Dit is een versje of gedichtje over een heel eigenwijs bloempje....maar je kunt i.p.v. bloempje ook lezen ; mensje. Wij mensenkinderen kunnen ook zo eigenwijs zijn en het altijd beter weten en goede raad van anderen in de wind slaan. Het is geschreven door mezelf in de zomer van 1995.
Daar komt-ie dan:
Er was een blauw bloempje, die deed eigenwijs. Hij liep uit het grasveld en ging ver op reis. Hij wou niet meer blijven al op deze plek. De bloemen, zij zeiden: jij bent stapelgek!!
Hij schudde zijn blaadjes en ging toch op stap. Zijn wortels in klompjes, van klip-klap-klip-klap. Met 'n knapzak vol eten ging 't lopen niet vlug... Hij werd ook gevolgd door een héél dikke mug.
De zon ging snel onder en 't bloempje werd moe. Hij schrok van 't loeien van 'n héél grote koe. De koe zei: wat doe jij hier toch in mijn wei? Het bloempje zei: ik wil graag wonen op de hei.
De hei is véél verder, sprak de zwarte koe. Er is hier geen hei en je bent reuze moe. Vraag aan de mug, hoe je verder gaan moet. Dié weet, waar de hei is, dat weet hij héél goed.
De mug bracht het bloempje aan de rand van een bos. Het bloempje ging liggen in een bedje van mos. Zijn oogjes vielen dicht, 't was ook al nacht. En op een eikentak hield de mug trouw de wacht.
De volgende morgen was hij ineens klaarwakker. Waar is de mug, dacht hij....waar is mijn makker. Hij keek goed in 't rond, maar zag geen eikenboom. En plotseling wist hij: 't is allemaal een droom.
Hij was weer in 't grasveld en niet op de hei. Rondom hem heen waren bloemen...hij was blij. Geen knapzak te dragen op zijn bloemenrug. Tóch dacht hij met heimwee aan de héél dikke mug. -------------
Je kunt dit voorlezen aan kinderen van 8 jaar tot ver over de 80 jaar. Succes verzekerd.)) En als je kunt zingen.......wat let je....zing je eigen melodie op dit lieve versje.
Samen met tientallen BN-ers, zoals BLOF (schuin streepje door de O...kon die niet vinden) en FATIMA DE MELO vraagt EEN om jouw stem.
Door op: www.een.nl je stem te geven, roep je de regeringsleiders op een einde aan armoede te maken.
In 2000 beloofden alle wereldleiders tijdens een VN-TOP armoede en ongelijkheid de wereld uit te helpen.
Deze belofte is verwoord in 8 milleniumdoelen. Een prachtige en unieke belofte, die in 2015 gehaald moet zijn. De stemmen van EEN worden gebruikt om regeringsleiders aan deze belofte te houden.
Wereldwijd werkt EEN samen met campagnes in 122 landen, waaronder ONE met BONO in de Verenigde Staten.
In Nederland zijn al meer dan 50 organisaties EEN.
Op de rooms-katholieke lagere school in Groningen heb ik het behoorlijk moeilijk gehad. Vader R.K., maar doodgeschoten in WO-2 en moeder Hervormd en dit kind was dus een product van die overgeblevene heidense moeder. Dit kind met polio kon je dus goed pesten....de kinderen op school deden dit niet uit zichzelf. Nee, dat was opdracht van een der juffen, omdat er te weinig nonnen waren. De nonnen vielen best mee, maar er was één juf die een uitgesproken hekel aan me had. En waarom? Omdat ik niet netjes op bord kon schrijven met mijn r-poliohandje. Ik ben een aantal keren door de klas gekeild...blauwe plekken tot mijn moeder er achter kwam, dat dat niet van een valpartijtje kwam. Ik wou haar geen verdriet doen, dus zweeg ik, maar ja, moeders komen overal achter. Er zijn tussen moeder en juf pittige woorden gevallen en ze werd inschikkelijk, dus het leven werd weer wat aangenamer voor mij. Dat was nog maar de eerste klas.
