Poezie-album vervolg...

Was de mens maar een roos
Die weet hoe hij moet bloeien
Hij denkt niet.....hij doet.
Omdat het aan hem gegeven is.
Zó te groeien en te bloeien.
Hij denkt niet....ben ik mooi?
Hij ís mooi.

Ik speel met mijn gedachten, die als zwevende wolkjes over mij komen. Zeg, wat je denkt, mijn kind, wordt er gezegd en zwijg er niet over door een verkeerde vorm van zogeheten zachtheid of weekheid. Je eigen humor relativeert alles en je ziet hoe het werkelijk is op deze aarde. Lach om je eigen lach, je vreugde en je bent gelukkiger dan menig ander die niet relativeert. Want humor relativeert meer dan je denkt....het brengt je verder in je levensproces. Zeg tegen jezelf...ik ben een mooi mens in een mooi omhulsel en ben er blij mee, want ik kan genieten van de dingen om me heen, die een ander niet voelt, ziet of weet. Ik straal liefde naar mezelf toe, omdat men van ''boven'' liefde naar mij toestraalt. En degene die dit niet weet of voelt, wat jammer toch.

Dan tot dusver de laatste gescande afbeelding. Wie weet, wat ik nog kan vinden tussen alle papieren, die er nog over zijn. Als kind leed ik onder het besef, dat mijn vader eigenlijk een dode held was. Hij zat in het verzet, werd doodgeschoten en lag maanden in een massagraf. Mijn arme moeder, die niet wist, waar hij was. Helaas was er wel verraad in het spel, maar ja, dat gebeurd vandaag de dag ook. Wat dat betreft moet de mensheid nog veel leren, wat LIEFDE eigenlijk betekent. Nazorg voor oorlogsweduwen bestond vroeger ook nog niet. Je ziet maar dat je het redt. Het enigste geld dat je kreeg, was het ''tientje'' van Lieftinck, een term...zo heette de minister toen. Gelukkig, dat er mensen waren, die vonden dat er toch iets gedaan moest worden aan deze oorlogsweduwen en hun kinderen. Zo kwam de Stichting 1940-1945 op de proppen en kreeg men voor het eerst een soort uitkering. Geen vetpot....fruit zag ik liggen op de markt en daar bleef het ook liggen....het kon er niet af. Dan de rijkdom van de kinderen van de ''zwarte'' handelaren. Chocola hadden ze...en wij keken er naar en kwijlden bij de gedachte hoe dat zou smaken. Ik gun me nú elke week een lekker stukkie chocolade mét losse rozijntjes en denk dan wel eens aan die tijd.....dit kan niemand me nú meer afpakken. Het smaakt dan dubbel lekker. En zo is dat!!

Hier volgt de volgende gescande afbeelding van de rouwkaart. Wel bijzonder, dat die zolang bewaard is gebleven en nog behoorlijk intact is na vele omzwervingen mijnerzijds. Ik heb heel lang de spullen van mijn moeder bewaard, waarom, dat weet je vaak toch niet. Het is een gevolg van een impuls....niet wegdoen. Vreemd eigenlijk achteraf gezien, want je krijgt ze er toch niet meer mee terug. Maar nu ik ouder word, betrap ik mij er op, dat ik nu toch wel weggooierig aan het worden ben. Ik denk, dat dat ook goed is...je altijd vast houden aan oude herinneringen kán mooi zijn, maar je leeft wel in het heden...het nú. Mijn moeder had zelf geen herinneringen die tastbaar waren van vroeger.Haar jeugd werd haar keihard afgenomen, doordat ze met al haar broertjes en zusjes uit het gezin werd gesleurd. Want zo ging dat in ca 1917....werkloze vaders....geen brood op de plank, 11 kinderen werden zonder pardon meegenomen en ondergebracht bij boeren, die ook nog eens aan ze verdienden. Kinderarbeid na schooltijd.
Regeringskinderen werden ze genoemd. Misschien dat ik hier later nog eens op terugkom.

