Brandweer

Verkracht, het zijn 9 letters
Maar wat doet het pijn
En wat is het moeilijk om daarna
Weer jezelf te mogen zijn.

Verkracht, het is maar een woord
Even je verstand op nul
Want als hij je betast
Voel jij je zo’n grote sul

Bang om te schreeuwen
Bang om wat ze denken
Bang omdat je er geen
Aandacht aan wil schenken

Het liefst gewoon weer verder gaan
Zonder dat je eraan terug denkt
Zonder dat je bang hoeft te zijn
Dat iemand je weer een haar krenkt

Je lichaam betast door vreemde handen
Ogen die begeerte uitstralen
Een vies, vet lichaam bovenop je
En stoot in je met lange halen

Een warme douche van uren
Gewoon denken dat je vies bent
Al het ‘vuil’ er afspoelen
Van die vieze, enge vent

Mijn hart is voor altijd gebroken
Het doet vaak nog zo’n pijn
Ik denk nog te vaak aan het gebeurde
En dan wil ik graag alleen zijn

Alleen met mijn gedachten
Want ze zeggen dat ik verder moet
Ze weten niet waarover ze het hebben
En hoeveel pijn dat doet

Vertrouwen in jezelf
Maar ook in je omgeving.
Weer genieten van dingen
En zorgen voor vergeving

En nu moet ik verder
Verder met mijn leven
Ik hoop dat het me zal lukken
En het een plekje zal kunnen geven…

Geplaatst door: Yvon

Gebedsverhoring.

Ik bad om kracht.

En God gaf mij zorgen, om mij sterk te maken.

Ik bad om wijsheid,

En God gaf me problemen om te leren oplossen.

Ik bad om welvaart,

En God gaf mij verstand, en spieren om te werken.

Ik bad om moed,

En God gaf mij gevaren om te overwinnen.

Ik bad om liefde,

En God gaf mij moeilijke mensen om te helpen.

Ik bad om gunsten,

En god gaf mij gunstige gelegenheden.

Ik kreeg niets van wat ik gevraagd had,
ik kreeg alles wat ik nodig had.

Mijn gebed is verhoord!

Deze tijd,
 
Soms zit ik als het stil is in gedachten,
dat gebeurt veelal in de stille nachten.
Dan zit je zo te filosoferen, wat eigenlijk deze tijd,
ons nog heeft te leren. Is het verdraagzaamheid,
De Tijd, De Strijd, in deze Eenzaamheid.
Als je in die nachten zit met je gedachten,
kan je komen tot een conclusie, is het zo,
of is het een illusie, in deze Tijd, in deze Strijd,
van de Eenzaamheid.
Als je s’ nachts dan zo zit in gedachten ,
wat kan je dan nog verwachten,
mensen staan elkaar na......met hun bla...bla...bla....,
Velen zitten in `t geheel in de knoop, de lus is te strak,
maar ze lopen er niet mee te koop. Dat is deze Tijd, dat is onze Strijd,
de strijd tegen de Eenzaamheid. Iedereen kent die mensen wel, ·het lijkt tegenwoordig wel een groot gezwel, ·je leest het ook in de kranten, zijn het niet jouw naaste bloedverwanten, ·is het wel iemand anders, die eindigt in de goot, ·zonder nog een pleziertje, ·waar die persoon van genoot.
Waar is dan het eind zitten praten, niet met de stem, ·die kregen wij van HEM, ·nee, wij praten nog met letters, ·en misschien, ·heeft iemand anders het wel door, ·want in deze Tijd, ·onze strijd tegen de Eenzaamheid, ·krijg je tegenwoordig zo weinig gehoor.
Ja, veroordeelt, dat word je wel, ·dat is nou eenmaal dat gezwel, ·Ben je ziek van verdriet ??, Zie je geen uitweg meer in `t verschiet ??,
Krijg je laster over je heen, ·en dat is zeker, ·altijd gemeen.
Een oordeel vellen, ja ja zeg het maar, ben je ziek, zie je het niet meer zitten pa, of een ander misschien, je eigen buurman, of een vriend, je zegt het maar mijn kind, dit is onze Strijd, tegen de Tijd van eenzaam- en verdraagzaamheid. Leer ermee om te gaan, naast elkaar te staan,
luister een naar elkaar en hou van hem/of haar Maar weet één ding,
die Strijd, tegen die Eenzaam- en verdraagzaamheid, in deze Tijd..
is te overwinnen, als je maar weet waar te beginnen.