De derde klas....ik kreeg slechte ogen, maar moeder had geen geld voor een bril, dus....turen naar het bord...en ik mocht vlak vooraan zitten. Van Juffrouw Grijpsma. Dat was nog eens een lieve juf. Op de rechterkant van het schoolbord stonden onze cijfers van ca 33 leerlingen van alle vakken, die we toen hadden. Het was een school met een verzwaard leerplan. Mijn cijfers waren goed, sommigen zelfs hoog....maar we kregen bezoek van een inspecteur van het onderwijs van het Stadhuis Groningen. Die zag een groot meisje met turende blikken vooraan in de klas zitten. En nu citeer ik het verhaal van mijn boze moeder en een nog bozere juf Grijpsma. Kortom: hij heeft gezegd: Dat kind is niet goed....die moet op een debielenschool....ziet er raar uit....daarom zit ze zeker vooraan....U geeft haar uit medelijden zeker een hoog cijfer, zie ik. De juf ontkende het en zei, dat het één der beste leerlingen van de klas was, waarop hij zei, ....U moet oppassen, want ik kan U door te liegen, laten ontslaan.!! Het schijnt een reuze rel te zijn geworden, waar ik gelukkig niets vanaf wist. Ze kwamen tot een overeenkomst.....ik moest nablijven en dan zou hij mij laten lezen, schrijven, rekenen etc. Als hij zou winnen....jufs ontslag....maar ik deed alles prima en hij vertrok héél boos. Je hebt het prima gedaan, zei juf Grijpsma en voor mij was de kous af....lekker naar huis, spelen, want je bent een kind en je wist niks. Dat kwam later toen de juf bij ons thuis kwam. Deze inspecteur schijnt nog wat in petto gehad te hebben, wat niet fraai was voor de juf en moeder ging met opgestoken veren richting Stadhuis....even een praatje maken met de inspecteur.
Dat is zó hoog opgelopen, dat de man schuimbekkend haar zijn kantoor uitzette. Moeder was maar een klein wijffie en hij een grote kerel, maar ze was niet bang, als het om haar kroost ging. Een excuus heeft zij en de juf nimmer van het Stadhuis gehad, maar zó kwam ik al vroeg in aanraking met de gedachte......niet iedereen is eerlijk en aardig.
Maar Juf Grijpsma wél. En zodoende heb ik me kunnen ontwikkelen tot de mens die ik nu ben. Ik denk, dat ze wel trots op me geweest zou zijn. Dank U wel Juf in de Hemel. En de groeten aan God. ''Uw leerling'' Elizabeth.
Als kind vloog ik heen waar ik maar wilde zijn, Maar sloot me later op in een kooi. Toen ik wist, wat dat was... Besloot ik uit te breken...maar hoe... Met veel sloop- en breekwerk, Beschadigingen aan jezelf. Maar je vocht door. De vrijheid gloorde in de verte... Eindelijk die grote dag. Je vloog weg....maar waarheen...? Bijna verleerd om te kunnen vliegen. Op eigen wieken...in de geest. Opeens...zie daar een adelaar. Groot en machtig, maar gewond, Een pijl in zijn borst...ik trok het eruit.. Stelpte de bloedende wonde. Hij wíst hoe te vliegen en nam mij mee. Boven op een rots. Daar zat ik en hij naast mij. Samen keken wij over de wereld... In rust en stilte... Met vrede in het hart. ------------- Dit verhaal heb ik in een visioen gezien en het direct opgeschreven, anders vergeet je details. Ik denk, dat meer mensen dit herkennen. Velen van ons zijn vastgepind geweest aan oude patronen, die wij van huis meekregen en die ons niet hielpen om ons te kunnen ontplooien, tot de mens, die wij graag willen zijn. -----------------
Zeg, kleine vlinder daar op die anjelier Rust maar even uit, jij mooi fladderdier Vouw je vleugels maar zo ragfijn en zo teer Alsof je aan 't bidden bent tot onze Lieve Heer.
Ik ben zo benieuwd, wat jouw gebedje wel zal zijn 't Kan nooit iets groots zijn, jij kent geen mijn en dijn Je hebt al alles wat je hartje begeert Je hebt vast en zeker meer dan menig mens geleerd.
