Poëtisch verlangen

 

ja, ik wil jouw stem nog horen,
hernieuwd geboren uit een diep verleden,
waarheen ik ze verbande
in mijn onwetendheid, bewusteloos
verloren in negativiteit
van een onbegrepen wereld.

jaren zijn voorbijgegaan

in het verdwalend lezen
van een werkelijkheid, die ik
niet vatten kon.

ja, ik wil jouw stem nog horen.

Antoine Cassar vertaalde mens vanuit het Nederlands naar het Maltees.
Translated from the Dutch mens into Maltese.

Bniedem

Il-belt, ħerba.
F’tagħwiġhom, il-kolonni
jixxennqu lejn
sferi ogħla.
Bi tbatija jġorru
timpani, jisfidaw
eternità ta’ baħħ.
Xquq iterrqu
fl-irħam b’omaġġ
lir-rassa,
imfarrka taħt il-piż
tad-djamant
li jissejjaħ bniedem.

 

 

Antoine Cassar, Maltees van geboorte, experimenteert met het gebruik van meerdere talen in één gedicht. Hij probeert klanten en intonaties van verschillende talen samen te voegen tot een ritme en een idee. Ik het vorige bericht kon U kan hier al met hem kennis maken door zijn vertaling van mijn gedicht mens naar het Maltees. Wilt U meer van hem lezen, surf dan naar Muzajk
.

Mensch

die Stadt, eine Ruine.
durch ihre Krümme
streben die Säule
nach einer höheren Sphäre.
sie schleppen Tympana
die einer Ewigkeit trotzen
von Nichts.
brüchig ist der Marmor,
und die Risse ehren
die Menge,
zerschmettert unter dem Gewicht
des Diamanten,
der sich als Mensch bezeichnet.

Homme

la ville, une ruïne.
par leur courbure,
les colonnes cherchent
des sphères plus élevées.
elles sont accablées
par des tympans,
qui affrontent une éternité
de rien.
des fissures suivent
le marbre, et rendent hommage
la foule,
écrasée sous le poid
du diamant,
qui s’apelle homme.

Man

the city, a ruin.
the crookedness of
the colums, striving for
higher scopes.
bearing tympanums
that defy an eternity
of nothing.
fissures running through
the marble, honouring
the crowd,
shattered by the weight
of the diamond,
calling herself man.

Het stemt mij droef te moede, wanneer ik weer eens over al dat gekrakeel binnen onze Belgische regering moet lezen. Kan het nu echt niet anders ?

Mens

de stad, een ruïne.
in hun kromheid
streven de zuilen
naar hogere sferen.
zij torsen timpanen
die een eeuwigheid trotseren
van niets.
barsten lopen doorheen
het marmer, en eren
de massa,
verpletterd onder het gewicht
van de diamant
die zich mens noemt.

Uomo

la città, una rovina
nelle loro curvatura
le colonne aspirano
a sfere più alte.
portano con sforzo timpani
che affrontano un' eternità
di niente.
le fenditure attraversano
il marmo, e onorano
la massa,
schiacciate sotto il peso
del diamante
che si chiama uomo.

Onderstaand verhaal vond ik op een strooibriefje in een kerk in Brussel. Ik vertaalde het voor jullie uit het Frans :

Er was eens een oude man, gezeten niet ver van een oase, aan de ingang van een dorpje in het Midden-Oosten. Een jonge man kwam naderbij, en vroeg : ‘Ik ben hier nog nooit geweest. Hoe zij de mensen die hier in het dorp leven ?’ De oude man antwoordde hem met een vraag : ‘Hoe zijn de mensen in het dorp waar je vandaan komt ?’ ‘Egoïstisch en stout. Dat is de reden waarom ik blij ben, vertrokken te zijn.’ ‘Je zult dezelfden hier vinden.’, antwoordde de oude man.

 

Wat later nadert hem opnieuw een jonge man, en stelt hem dezelfde vraag : ‘ Ik kom van een andere streek. Hoe zij de mensen die hier leven ?’ De oude man antwoordt : ‘Zeg mij, jongen, hoe waren de mensen die in jouw dorpje leven ?’ ‘Zij waren goed, gastvrij en eerlijk. Ik had er vele vrienden, en het deed me pijn, hen te moeten verlaten.’ ‘Je zult dezelfden hier vinden.’

 

Een handelaar die zijn kamelen liet drinken had beide gesprekken gehoord. Toen de tweede jongen zich verwijderd had, vroeg hij de oude man op een verwijtende toon : ‘Hoe kun je twee verschillende antwoorden op dezelfde vraag geven ?’

 

‘Mijn zoon, zei de oude man, iedereen draagt zijn universum mee in zijn hart. Degene die komt van een plaats waar hij niets goed vond, zal ook hier niets goed vinden. Degene echter die vrienden had in de andere stad, zal ook hier trouwe vrienden vinden. Want, zie je, de mensen gedragen zich tegenover ons als dat wat wij in hen vinden.’