 Deze tekst is geschreven door Elisabeth.

Wat je  ook overkomt, verlies nooit de moed!

Als je door je eigen mensen

 in de steek wordt gelaten.

Als je eigen kinderen al je dromen aan scherven hebben geslagen.

Als de zon verdwenen is uit je leven,

zoek dan de ster,

 die God ergens voor je heeft aangestoken.

Als je met lege handen staat

en je hebt geen parels meer

om iemand aan te bieden, weet dan

dat God geen oogst van je vraagt,

 geen volle schuren.

Als de harten van je eigen huis hard zijn als steen.

als je de deuren van je medemensen vergrendeld vindt,
als men nergens meer opendoet al klop je dag en nacht,
keer je dan niet wanhopig om in grenzeloze bitterheid.
Onderzoek je eigen hart

en maak het klaar voor een feest.
God heeft je lief en zal ergens

een mensenhart voor je openen,  
om dat te laten weten.

De regen zal ophouden. De kou is voorbij.

In de straling van een glimlach  en de zachtheid van een hand

zul je de warmte voelen en weer leven.

Als jij je boodschap moet brengen, verloren in de woestijn,

en er niemand luistert,
weet dan dat God verborgen antennes heeft uitgezet,  
die elk woord uit je hart zullen opvangen en doorseinen

over alle verdorde, onvruchtbare velden heen

tot op dat stukje grond, waar de nieuwe wereld geboren wordt.

Verlies nooit de moed! Verzoen je nooit met de nacht!

Wat er ook gebeurt en wat je ook overkomt,

God heeft je lief.

Phil Bosmans

Als de nacht mijn dag verlicht,
met zijn milde duisternis.
Verdwijnt de wereld om me heen,
zijn er geen dagen meer alleen.
Op mijn reis van toen naar ooit,
weet ik zeker dat ik nooit,
een knuffel vind zo lief als jij,
mijn reis naar ooit is nu voorbij.
Jij was de weg die ik wou gaan,
wij samen naar een nieuw bestaan.
Ons doel van leven, eeuwig wij,
te ver gezocht, te vlug voorbij.
Ik vraag aan elk antwoord nou,
waarom het toch niet lukken wou.
Besef dat niemand helpen kon,
want liefde kent ook geen waarom.
In elk moment van tederheid,
dat ik delen mocht met jou.
Werden dromen werkelijkheid,
die ik nooit echt geloven wou.
Ik wist dit duurt geen zomers lang,
en hield me sterk maar was zo bang.
Op wat de winter ooit
voor mij brengen zou,
Een kilte leeg, en zonder jou.
Er klopt een hart in mij dat hoopt,
terwijl verdriet me langzaam sloopt.
Elke nacht voel ik jou bij me echt,
terwijl ik met mijn dromen vecht.
Ik wil het niet maar telkens weer,
beleef ik terug die eerste keer.
Dat echt vergeten,
moet het zaligste zijn,
voorbij het sterven van de pijn.
Besef dat niemand mij ooit helpen kon.
Want liefde kent ook geen waarom.

Stevens Peter

Een brief van een jongere aan de ouders van de  hele wereld.

