel veranderd in die 40 jaar, maar sommige dingen én mensen veranderen niet, maar we blijven optimistisch gestemd, zonder de realiteit uit het oog te verliezen. Ik wens iedereen een fijne Jaarwisseling, maar vooral een goed en gezond 2008. Ik heb een oud fotootje gescand van een beetje mislukt vuurwerk en die komt er als alles goed gaat nú aan.

Dit drieluikje hangt bij mij thuis boven de p.c. Het is al een oudje en ondertussen zwaar beschadigd. Ik heb het eens gekregen van iemand, die ik een dienst bewees, in haar ogen dan. Want helpen doe je gewoon en niet om iets terug te krijgen. Ik heb er een fotootje van gemaakt...niet al te denderend, maar je kunt het wel onderscheiden.

Voor diegenen, die deze graag willen gebruiken. Hartelijke groeten.

Dit gedicht heb ik lang geleden gemaakt.

Het is niet aan tijd gebonden, ook al is het 2000 jaar geleden gebeurd. Dat er nog altijd mensen zijn, die twijfelen of het wel echt gebeurd is.....dat het een fabeltje is, dat is dan voor hun rekening.

In mij is een diepgeworteld gevoel, dat er eens een mens op de aarde kwam, die ons het goede wilde doen inzien en tevens van onze fouten te leren. Je bent niet voor niets op deze aarde geboren. Je komt telkens weer terug....net zolang, tot je het ''door'' hebt. Hier dan mijn gedicht.
        ------------------------------------
DIE NACHT.

Eens was de Nacht zo stil
Eens was de Nacht zo heilig
Een vrouw baarde een kind
Al in een stal zo kil.
De dieren om haar henen
Zij trachten hen te verwarmen
Het Kind daar in een kribbe
Zijn toekomst vol erbarmen.
Want JEZUS was zijn naam
Verlosser van het kwade.
Maar 's mensens onbegrip
Bracht hen op duistere paden.
Ze sloegen Hem aan 't kruis
En lieten Hem zo sterven.
Nog heeft men niet geleerd
Het Goddelijke te verwerven.
Aan velen kleeft het bloed
Het bloed....dat van zijn naaste.
En straks komt weer die Nacht
Die Nacht, zo Heilig en Stil
Waar heel de wereld op wacht
Voor mensen van goede wil.

Ik wens iedereen heel fijne dagen en een gezond 2008.
Daarmee bedoel ik...gezond naar lichaam en denkgeest.
         ------------------------------

Een natuurkind wordt geboren door creativiteit van de maker. Dit kun je op verschillende manieren interpreteren. Ik ga niet uitleggen hoe, want dan verliest het aan waarde. Iedereen legt de dingen uit, zoals hij of zij dat wil en kan zien.
Elk kind krijgt de creativiteit die het nodig heeft in zijn of haar leven.
Ik was bezig met een fotobewerking van mijn voortuin en opeens dacht ik aan een werveling met daarin een babyhoofdje.
Als je dan ziet, hoe het wordt, komen er veel gedachten in je op.

''In de chaos van de werveling aanschouwt een nieuwe ziel de aarde, vóórdat ze op deze aarde zal indalen in een lichaam van diegene, die zij ''moeder'' zal noemen. Zij zal met haar meedeinen van het begin tot het einde der tijden......want alles is één.
Ze heeft de ''moeder'' uitgekozen, want die zal haar koesteren en met liefde leiden en begeleiden.
De vrucht, die zich genesteld heeft in ''haar'' baarmoeder zal later door haar bezieling tot leven komen en geboren worden.
De ziel kent zijn ouders en neemt bepaalde eigenschappen tot zich.
Die eigenschappen zijn nodig om te kunnen leren in dit nieuwe leven.
Het innerlijk zal hem of haar daarbij helpen het juiste te doen.
Een natuurkind staat héél dicht bij zijn hogere zelf. Is vaak zeer gevoelig tot hooggevoelig en wordt helaas niet altijd begrepen. Dat is mijn eigen ervaring.''

Dit mooie oude tasje heb ik eens gekregen van een oude Oma. Ze was niet mijn échte Oma, maar een toegevoegde Oma.
Ze is al lang geleden heengegaan na een proces van niet meer weten...niet meer herinneren....

Aan haar draag ik dit gedicht op.
---------------------------

Oma is aangeraakt door de kus der vergetelheid.
Dagen vlieden voorbij....was er een gisteren?
Is er alweer een vandaag?

Slapen, ontwaken en weer verwondering...
Ik ben er nog.....dag kinderen,
Wat heeft het lang geduurd, dat jullie kwamen.

Ach, was dat vorige week, lieve kind??
Ik vergeet soms zo gauw.....
Ja, ik kan niet zo goed meer...

Ik ga op tijd naar mijn bed...
Ik ben zó moe.
Ik ben tevreden.....verzorgd.

Ik heb vandaag wat beleefd, lieve kijkdooskinderen....je houdt het niet voor mogelijk......ik heb een smurf gezien, jaja, en wát voor een smurf....een grote smurf.....SMURF AAD!!!!!

Hij zat onder een rode paddestoel mét witte stippen....een práchtige rode paddestoel en die witte stippen leken nét slagroom.

En het bijzondere is, dat Smurf Aad zichzelf hééél klein kan maken en er dan zelf óók nog een foto van kan maken!! Dan moet je toch wel een Grote Smurf Aad zijn. Zó kan hij zich héél gemakkelijk bewegen in de macro- en de micro-wereld. Wat hij allemaal doet in de micro-wereld, dat weten we niet, maar in de macro-wereld maakt hij foto's én grapjes..... en dat doet hij in het FOTOHOEKJE van SENIORWEB.

