ARTIKEL NR 5

door medewerker casier roger

Wat deed vader tussen 1958 & 60 .? Telkens het weekend werd ,was hij onrustig of beter gezegd rusteloos ! Hoewel hij zelf geen duiven meer had , luisterde hij toch naar de berichten en ging hij de duiven opwachten bij gerard gardin of bij zijn broer en telkens als hij terug kwam was hij zwijgzaam, nors ! Zo was vader, zo heb ik hem gekend, een man die moeilijk zijn gevoelens kon uiten.Misschien dat hij niet altijd zo geweest was en misschien dat de tegenslagen hem zo gemaakt hadden . Dat kan ! Met de jaren leer je elkaar aanvoelen en begrijpen zonder veel woorden en het moet zijn dat moeder hem beter kende dan ik (ik was pas 13 ) want op een keer zei ze wat vader niet durfde uitspreken “ als je toch elke zondagmorgen weg bent ,dan heb ik nog liever dat je zelf terug begint te spelen ,met de duiven.Dan zie ik je tenminste ! “

De braafste mens die ik ooit gekend heb , dat was mijn moeder ; Ze heeft heel veel geduld gehad met haar “oude belg “ en ze heeft hem heel graag gezien, maar dat verhaal, alhoewel gedeeltelijk verweven in het duivenverhaal, past hier nu niet.Dat verhaal zal ik wel eens doen op een andere plaats in een andere context !

Gerard Gardin, nog zo ’n figuur uit mijn jonge jaren. Over hem alleen al kan ik een boek schrijven !

Gerard was half boer – half kruidenier, zoals er wel meer waren in die tijd die verscheidene stielen uitoefenden en met elkaar combineerden tot het nut van ’t algemeen, maar ook voor zichzelf ! Zo was het regel dat een barbier (coiffeur ) terzelfdertijd ook café hield, dus in die tijd was ” uw haar laten snijden “ één groot feest !

Gerard had een weide en een uitweg naast en achter ons doeninkje en elke morgen en elke avond passeerde hij onze hof, die als het ware, overvloeide in de uitweg en de weide.Alleen afgebakend door wat armtierig prikkeldraad dat betere tijden gekend had !

Gerard passeerde daar met zijn varkens die gestald stonden in de kerkstraat en daar dus ook overnachtten.Dat was ongeveer 200 meter van ons verwijderd, en die varkens zagen we dus elke morgen ,de hoek van ons straatje (de truwelstraat ) inslaan, mooi in het gelid, gevolgd door de eigenaar en ’s avonds in omgekeerde volgorde !

Die beesten liepen elke dag ,mooi op het trottoir naar huis toe ;Voorwaar een prachtig schouwspel !

Ik herinner mij vooral de vele genoeglijke babbels, het sociaal contact ! Gerard was een deel van ons leven (en zijn varkens ook )Hij en mijn vader hadden veel respect voor elkaar, dat kon je zo horen, het waren beiden geen gemakkelijke en als ze een pint gedronken hadden …….. Ze wisten van elkaar dat het BUIGEN of BARSTEN was als ze kwaad werden. Plooien kenden ze niet, vandaar het wederzijds respect……..

Gerards mesjes sneden langs alle kanten, d w z : hij was een echte commercant, hij was welgesteld en wij arm en soms kon je wel iets van hem bekomen.Hij verkocht ook duiveneten en het was misschien wel niet zonder bijbedoelingen dat hij vader opnieuw tot het duivenspel overhaalde

En vader zou een koppel eieren krijgen uit gerard zijn “poele 100 “ en er moest dus uitgekeken worden naar voedsterouders, en die kon hij gemakkelijk bekomen bij onze buur de

Felix, die had niets anders dan “slechte” en kon er dus missen !

Rond dezelfde tijd kwam er een blauw duivinneke aangevlogen, eigendom van André Cardon, dat ondanks vele pogingen, om haar tot betere gevoelens te brengen, bij ons niet meer weg wilde ! Dat duifje was van het ras “Miel Perseyn “ (nog iemand die met respect behandeld werd, want Miel had hele goeie en was ook nog bestuurslid van de Westvlaamse duivenbond )

Ik denk dat ze verliefd was op onze “ oude geschelpten “ en daarom niet meer weg wilde !