Geef me niet alles wat ik vraag.
 Soms vraag ik alleen om te weten hoeveel ik kan krijgen.
Schreeuw niet tegen me. Als u schreeuwt heb ik
minder respect voor u. Daarbij leert u mij
ook te schreeuwen en dat wil ik niet.
Geef niet altijd bevelen. Als u me iets vraagt
in plaats van te bevelen, zal ik het vlugger en liever doen.
Doe wat u me belooft, om het even of het goed of slecht is.
Als u me een beloning belooft of een straf, geef me die dan.
Vergelijk me met niemand, zeker niet met mijn broer of zus.
Als ik beter lijk dan een ander, zal die eronder lijden en als ik slechter lijk, zal ik eronder lijden.
Verander niet om de haverklap van mening over wat ik moet doen. Beslis en houdt u aan die beslissing.
Laat mij zelf mijn eigen weg vinden.
Als u alles in mijn plaats doet,
zal ik het nooit leren.
Vertel me geen leugens en vraag me ook nooit om te liegen,
zelfs niet om uit een probleem te geraken. Bij leugens voel ik mij niet goed: ik verlies dan mijn geloof in wat u zegt. Wanneer u zich vergist heeft, geef dit dan toe.
Dat zal mijn geloof in u versterken.
En het zal me leren mijn eigen vergissingen ook toe te geven.
Vertel me niet dat u iets zult doen als u het vervolgens niet doet. Ik leer uit alles wat u doet, ook al zegt u dat niet.
Maar ik zal nooit doen wat u zegt, als u het zelf niet doet.
Leer mij God kennen en liefhebben.
Het heeft geen zin over God te leren op school als ik bij u niets van liefde tot God merk.
Wanneer ik u een probleem voorleg, zeg dan niet:
"Ik heb geen tijd voor onbenulligheden." Of: "Dat heeft geen belang."
Probeer mij te begrijpen en te helpen.
Zie mij graag en zeg me dat.
Ik heb graag dat u dat zegt, ook al vindt u dat niet nodig.

Moed.

Ik ben een flink en moedig mens

niemand kan mij raken,

ik ben geworden wat ik ben

door wat ik mee moest maken.

Niemand neemt mij af

wat ik daardoor heb geleerd

al zijn er van die dagen

dan loopt alles verkeerd.

Dan is er weer die onrust

gaat alles veel te vlug,

ik doe drie stappen voorwaarts

en doe er vijf terug.

Maar ik zal overleven

mij krijgen ze niet klein.

Al wat er nu met mij gebeurt

heeft gewoon zo moeten zijn.

Gedicht: Ria Lips,

Er was eens een moeder, ... alleen maar de moeder!
De vader was haastig vertrokken, ·en nu was alleen "moeder" nog daar!  De kinderen gingen hun weg, ·op zoek, de grote wereld in.
Maar moeder bleef trouw op post! op ieder moment,
in alle omstandigheden was ze daar. De zonen gingen naar hier, de dochters hun weg naar daar! zij vaarden hun eigen koers, ver weg van elkaar
Af en toe verdwaalden zij in het labyrint,
in het doolhof van het leven.
Maar moeder bleef trouw en geduldig
haar onovertroffen liefde geven .Buren en familie
kwamen meermaals op bezoek.
"Kijk eens, naar je dochters en je zonen!
Kijk wat er is van gekomen!" Het brak haar hart in twee,
het verscheurde haar gemoed! Maar de moeder glimlachte en zei:
"mijn kinderen doen het goed".Soms kregen ze het moeilijk, en
kwamen ze terug. Eventjes maar, want ... moeder was immers altijd daar! Het leven riep hen weg, elk zijn eigen pad.
En als ze het niet meer wisten, dan was moeder altijd nog daar! Toen alles in orde leek te komen en haar opdracht was volbracht,
heeft ook zij voor zich, ...een klein moment genomen.
Op het toppunt van de "heilige dagen",
hoefde ze haar zorgen niet meer te dragen.
In vrede kon ze nu gaan,
naar de oorsprong van ons bestaan ...

De weg der dualiteit

De weg der dualiteit is een manier van kijken een weg der eenzaamheid een verdeling tussen armen en rijken.  Zie voor jezelf dit schouwspel aan terwijl je er deel van bent neem eens wat afstand zodat je de weg der tegenstellingen herkent.

Laat jij je meenemen in deze eeuwige stroom het spel der extremiteiten
of ontwaak je uit de droom? Beslis voor jezelf of jij je laat meesleuren in waarheden en ideologieën kortom in het grote wereldgebeuren.