Toe, lieve vlinder, vlieg nu asjeblieft niet weg Blijf nog even hier aan deze kant van de heg Ik wil je vragen, hoe red jij het zo alleen Je bent zo teer, zo klein, je schoonheid zo sereen.
Ach, sprak de vlinder, je weet het antwoord wel Door hebzucht is 't op aarde kommer en kwel Ik ben geen echte vlinder, maar een toverelf De schoonheid zit in jou, van binnen in jezelf.
Na dit gezegd te hebben vloog de vlinder heen De anjelier en ik, wij waren weer alleen Ze wiegde blij met haar kopje in de wind Dank lieve vlinder voor elke dag die weer begint. -------------- Dit eigen maaksel heb ik eens op muziek gezet en het gezongen tijdens de doopplechtigheid. Het was een mooi oud kerkje, klein maar héél hoog en de akoestiek.....nou dat heb ik geweten. Toen ik inzette a capella hoorde ik mijn stem galmen door de lege ruimte.....er waren maar een handvol mensen aanwezig. Even twijfelde ik, maar je bent er aan begonnen, dus doorzetten. De muziek was geregeld via de geluidsinstallatie en die had het begeven. Ik bood aan om de stilte op te lossen en zo heb ik het toch helemaal uitgezongen. Je zag een zucht van verlichting gaan door de gasten en de pastor. Een kennis heeft alles op video gezet en heb ik mij voor het eerst zowel "gezien" als "gehoord".
Vraag me niet hoe ik het vond.....maar iedereen sprak er lof over. Achteraf ben ik blij, dat ik dit gedaan heb, want het meiske dat gedoopt werd zal nu ca 9 jaar zijn en ze heeft via de videoband toch een mooie herinnering voor later. Vandaag heb ik voor het eerst een mooi klein vlindertje tussen alle onkruiden gezien en gefotografeerd. Die ga ik nu proberen erop te zetten.
Het leven is als een pluisje..... Zo licht en zo teer. Overal vliegt het heen..... Ook waar het niet wil zijn. Het gaat omhoog.... Dan weer naar beneden. Het kent zijn pieken en dalen. Gehavend zoekt het zijn weg.... Maar waar naartoe. Het víndt zijn weg...en zijn einde. ------- Met dank aan Hanneke Cremer, van wie ik deze foto mocht gebruiken, omdat die er zo goed bij past.
Lang geleden las ik in een boek van Olaf.J. de Landell (hopelijk schrijf ik de naam goed) een lief verhaaltje over een larve. Ik probeer al járen het boekwerkje te vinden, maar onmogelijk. Het is een boekje met een aantal verschillende verhalen, die intrigerend zijn. Het is ca. 25 jaar geleden, dat ik het voor het laatst las, maar ik doe mijn best en ga eens diep graven in mijn geheugen. Hier komt het verhaaltje, in mini-vorm. .............................. Ergens, diep verscholen in een héél oud, donker bos lag een vennetje. En in dat vennetje speelde zich van alles af....diepe tragedies, vreugde, onbegrip en dat alles in het diepe donkere water. Neem nu de familie Larve.....opa deed de laatste dagen weer zo vreemd....het leek niet goed met hem te gaan....hij zwol zo raar op en had de neiging omhoog te stijgen, maar iedereen van de familie hield hem tegen en zei:"Toe, hier blijven, niet omhoog gaan, asjeblieft."Maar opa gleed weg uit hun kring en dreef naar boven.