In elk geval zijn ze een koppel geworden – en wat voor een koppel ! – En ze bleven samen tot de oude geschelpten niet meer bevruchtte

De oude geschelpten…….. toen hij een jaar of 8 werd kreeg hij het aan zijn poten, ik denk artrose, en hij mankte, of beter gezegd , hij waggelde als een eend !

Maar zijn vitaliteit was ongeschonden en zodoende werd hij een belangrijke stamvader !

Ondertussen kweten de voedsterouders zich ijverig van hun taak om het kroost van de “poele 100 “ op te brengen.

2 jongen, een duiver en een duivin, het Witslag van 61 en zijn zuster “zuster Witslag v 61 “ en …. Onthou dat goed ,beste lezer, toen de poele 100 werd wepel getrokken, want hij moest nog vliegen, kwam gerard nog eens met 2 eitjes, die hij toch moest weggooien, en vader zei “merci, gerard maar ‘k zal er rap weer te veel hebben !, ik moet ze niet meer hebben , maar toch bedankt ! “

Welnu, mijn vader, heeft zich dat heel zijn leven beklaagd en Gerard heeft hem later aan dat voorval dikwijls herinnerd !

Waarom ?

Omdat het Witslag van 61 een kampioen was , een crack !

En Gerard heeft alles geringd en gehouden ,wat daarna nog uit dat koppel kwam , maar nooit meer een evenknie van het Witslag gekweekt !

Vaststelling : je moet heel veel geluk hebben in de kweek en ik heb dikwijls kunnen vaststellen in de praktijk en ook gelezen van anderen, dat het soms in een heel klein hoekje zit

In het geval van het wederoptreden van vader zat alles, maar dan ook alles, mee !

Het onnoozele duivenzolderke, met de boomse pannen, werd in twee verdeeld, om de jongen de kans te geven ongestoord hun eerste stappen in de buitenwereld te zetten

Groot was het duivenbestand niet ! Een 4 – tal koppels kwekers en een jongske of 8.Dat was ons duivenbestand in de zomer van 1961. De start van , de achteraf gedoodverfde , “golden sixties “ onvergetelijke jaren !en ook voor ons op duiven gebied !

Ik heb mij uitgesloofd om die jongskens deftig op te leren. Zelfs tot in Torhout met de fiets ! een uur heen en een uur terug ! Het Witslag kwam goed en had vader toen al een vermoeden ?

Ik weet het niet, maar ik heb hem meermaals horen zeggen “ dat wordt een hele goede ! “

Er zat ook nog een ander witslag tussen die jongen , een geschenk van landbouwer Camiel Dendooven uit Zuienkerke , een gereputeerd fondspeler !

Ik herinner mij , toen vader met dat ander witslag thuiskwam, hij nogal surieus boven zijn theewater zat ! dat zat zo .Camiel had het lang beloofde jong , op afspraak, meegebracht naar een of andere inkorving , kwestie van geen verloren afstanden af te leggen.

De transactie werd natuurlijk bezegeld met de nodige glazen bier , en omdat het toen ongeveer de tijd was van de “Cuba – crisis “ , werd beslist, toen de stemming haar hoogtepunt bereikte , de aanwinst de naam mee te geven van “Fidel “ naar zijn naamgenoot, hoofrolspeler op het wereldtoneel ! En zo geschiedde, en het is “ Fidel “ gebleven !

Samen met de 2 witslagers, hadden wij ook nog 2 zonen uit de “ oude geschelpten “ met de “blauwe perseyn “ van 1960.Een blauwe en een geschelpte .

En in de winter van 60 – 61 zou vader een “weduwnaarskot “bouwen, want we zouden eens deftig met de duiven gaan spelen !

Een groot probleem was dat het allemaal geen geld mocht kosten en bovendien was stedebouw toen nog niet zo bemoeiziek als nu en was ongeveer alles toe gelaten.Dus werd een tuinhok in die tijd hoofdzakelijk gebouwd met gerecupereerd materiaal.

Mijn vader werkte in de bouw en werd steevast,als er een nieuwe werf opgestart werd, voorop gezonden om de werfkeet te bouwen, omdat hij daar goed in was ! Ook die “barakke “ in het jargon zo genoemd ,werd meestal gebouwd uit een samenraapsel van oude deuren en vensters. Vaders bouwsels konden met gemak de zwaarste stormen doorstaan, en hij had in de loop der tijden dan ook enige ervaring opgedaan voor dergelijke klussen;

Het was meestal het vernuftig aanbrengen van de gepaste nagel, op de gepaste plaats, dus kwam die ervaring goed van pas om een duivenhok te bouwen .