Herinneringen kunnen kostbaar zijn. Zoals ik mijn oude versleten poezie-album weer terugvond. Het leuke ervan vind ik, dat je het kunt scannen. Als ik de mooiste heb gescand gaat het album naar mijn goede hulp, die al bijna 6 jaar mijn huishouden bestierd. Ik heb geen kinderen aan wie ik dit kostbaar stukje nostalgie kan geven en ik weet, dat zij er blij mee is.Je kunt beter met een warme hand geven, dan met een koude, luidt een oud gezegde. Ik had geschreven, dat ik geen versje van mijn vader had in mijn album, dus geen ''tastbaar'' iets. Maar tóch vond ik nog iets anders tussen oude papieren van mijn overleden moeder. Een aangifte van mijn geboortebewijs, een rouwkaart uit die tijd en een brief van de commandant van de Binnenlandse Strijdkrachten. Ik zal ze proberen erbij te voegen.

VRIENDEN

Vrienden komen en vrienden gaan,
Doch het gaan zie je soms niet aankomen.
Lachen en huilen in relaties,
Samen, maar vaak alleen.
Moed putten uit vrienden,
Die wél zijn gebleven.
Maar die ene, waarom die niet.
Die was zo belangrijk.
Ja, voor hem of haarzelf.
Dat wist je pas later,
Voelde het nog veel later.
Verwerkte het weer later.
Een pijn, die gaat slijten, ja
Maar weer veel later.
Maar eens zal dat over zijn.
Dan kun je zeggen......
Dat is al weer lang geleden.

Leven

Er is geen dood...

Want de ziel....

Zij sterft niet.

Zij groeit.

Zij legt slechts het lichaam af....

Ze stijgt omhoog....

Naar het Licht....

En vergeestelijkt zich.

De allereerste, die in mijn album schreef was natuurlijk mijn moeder. Zij gaf mij het leven en ondanks de oorlogsjaren zijn wij er toch nog goed door gekomen, weliswaar zonder mijn vader, die doodgeschoten werd. Van hem heb ik helaas dus geen aandenken in mijn album. Ik was nog een kleuter en je poezie-album kreeg je pas als je 6 jaar was. Toen was hij er al niet meer. Mijn moeder stierf op 56 jarige leeftijd, veel te jong, maar ik weet, dat zij ziet wat ik doe. In mijn ogen is er een leven na de dood. Dat weet ik uit een contact met haar ca 10 jaar geleden. Hier het gedicht van een moeder aan haar kind.

Je schrijft over de dingen, die vandaag de dag je aanspreken, maar wat schetst mijn verbazing én vreugde? Ik heb mijn oude poezie-album weer gevonden. En dan ga je weer even terug in die oude tijd, dat elk vriendinnetje een verhaaltje of gedichtje schreef in dit boekwerkje. Ik heb er ééntje gescand en het is gelukt. Vandaag de dag hoor je dat meisjes een vriendinnenboekje hebben, maar dat is heel wat anders. Vandaar deze oude herinnering, die, denk ik, nog menig senior en ik denk ook jongeren wel aanspreekt.
Ik ben benieuwd naar een eventuele reactie hierop.

Als de rek uit je broek het begeeft
En de broek is van goede kwaliteit
Maar je bent er niet op voorbereid..
Dan sta je ineens in je blootje.
Men schimpt en lacht,
Omdat je rek er uit is.
Ze zien niet die goede broek,
Wel je eenzame naaktheid.
Behulpzame handen
Trekken hem omhoog.
Zij zijn de rek.
Voor het LEVEN.

Oneindig

Onze "rollen"zijn nimmer uitgespeeld...
Geestelijk gaan we altijd verder...
Hoger en hoger...
Oneindigend.

De wereld te kunnen omvatten
Te begrijpen in zijn geheel.

Mensen te ontmoeten
Kleurig in vreemde taal.

Mengelmoes...smeltkroes.
Ieder zijn eigen weg.

Gedreven door iets.
Zoekende naar geluk.

Hebben en weer verliezen.
Volhardend...dan weer gelaten.

Het ego dat doorgaat
Op die kleine aardbol.

Een nieuwe weblog maken is altijd een uitdaging.
Toch is het er van gekomen, omdat ik een start in gedachten had.
Vandaar de titel Onze Gedachtenwereld.
In deze rumoerige wereld hebben we het niet altijd even gemakkelijk. Alle techniek ligt voor het grijpen, maar het geluk moet je zelf zoeken. Maar waar, vraag je jezelf af.
Op zichzelf een hele opgave, maar met een beetje goede wil en oefening kom je er meestal wel. Ook al is het vallen en opstaan. We hebben leren lopen en zo gaat dat met alle dingen, die je in het leven tegenkomt.
Het is nu laat en stop ik er voor vandaag mee, maar een aardig fotootje is ook niet weg. Ook dat is weer een probeersel mijnerzijds.