Kleine Japie, die dit alles met grote verwondering aanzag, vroeg wat er aan de hand was, maar hij kreeg te horen, dat opa nooit weer terug kwam. Opa was dood. "Wat is dood", zei Japie en het antwoord was...."dan ben je weg, voorgoed en kom je nooit weerom en zien we mekaar niet weer, dood is dood en dan is alles voorbij." Japie kwam tot de ontdekking, dat dit ergens anders ook zo gebeurde....dus niet alleen bij hun familie. Ze zaten er allemaal mee. Hij kon de zin ervan niet begrijpen. Ineens was er beweging in het water en zag hij Frits de kikker. "Wat zit jij sip te kijken, Japie."En Japie vertelde hem het hele verhaal. Frits de kikker begon te lachen en zei, dat opa boven was en een heel nieuw leven daar leidde. "Wou je het zien, vroeg Frits? Klim maar op mijn rug en dan gaan we naar boven.......goed vasthouden, daar gaan we." En ze gingen snel omhoog, maar Japie werd misselijk en draaiierig en viel van Frits zijn brede rug af en belandde op de bodem van het vennetje vlak voor zijn moeder. Nou die schold hem de huid vol....misselijk jong, wij zitten in de rats en jij gekke spelletjes uithalen met die grootbek van een kikker met zijn enge verhalen. Laat ik je niet meer in zijn buurt zien. De hele familie hield hem een aantal dagen in het oog en het leventje ging weer gewoon verder. Japie begon er aan te wennen, dat je heel dik werd en dan naar boven toe dreef. Overal gebeurde dat. Niemand werd er vrolijk van, maar het hoorde erbij, zei men tegen hem. Japie werd groter en werd Jaap genoemd. Ook hij kreeg zijn eigen familie en was er heel blij mee. Tot ook voor hem de dag aanbrak, dat hij zich niet lekker voelde in zijn huid. Het was, alsof het hem te krap zat. Iedereen om hem heen zei: "Niet nu, Jaap, blijf nog, we kunnen je niet missen." Maar Jaap zijn tijd was op en hij gíng.
Hij dreef naar boven en spoelde aan tegen de zachte rietkant van het vennetje. Hij werd wakker door een vreemd geluid, alsof er kikkers waren en dacht dat hij droomde. Maar nee hoor....wie zat er op een plompeblad met zijn grote grijns....Frits de kikker. "Zo manneke, eindelijk ontwaakt uit dé droom?" " Waar ben ik, vroeg Jaap....en keek om zich heen. En wat zie ik er vreemd uit, wat heb ik voor vreemde dingen aan mijn lijf? " "Je hebt een gedaanteverwisseling ondergaan, dat gebeurt met ons allemaal en nu heb je vleugels en kun je vliegen. Je bent geen larve meer maar een Libelle....kijk maar om je heen, dan zie je ze daar....en daar...... "Maar dat is mijn familie", zei Jaap.....ik dacht dat ze dood waren." En iedereen begroette Jaap, sommigen zeiden nog Japie, zolang was het alweer geleden. "Nou, maar dat moeten ze beneden weten, ik moet ze het vertellen "....en zonder na te denken, nam hij een duik in het water.....hij dacht dat hij nog een larve was....maar kwam snel weer boven en hoestte en proestte. "Maak je geen zorgen, mijn jongen, eens komen ze allemaal hier en dan zijn we bijelkaar", sprak een grote libelle. Het werd avond....de zon was al onder en het vennetje lag er weer stil bij, alsof er niets gebeurd was. Het leven ging gewoon zijn gangetje in dat donkere oude bos.
Misschien is er bij U ook een verscholen vennetje in de buurt......spelen zich daar ook allerlei dingen af, waar U niets vanaf weet. Maar nu weet U het, als U er langs komt, dan wil ik wedden, dat U aan deze oude Duitse Sage denkt.
Als U ooit het boekje ontdekt, dan is mijn ''vertelling'' waarschijnlijk een beetje anders. Maar de inhoud is gelijk.
Er is geen dood.....er is alleen maar Leven. ....................
Het werd nodig tijd, dat ik mijn vriendinnetje ga voorstellen. Ze is mijn vreugde in het leven en voor het leven zolang het mag duren. Want er zijn veel honden aan haar vooraf gegaan, die in de Hondenhemel zijn. Aan het afscheid nemen van je dieren.....daar wen je nooit en te nimmer aan. Ik heb anderhalf jaar geen hond meer gehad, totdat ik besefte, dat ik wel erg eenzaam werd. Ik ben dol op mijn poezen, maar een hond is wat anders, gewoon niet uit te leggen. Ze is nu ruim 2 jaar en haar komst was een complete ramp. Ik heb nog nooit een hond zo langdurig horen gillen, blaffen en nog meer geluiden producerend dan deze kleine dame. Ze haatte de bench. Ik heb in de hoek van de kamer een paar kranten neergelegd en haar los laten lopen met de poezen. Het was over en ik kwam weer bij van de stress. En zij ook.