Het is eigenlijk spijtig dat die kunstwerken uit ons landschap verdwenen zijn, want denk nu niet, waarde lezer, dat ons geval een alleenstaand geval was !

Om een duivenhok te bouwen had vader slechts 5 gereedschappen nodig !

Een spade , een st jozef zaag, een hamer, een tang, en een “klauwpense “ (koevoet )

Een meter en een waterpas waren overbodige luxe – artikelen !

Een plank in een opening passen ging als volgt : de plank werd voor de opening gehouden en op de gewenste lengte gemarkeerd met behulp van de nagel van de duim! En daarna met veel zweet door gezaagd met een zaag die betere tijden gekend had !

Die plank diende dan als “maat “voor de volgende

En over de vindingrijkheid in het recycleren het volgende : In die tijd sliep men op een “ressort bak “ omdat een waterbed nog niet uitgevonden was. Die ressorts waren spiraalvormige veren ,gemaakt uit staaldraad van 5 mm dik, die veren begonnen na enkele jaren metaalmoeheid te vertonen en verstoorden het slaapcomfort .

Na lang gezaag, want dat was een surieuze uitgave, werd de “ressortbak” vervangen en de oude werd gewoon in brand gestoken.Als het vuur dood was, werden de ressorts uit de asse geraapt en aan de kant gehouden voor andere toepassingen.Een van die toepassingen waren de deurtjes, de tralies, van de woonbakken op het duivenhok.Deurtjes die met veel vernuft en veel arbeid tot stand kwamen, immers de ressorts moesten op een stuk “poutrelle “ gerecht worden en met een beitel op de gepaste lengte af gekapt worden. Als oudste had ik het benijdenswaardig voorrecht om als meesterknecht te fungeren , zoals ik al zei “ het mocht geen geld kosten !

Maar goed , Boven het kippenhok , dat later naar achter in de hof werd verwezen, werd een hok opgetrokken met 12 bakken ,die ik nooit volzet heb geweten, wegens de harde selectie.

De ruwbouw gebeurde in het week-end en de binnen afwerking ’s avonds, na de dagtaak in het schijnsel van een zaklamp, want een looplamp ging ons budget te boven

Ik moest gewapend met die zaklamp “bij lichten “ en vaders handelingen volgen en de zaklamp daar richten, waar de handeling plaats vond, zodoende moest ik voortdurend “lichten “ in de nagelbak en vandaar de nagel volgen naar de plaats waar hij in het hout werd geklopt .

Ik herinner mij maar al te goed, de oorvegen die ik moest incasseren, omdat mijn bewegingen, soms, niet overeenstemden met de zijne en hij daardoor soms op zijn vingers klopte met het gekende gevolg, meestal vergezeld van zoiets als “stomme uil ! “ of iets dergelijks

Ik moet toegeven dat dergelijke conflicten nogal rap bijgelegd werden in het belang van allebei !

Kwam dus , na de lange winter , het voorjaar van 1962, de langverwachte openingsvlucht en het Witslag dook als een schicht door het open venster om met klank de eerste prijs te winnen, en gedubbeld tegen de oude , eveneens !

Hij zou dat 5 zondagen na-een doen ! En telkens stond gans de familie en gans het gebuurte de triomfantelijke terugkeer van het Witslag af te wachten ! Onvergetelijk !