Het is alweer twee jaar geleden, dat de laatste dichtbundel van mijn hand, "Avalon en verder", het levenslicht zag. Momenteel werk ik aan een nieuwe bundel, misschien heb ik wel genoeg gedichten voor twee bundels, wie weet. Een titel ligt nog niet vast, maar ik houd jullie op de hoogte.

Willen jullie een idee van welke woorden zo al mijn pen ontvloeid zijn, kijk dan al eens hieronder.

In boekhandel Boekcargo (Tiensestraat, naast café Domus) ging vorige maand  een nieuwe leesclub van start. Het  boek dat gelezen wordt op 24 mei (van 14u tot 16u) is Kenteringen van een huwelijk, van Sandor Marai.  Kostprijs (boek + koffie + versnapering)  16 EUR.

Ik heb zonet het eerste boek(je) van Staf De Raeymaeker gelezen. Anekdotes. Bedenkingen en Geheugenkronkels. noemt het. Een heel aantal onderwerpen komen er in aan bod. Zowel een oud café in Rotselaar (Marieke Briers), als de (lang begraven) driedaagse in het Klein Kasteeltje, met alle gevolgen van dien.

Heel wat gebeurtenissen komen korter of langer aan bod. De klemtoon ligt eerder op het humoristische dan op het ernstige, hoewel ook moeilijkere thema's, zoals de teloorgang van het kerkleven, niet uit de weg worden gegaan.

Wil je even genieten met een boek, zonder je al te zeer te moeten inspannen (het hoeven niet altijd moeilijke kanjers van boeken te zijn), dan kan ik dit alvast aanraden. Je kan het zonder problemen even aan kant leggen, en opnieuw ter hand nemen wanneer het kriebelt. Een (glim)lach is alvast nooit weg.

mijn geest ontstijgt het lichaam,

en gaat haar eigen weg,

de stoffelijkheid stil achterlatend

in de eenzaamheid van haar bestaan.

 

langs heuvels en dalen zwerft zij,

in aanbidding voor de oneindigheid.

diep dringt zij door in de verwondering

van een bestaan, alleen gekend, vroeger,

in het ongemak van een eigen lichaam.

 

langs hoge golven en diepe kloven scheert zij,

ongenaakbaar in haar eenvoud,

en neemt op lessen van heinde en verre,

zij, onwetend sinds een lange tijd, stelt zich vragen

over haar nieuwe verlangen naar verandering.

 

op de stromingen van de wind zeilt zij

van heden over verleden naar een toekomst,

lang verwacht, maar onbereikbaar mooi.

het streven naar vernieuwing, eindelijk vervuld.

 

mijn geest daalt weer in het lichaam,

vol vertrouwen in wat mij wacht.

ik worstel met een verleden,
dat niet mijn huidig
maar een ander leven toebehoort.
de angst om te verdrinken
in wat niet mag worden gezien,
daden uit een andere tijd,
geeft mij geen vleugels
om te streven naar vernieuwing,
maar laat mij zinken
in vergetelheid.

mijn lichaam,

omgeven door vuur.

doch geen vlam

die het verschroeit.

en toch verteert het,

atoom per atoom,

eens zijn doel bereikt.

terwijl mijn ziel onaangeroerd,

en beschermd door de gloed,

verlangend naar vernieuwing

blijvend streeft.

de eerste lentebries,

de eerste zonnestralen

spelen met het water,

de golfjes kabbelen

goudblinkend aan

de oever van het meer.

 

ik dompel mij onder 

in het nieuwe ritme

en was de oude stormen

van mij af.

energie doorstroomt

opnieuw mijn aderen,

en maakt de stof

als nieuw.

langzaam zinkt de zon

tussen de groene takken.

de geur van hars,

en pasgemalen dennennaalden

verdringen alle andere geuren.

langs het jaagpad rennen wij,

de hond en ik, ik en de hond.

traag stroomt de bruine rivier,

een onweer spoelde de hemel schoon,

wat verderop.

 

bladeren worden meegesleurd,

en verdwijnen in een kolk,

niet ver van hier.

 

nevels zweven over het water,

drijven uit elkaar,

en verbergen de zon,

 

voor even.

donkere wolken lossen op
in de weerspiegeling van het water,
uiteengejaagd door de eerste stralen
van een nieuwe zon.

oogverblindende sporen,
geboren uit een heldere hemel,
laten de natuur herleven
in het eindigende onweer.

het reinigende water,
teruggeschonken aan de aarde.

statig rijzen zij op,

strevend naar leven,

de bomen uit het verdronken land,

hun takken dor gebroken.

een schijn van leven slechts

in een troosteloze woestenij.

 

regendruppels deinen uit

over het moeras, en vloeien samen

in een grote golf, die alles met zich neemt,

en de wereld maakt als nieuw.

 

de zon tekent kringen

op het glinsterende water.

een glimp van leven

in een herboren ziel.

 

voorwaar een memorabele dag vandaag,

vijfenzeventig jaar Hugo Claus.

een dichter van het eerst uur zonder blad

voor de mond trapt hij heilige huisjes in.

een hele reeks prijzen,

alleen de ultieme is hem ongegund.

een woord, een beeld, een scène

't is hem allemaal gelijk.

hij wordt geïnspireerd.

hij inspireert.