Ik heb een stoellift en ze durfde niet op schoot mee naar boven, maar daar is ze nu ook overheen. Rock and roll op bed en voor de rest hoor je haar niet. Ze is voorbeeldig, weet mensen te bespelen en door haar ben ik ook in trek.)))
Boven leg ik in een hoek een paar kranten, voor het geval dát ze moet. Het is heel praktisch voor een gehandicapt mens, want als het rot weer is....de krant...w.c.-papiertje en huppekee het toilet in, doortrekken...klaar! Dus op die manier kan eigenlijk bijna iedereen een hondje houden. Ik zeg expres een HONDJE....geen bouvier of ander groot dier. De rest laat zich raden. Nu de foto nog opduikelen.
Ik hoor de stilte in mijn hart De stem van de stilte Die het hart beroerd.
Gevoelens van liefde, menszijn.... Warmte......eenheid..... God zelf daalt in ons neer.
Vrucht zijn van eeuwigheid Toetsing op aarde Naar weten en kunnen.
Geweldloos, kalm en bedaard. Stilte in het hart.... De Stem, die hoort en gehoord wordt. --------
Dit ''schrijven'' heb ik jaren geleden doorgekregen van gene zijde, later mijn Gids. Ik weet nog, dat ik iets zat te noteren in mijn agenda en ineens hoorde ik iemand binnen in me zeggen:"schrijf maar op". Ik dacht dat zoiets altijd bij anderen kon gebeuren, maar nee hoor, ik was ook eens aan de beurt. En zo is alles begonnen en ben ik ook alles op gaan schrijven. En eigenlijk is dit het eerste van al het geschrevene, wat ik nog heb.
Een dame van 65 jaar ging naar de kapper met zuuuuulks lang haar. Ze zat op de stoel te wippen... Zit stil, zei de kapper...zo kan ik niet knippen... Dat wordt een hoge prijs met al dat grijs. Hij zwaaide met zijn schaar... De dame werd benauwd en voelde zich naar. De lokken vielen op de grond... Grijs....maar vroeger blond. En toen ze in de spiegel keek, Zei de knippende kapper...... Ik vind U nu toch veeeeel knapper!!
Wilt U het adres van deze kapper? Ach, laat ik dat nou vergeten zijn....ook weggeknipt.))))
De volgende die in mijn album schreef was Truus Borgeld. Zij kwam volgens mijn herinnering uit Oude of Nieuwe Pekela en was de eerste kostganger en is ook heel lang gebleven, omdat ze een steun was voor mijn moeder en andersom. Truus haar verloofde was uitgezonden naar Nederlands Indië, nu Indonesië. Hij is gelukkig heelhuids teruggekeerd en zijn ze later getrouwd en was zij ook weer weg. Ik herinner me nog, dat ze lange pijpekrullen had in dat mooie bruinzwarte haar en dat werd met een fluwelen bandje bijeengehouden. Daarna kwamen er bij ons in de klas donkere meisjes. Wij hebben ze aangestaard, want ze waren bizonder mooi. Ze waren de eerste emigranten, die gevlucht waren voor Soekarno. Politiek interesseerde ons niet, we werden vriendinnen en ik heb zélfs nog een versje van beide meisjes. Dat komt later nog aan bod.
Ik heb nog enkele bladzijdes gescand van mijn oude album en deze is geschreven door mijn oudere zuster. Wij waren maar met zijn tweetjes en onze moeder. Mijn moeder is nooit weer hertrouwd en dat vond ik wel jammer, want er was een aardige oom, maar ja, die had zélf nog 3 dochters en dat zag mijn mama niet zitten en ging de voorstelling niet door. Wél hadden wij vlak na de oorlog kostgangers en daar waren drie bij en dat waren mannen! Ik helemaal verguld als 5 jarige...maar moeder kreeg een uitkering van Stichting 1940-1945 en de mannen waren ineens weg. Ik was diep verdrietig en vroeg mijn moeder om een broertje. Toen kwam de koude douche. Ze zei: Kind, je hebt geen vader en als je geen vader hebt, kun je ook geen broertje meer krijgen. Dat was de eerste keer, dat de grond zwart onder mijn voeten werd. Je voelt je dubbel gestraft als kind, als je zoiets hoort. De tweede keer, dat het zwart voor mijn voeten werd, was, toen ze 11 jaar later tegen me zei: je mag niet doorstuderen. Het vertrouwen was weg in mijn kinderbeleving. Het open kind werd een gesloten kind. Naar buiten toe heel vrolijk, maar mijn innerlijk was gesloten.