Over zijn verdere loopbaan vertel ik volgende keer verder

Tot dan

Casier Roger

5 december 2005
Op het ogenblik dat ik deze regels schrijf zijn mijn kweekduiven gekoppeld, 18 koppels in totaal, en het was met een beetje angst in het hart, want voor de derde keer op rij veranderden mijn kweekduiven van hok! En bovendien werden er een aantal jonge onervaren kweekduiven ingeschakeld. Volgens mij moet een duiver toch een paar maanden op zijn nieuwe hok vertoeven om een beetje bakvast te zijn. Voor de duivinnen stelt zich dat probleem veel minder, die volgen toch meestal de duiver naar zijn nestbak. Het koppelen zelf gebeurt bij mij heel simpel. Alle koppels worden opgesloten, waarbij er vooral opgelet word dat er geen vechtpartijen ontstaan, de probleemkoppels worden gescheiden en halfbak gezet en meestal is na een nachtje overleg tussen beide partijen, het ijs gesmolten. Vervolgens laat ik elk koppel een uur uit (ik laat het licht ’s nachts branden, want het duurt toch 18 uur eer iedereen aan de beurt is gekomen) waarbij de voederbak steeds gevuld is en zodoende leren de duivinnen de weg op het hok kennen. ’s Anderendaags laat ik 2 koppels uit per uur, enzovoort en na een dag of vier heb ik het zo ver gebracht dat ik de ene helft ’s morgens uit laat en de andere helft ’s namiddags. Telkenjare hoor ik verhalen van bebloede koppen en duivinnen die bijna vermoord werden. Ik heb dat probleem niet, ze krijgen gewoon de kans niet! Ik schrijf graag en ik lees ook graag wat anderen schrijven en als het goed is moet men dat durven zeggen, want... het is moeilijker dan men denkt. En zo las ik in "duifke lacht" van de hand van dierenarts Christophe Arnoult een zeer goed artikel, heel goed gefundeerd, over de vogelgriep. Belangrijk om te onthouden is vooral de wetenschap dat de vogelgriep geen nieuwe ziekte is. DIE HEEFT STEEDS BESTAAN! Belangrijk is ook dat hij stelt dat het gevaar voor de mens te reduceren is, als bijna onbestaande, want sedert het begin van de crisis in 1999 in Hong Kong noteerde men 62 sterfgevallen op 2 jaar tijd en dat voor een werelddeel met een bevolking van bijna 2 miljard!! Dus als men in de media uitbazuint - zoals verleden week - naar aanleiding van een paar nieuwe gevallen in Indonesië, "VOGELGRIEP RUKT OP", dat men eerst efkens nadenkt... Actueel komt er beweging in het dossier want in Nederland spreekt minister Veerman van het afschaffen van de afschermplicht per 1 januari 2006. Laat ons hopen! Diezelfde minister beweert ook het inenten van hobbydieren te zullen blijven verdedigen. En nu sla ik mijn duivendagboek open en ik lees: vrijdag 19 maart 2004 Ik voel mij min of meer verwant aan Ludo Geerts en ik heb zijn rubriek in de duivenkrant "van mensen, duiven en dingen" altijd graag gelezen! Ook zijn raadgevingen. En één ervan was: "KWEEK IN DE ZOMER UIT UW BESTE, IN DICHTE INTEELT, ALS WAARBORG OP DE TOEKOMST". En dat is heel juist! Op de foto ziet u de goede bonte duivin van 1996 (met haar was ik eerste kampioen jonge duiven in de "nieuwe colibrie".) Zij is een dochter van mijn asduif 306/94 die als jong 18 prijzen vloog met drie eerste! Haar gemaal is de "19", haar halfbroer die eveneens 18 prijzen won als jong. Met andere woorden: de appel valt niet ver van de boom... Vandaag heeft ze haar eerste eitje gelegd... Duivengeluk te Dudzele... Prachtig toch? GEHEIMEN... Voor mij ligt het boekje van Jan Aerts "een halve eeuw met duiven". Het boekje is meer dan 20 jaar oud en ik heb het verschillende keren herlezen! Ik voel mij trouwens een beetje Jan Aerts, omdat ik ook uit de doeken wil doen, "hoe het groeide" maar... efkens geduld, beste lezer, dat kan niet in één aflevering, bovendien ben ik niet zo goed als Jan Aerts "zoals die schrijven kon!". Ik heb enorm veel gelezen over duiven, veel theorie en ook veel nonsens, in reportages van kampioenen die naast de kwestie spraken, vooral de tijd van "het smouten" (je weet wel... duiven prepareren met cortisone zalf) was een huichelachtige tijd! Ik heb ooit, speciaal gaan kijken toen een groot (?) kampioen