Het is nu avond dat ik dit schrijf.....maar als je morgen een rode paddestoel ziet mét witte slagroomstippen......kijk dan goed uit......misschien zit Grote Smurf Aad daar in de buurt.

Dus góed uitkijken, waar je je voeten neerzet......het zou toch sneu zijn als je hem plet!!!

Ik herinner me nog een leuk verhaaltje, verteld door mijn moeder héél lang geleden. Het gaat over mijn nichtje Jopie van 4 jaar met haar nieuwste uitvinding.... KONT!!
Een overbekend iets voor ouders. Hier komt het verhaaltje.
   -------------------------------------------

Jopie van mijn tante Lida staat met haar moeder in een slagerswinkel. Keurige na-oorlogse slagerij met allemaal van boven tot op de vloer tegels. Een akoustiek van jewelste!! Een echoput zou er jaloers op worden.

Zegt plotseling die kleine meid: KONT!
Tante rammelt haar door elkaar en verbiedt haar dat weer te zeggen.
Nou, dat hielp.....De tweede keer nog harder én hoger dat ene woord KONT!!
Tante schudt met een vuurrood hoofd van schaamte haar 4jarig kind nóg eens door elkaar. En of dát hielp...Zegt ze:"Mammie, mag ik nog één keer KONT zeggen?"

Dan bemoeit de slager zich er mee en met zijn zware basstem, die schalt door de ruimte, zegt hij tegen de kleine meid.....KONT...., zeg nog maar één keer KONT.....dan krijg jij van mij een plakkie worst!

Nú kreeg Jopie een hoofd als een kreeft, maar het woord KONT kwam er niet meer uit....het zat opgesloten in haar keel!

Tante heeft het plakje worst meegenomen naar buiten, want er kwam geen woord meer uit het kind. Haar mondje bleef gesloten.....en het plakje worst? Die heeft tante maar opgegeten.

Kleine Jopie was de grote mensenwereld góed tegengekomen!

Belevenis van mij als kind, één van de vele....

Na de tweede wereldoorlog had niemand nog een fiets, dus leren fietsen gebeurde nogal aan de late kant, maar iemand had een doortrapper en daar mocht ik het op proberen.

Maar met een polio-kind weet je nooit wat je aan de ''fiets'' hebt hangen. Als ik het níet goed deed, kreeg ik ook geen fiets, zelfs geen 2e handsje.
Nou, daar ging ik dan....er zat geen rem op, daarom heet het een doortrapper!! Je moest er gewoon afspringen....en dat met je 8 jaartjes!
En toen kwam om de hoek van de straat de voddeman met paard en wagen aanzetten.

Het paard was een Belg, dat wíst ik en was een schat van een dier....en daarom zit ik hier ook nog achter mijn p.c.

Omdat ik niet afspringen kon, bukte ik me en ging zó onder de buik van het paard door. Ik voelde nog de zachte huid van de buik van het paard over mijn hoofd heen glijden en rook de lucht van het paard. De schat bleef doodstil staan, maar ik schoot door zó het kanaal in...met fiets en al.

Vroeger had je veel voetvolk en dat was maar goed ook, want ik werd direct uit het kanaal geplukt. Einde fietsfestijn....mocht daarna niets meer, niet leren zwemmen, niet bij de padvinderij, niets en nog eens niets. Zó was mijn moeder geschrokken.

Op mijn 55ste heb ik voor het eerst een Gazelle-fiets gekocht....mijn eerste eigenste echte fiets.
Ik heb er maar kort vreugde van gehad, want ik werd een gevaar voor mezelf en de andere weggebruikers.
Met één hand sturen is niet je-van-het, vooral als je ook nog eens richting aan moet geven.

Maar dat heerlijke gevoel van die zachte buik van dat Belgische paard over mijn hoofd en die lekkere paardenlucht.....dat neemt niemand mij meer af.

De oude eik sprak tot de mens...
Kijk mij aan en je ziet mijn oog.
Mijn oog, die alles ziet en weet.

Loop mij maar voorbij...
Ik heb je wel gezien...
Jij wilde mij niet zien.

Wat de mens doet...
Kan zo niet doorgaan,
Jij en ik behoren tot de natuur.

Wij ademen dezelfde lucht...
Lucht...die ik zuiver voor jou,
Zodat je beter kunt ademen.

Wees góed voor ons, want...
Wij zijn voor jou ''LEVEN''
Loop ons zomaar niet voorbij.

Blijf even stilstaan....
Dan weten wij,
Dat jíj het ook weet.
-------------------------------

Van de hand van Hanneke Cremer is de foto, die ik mocht gebruiken bij dit gedichtje.
Toen ik haar mooie opname zag, was mijn eerste gdachte....hier maak ik een gedicht bij, m.a.w. de foto was er eerst en daarna werd het schrijfsel geboren. Deze is dus vers van de pers.)))

Noot: de noest in de eik líjkt een oog, die ons aankijkt.
       Met een beetje fantasie lukt dat iedereen.

GOD.......

Waarom luisteren mensen zo weinig naar U.
Ze zeggen, dat ze U niet kennen...

Dat alles, wat ze doen, hun eigen zelf is.
Want ze hebben het zo goed.

Dan kun je het ook wel alleen af.
Maar als het fout gaat?

Dan is dat de schuld van God.
God is dan ineens het zwarte schaap.

De kapstok voor alle narigheid.
Oorlog is dan zijn schuld.

Want als er een God was...
Dan was er toch geen oorlog?!

Men doet als Pontius Pilatius..
En wast zijn handen in onschuld.

Brengt daarna de onschuld ten dood.
In het voorbije verleden en...

In het heden ....Nu.....
Men kent zichzelve nog niet.