Het beginversje stond altijd op de 1e bladzijde van je poezie-album en dat werd dan geschreven door een familielid, want zélf mocht je er nog geen krabbeltje in zetten, laat staan een plaatje, die je leuk vond. Eigenlijk bepaalden anderen al, hoe je moest leven, denken en doen. En dan ook nog heel braaf zijn.... Geen wonder, dat de jeugd geen poezie-album meer heeft. Stichtelijke volzinnen zouden ze niet pikken. Vriendinnenboekjes schijnen ze nu te hebben....heeft U er al één gezien? Ik nog niet.
De gedichtjes in mijn oude poezie-album zijn bijna allemaal gescand, wat een héél karwei is. Je moet de bladzijden rechtzetten, bijsnijden, voordat ze op deze pagina komen te staan. Maar eerst de omslag van het boekwerkje. Ik ben met mijn vorige weblog gewend, dat ik maar door kan gaan met schrijven én afbeeldingen erbij doen. Het gaat hier per stuk.
Was de mens maar een roos Die weet hoe hij moet bloeien Hij denkt niet.....hij doet. Omdat het aan hem gegeven is. Zó te groeien en te bloeien. Hij denkt niet....ben ik mooi? Hij ís mooi.
Ik speel met mijn gedachten, die als zwevende wolkjes over mij komen. Zeg, wat je denkt, mijn kind, wordt er gezegd en zwijg er niet over door een verkeerde vorm van zogeheten zachtheid of weekheid. Je eigen humor relativeert alles en je ziet hoe het werkelijk is op deze aarde. Lach om je eigen lach, je vreugde en je bent gelukkiger dan menig ander die niet relativeert. Want humor relativeert meer dan je denkt....het brengt je verder in je levensproces. Zeg tegen jezelf...ik ben een mooi mens in een mooi omhulsel en ben er blij mee, want ik kan genieten van de dingen om me heen, die een ander niet voelt, ziet of weet. Ik straal liefde naar mezelf toe, omdat men van ''boven'' liefde naar mij toestraalt. En degene die dit niet weet of voelt, wat jammer toch.
Dan tot dusver de laatste gescande afbeelding. Wie weet, wat ik nog kan vinden tussen alle papieren, die er nog over zijn. Als kind leed ik onder het besef, dat mijn vader eigenlijk een dode held was. Hij zat in het verzet, werd doodgeschoten en lag maanden in een massagraf. Mijn arme moeder, die niet wist, waar hij was. Helaas was er wel verraad in het spel, maar ja, dat gebeurd vandaag de dag ook. Wat dat betreft moet de mensheid nog veel leren, wat LIEFDE eigenlijk betekent. Nazorg voor oorlogsweduwen bestond vroeger ook nog niet. Je ziet maar dat je het redt. Het enigste geld dat je kreeg, was het ''tientje'' van Lieftinck, een term...zo heette de minister toen. Gelukkig, dat er mensen waren, die vonden dat er toch iets gedaan moest worden aan deze oorlogsweduwen en hun kinderen. Zo kwam de Stichting 1940-1945 op de proppen en kreeg men voor het eerst een soort uitkering. Geen vetpot....fruit zag ik liggen op de markt en daar bleef het ook liggen....het kon er niet af. Dan de rijkdom van de kinderen van de ''zwarte'' handelaren. Chocola hadden ze...en wij keken er naar en kwijlden bij de gedachte hoe dat zou smaken. Ik gun me nú elke week een lekker stukkie chocolade mét losse rozijntjes en denk dan wel eens aan die tijd.....dit kan niemand me nú meer afpakken. Het smaakt dan dubbel lekker. En zo is dat!!
Een eigenwijs "bloempje"