zijn duiven liet vliegen. Veertig jonge duivers toerden daar rond, midden augustus, en geen enkele, maar dan ook geen enkele, was ook maar één pen gevallen! Toen is mijne frank gevallen en begreep ik waarom tegen die mannen niet te spelen was. Ik heb het allemaal veel te laat geweten, wegens een rotsvast geloof in de goede duif, maar in de loop der jaren heb ik daar vaak aan getwijfeld. Er waren (en er zijn) nog altijd van die straffe gasten die alles proberen en er op die manier in slagen om zodoende een tijdje uw centen af te spelen! Er zijn op die manier veel goede duiven verprutst! Zeker weten! Ik heb dus veel theorie geslikt, vleugeltheorieën, ogentheorieën... met meetlatten bezig geweest en met een loupe de ogen bekeken, tot ik er bijna scheel op keek! En bij momenten dacht ik echt dat ik het gevonden had! (ocharme) Och ja, het heeft mij bezig gehouden (er zijn wel meer nutteloze tijdverdrijven, zoals een nutteloze hengeldag aan de waterkant - heb ik ook veel gedaan) maar al die zaken kan je vergeten als je met uw mand op stap gaat, dan kan je uw meetlat thuislaten, want x-aantal tijd nadien rekent de computer de hoogste snelheid per minuut uit. ONVERBIDDELIJK! Vroeger ging dat met behulp van tabellen, opgesteld door jezuïeten, maar het resultaat blijft vroeger en nu, HET ZELFDE. Ik heb dat ook nog gedaan, uitslagen gemaakt, met behulp van die tabellen! Ik bezit trouwens die boekjes nog die je daarvoor nodig had (ik zal ze eens wegschenken aan een of ander verzamelaar!) "de aanwijzer" & "de vereenvoudigde snelheidswijzer" van en door, een zekere A. Deleersnijder. Met de aanwijzer kon je door een enkele aftrekking de zuivere winst of verlies berekenen, van de constateur waarvan de gang 73 uren en het verschil 18 minuten niet overtrof! Ganse zondagnamiddagen, soms tot ’s avonds laat, heb ik daarop gezwoegd voor die paar franken drinkgeld! Ik heb gans die evolutie mee gemaakt! Mijn leermeester Cyriel Decoster sprak van een revolutie toen hij voor de eerste keer de duivenuitslag gemaakt had met behulp van een elektronische rekenmachine (1972). Het is allemaal op relatief korte tijd, veel veranderd, en toch zijn er zaken die geregeld terug de kop opsteken, ja soms dingen die nu het etiket "nieuw" opgeplakt krijgen en die jaren geleden heel normaal waren. Zo gaat het ook met alternatieve geneeswijzen, nu iedereen begint te beseffen dat antibiotica meer kwaad dan goed doet! Zaken als "sulferblomme" (zwavelbloem) en vliersiroop komen terug in de mode! Enige tijd geleden las ik in "de duif", in een artikel van "Gerry" over een recept van duivensoep (niet te verwarren met soep van krabbers die geen prijs kunnen vliegen), en deze week dook dit recept opnieuw op in dezelfde krant onder een andere variante. Maar, beste lezer, het principe is altijd het zelfde, het is een combinatie van aluin, look, suiker, ajuin en lugol. Toen ik deze artikelen reeks begon zei ik, dat ik eerst mijn duivenloopbaan zou vertellen, over de hoogtes en laagtes, en ik had ergens een schema, een leiddraad in mijn hoofd, waarvan ik vandaag serieus aan het afwijken ben (is niet zo erg, volgende week neem ik gewoon de draad weer op) en dat zal waarschijnlijk nog gebeuren! Terug naar de duivensoep, waar ik een leuke anekdote kan over vertellen, die ook bewijst hoe oud dat recept wel is en tevens ben ik ook beschaamd om het te vertellen omdat ik er toen serieus ben in geluisd! Rond de jaren 65-67 stond er in "duifke lacht" iedere week een rubriek "hier wint u misschien 1000 fr" en daarin stonden wetenswaardigheden ingezonden door lezers en soms was dat heel interessant. Op een keer verklapte een oude melker zijn recept om duiven gezond te houden. Recept dat hij zelf had van een kippenkweker! Dat origineel recept ziet er zo uit: je kookt 3 liter water met een kilo ajuin & een kilo look gedurende een half uur. Je voegt er 2 kilo kandijsuiker aan toe en laat nog efkens doorkoken (om de suiker op te lossen) laten afkoelen en uitpersen (de pulp) het bekomen vocht opnieuw aan de kook brengen met 200 gr witte gezuiverde aluin (te bekomen bij apotheker) en 20 min laten koken, opnieuw laten afkoelen en 3 à 4 koffielepels lugoloplossing toevoegen en klaar is kees! Van die op flessen gedane drank mag je een soeplepel toedienen per 30 duiven op het eten of in het drinken. Ik, aan de slag en de drank werd toegediend zonder spectaculaire resultaten. Ik zal er maar onmiddellijk aan toevoegen dat het goedje goed werkt bij ziekte maar de forme weinig beïnvloedt, het is ook alleen bedoeld om te geven in het begin van de week, bovendien werd ik het brouwen verboden door ons moeder omdat gans haar "kot" er dagen lang naar stonk! En stinken doet het, dat kan ik jullie verzekeren! Maar goed, zo is de drank in onbruik geraakt! Tien jaar later las ik regelmatig in de duivenpers een advertentie waarbij een melker wegens stopzetting van onze sport bereid was om ons zijn geheim te verklappen. Op een keer werd de nieuwsgierigheid mij te machtig en belde ik die gast op. Die zei me dat ik moest langs komen, want dat hij alles wat nodig was, voor succes, uitgebreid moest tonen! Die kerel woonde in Boutersem en dat was niet tegen de deur en we besloten, er een uitstap van te maken, op een zondagnamiddag. Dus mijn broer en ik en mijn ma togen naar Boutersem, waarom onze pa niet mee was herinner ik mij niet meer, maar goed, we werden daar goed ontvangen dat was het probleem niet, de problemen begonnen pas toen we over het geheim begonnen! Voor hij iets loste moest er 5000 fr op tafel gelegd worden en dat was in die tijd veel geld, nog een geluk dat ons moeder altijd veel geld op zak had, voor het geval... Je weet maar nooit... Dus zij kon fungeren als geldschieter en we zouden haar later wel terugbetalen. Ik moet ook nog zeggen dat er een pak uitslagen op tafel gelegd werd waarop onze gastheer telkenmale, de eerste, de twee eerste, enz won! Dus daarna kwam de aap uit de mouw. Hij kwam af met 2 verschillende versies van zijn product. Een emmer van 10 liter met een dikke, stijve siroop en een pot van 5 kg poeder, de siroop was voor de fond en het poeder was voor de vitesse! De eerste keer kregen wij dat gratis, maar de volgende keren moest het betaald worden, maar dat kostte niet zo veel (ongeveer 30 fr per kilo). Bovendien kon je dat overal krijgen want het ging over doodgewone glucose!!!!!! Die dikke stroop werd als volgt toegediend: de benodigde siroop voor een week werd in een emmertje onder water gezet en dagelijks kregen de duiven het afgietsel en op het einde van de week was het goedje volledig op gelost! Je mag stellen dat elke duif toch wekelijks 15 gram naar binnen speelde. En vroeg ik "is dat nu alles?" Nee, het was dus niet alles! "Neem een blad papier en schrijf het recept op om je duiven gezond te houden" Ok! En wat gebeurde er? Hij las mij letterlijk de tekst voor uit "duifke lacht" "hier wint u misschien 1000 fr". Ik was er wel 5000 kwijt!!!! Ik dus terug aan de slag, stinken of niet, er werd gebrouwd en men gelooft het of gelooft het niet, maar in die jaren hebben wij zeer sterk gespeeld. Ik moet er wel bij zeggen dat die gewiekste kerel uit Boutersem nog dennenthee aan het recept had toegevoegd en dat wij op de inkorvingsdag elke duif een gisttablet moesten opsteken! Soms gebruik ik die siroop nog, maar in de loop der tijden heb ik het recept aangepast naar eigen inzicht, de dennenthee is vervangen door colombine of natural thee wegens forme-bevorderend en ik durf een heel pak gebruiken dat ik toevoeg op het einde van de kooktijd en dan een ganse nacht laat trekken! Zo bekom ik een straf aftreksel, de look is ook weg gelaten omdat je nu overal lookpoeder kunt kopen en ik denk dat dat beter is??? Trouwens al dat gedoe met thee & aftreksels vind ik nogal omslachtig! Ik heb een elektrische koffiemolen en daarin maal ik mijn kruiden en thee tot poeder fijn en geef het rechtstreeks op het eten dat bevochtigd wordt met een of andere olie. Heel, heel simpel. Dat was het voor deze week, beste lezers, volgende week vertel ik verder uit mijn jeugd en over "de oude geschelpten". Tot dan.