Hup, daar ga je weer van boven naar beneden en zo heeft elke zijde er opeens weer twee. Tot je besluit en tot inzicht komt zo gaat het dus niet meer zoek je opnieuw de rust verdwaal je niet elke keer.  In het eeuwige gedoe van dan weer hoog en dan weer laag even sterk, dan weer slap supersnel en daarna weer traag.

Er is een weg van het midden een waarvan je zegt ik voel me lekker dat niemand me dat nooit eerder heeft uitgelegd. Open je hart en ontdek je bent van nature goed op dat moment twijfel je niet meer en is er enkel overvloed.

Rest er geen vraag van wie is er nou schuldig ga je voorbij aan vijanddenken en ben je gewoon geduldig Omdat je in verwondering bent onschuldig in het leven in plaats van steeds maar hebben veranderd het in geven.

Want het is geen geheim meer waar de rijkdom te vinden valt waar een mens eerst buiten zichzelf zocht ligt in zijn kern alles uitgestald. Voor wie het wil zien
is er van alles veel dan is er plaats voor delen wordt je wereld één geheel.

Een geheel dat is wat je vindt dan straalt het licht door jou en voel je je door alles en iedereen bemind.

Willem.

Doe het niet!

Pappa pleeg geen zelfmoord!
Het doet veel mensen verdriet.
Wat heb je er nu aan?!
Pappa doe het niet!
Zelfmoord plegen is niet fijn.
Het zal een blijvende herinnering zijn.
In deze donkere dagen van pijn en verdriet,
Wil ik even zeggen:
Pappa doe het niet!
Ook al heb je geen zin meer.
Blijf toch door gaan met je leven.
Je zegt dat je geen zin meer hebt.
Maar diep van binnen sta je daar erg van te beven.
Voor de laatste keer dat ik dit zeg:
Pappa doe het niet!!!...

Altijd iets niet te benamen

Altijd voel ik een gemis

en ook al zijn we samen

ergens is er droevenis

Ik denk en voel teveel

het ligt allemaal aan mij

zorgen zijn dan mijn deel

mijn geest voelt dan niet vrij

ogenschijnlijk is alles oké

toch voelt het mij zo niet

en al zijn we met ons twee

het is niet echt wat men ziet

ik wou dat ik beschrijven kon

de emoties die ik voel

heimwee naar éénheid in de bron

dit aardse leven, een moeilijk doel.

Er lopen mensen om je heen,
maar niet één ziet je verdriet!
Niet één ziet de oorlog tussen liefde en haat,
niet één weet wat er in je hoofd omgaat!

Mensen begrijpen geen gevoelens,
enkel de woorden;
enkel de woorden die vaak verkeerd zijn uitgedrukt!
Niemand weet wat een ander voelt,
niemand weet wat hij precies bedoelt!

En zet je jouw gevoelens om in woorden,
dan zie je ze één voor één vergaan.
Want wat ben je met woorden,
als mensen je niet verstaan....

                                                    (b)engel

Jij was echt een goede vriend.

Mijn beste kameraad :

Door ieder hart bemind.

Op niemand was je kwaad.

Ik was opgegroeid met jou.

We maakten veel plezier.

Een vriend die ik als broer beschouw.

Iedere dag samen op zwier.

Toch had je zelf veel verdriet.

En je wist dat ik je helpen zou.

Maar er over praten deed je niet.

Alsof je mijn hulp niet wou.

Waarom heb je het toch gedaan.

Waarom ontnam je, jezelf van het leven?

Nu zal je nooit meer naast me staan.

Nu kan ik je nooit meer vriendschap geven.

Toch laat ik je niet zomaar gaan.

Mijn hart is niet te klein.

Want in mijn hart blijf je bestaan.

Daar zal je eeuwig zijn.

Rust nu in vrede mijn beste vriend.

Ooit zijn we weer bij elkaar.

golven van gelukzaligheid

golven van gelukzaligheid
hebben mij van boeien bevrijd
zwevend op golven van geluid
suis ik het universum uit

mee met de tonen van het bestaan
zomaar op de gok meegegaan
te reizen sneller dan geluid of licht
niet verdwalen met je ogen dicht

mee te laten voeren door je gevoel
laat je je gaan, ruim en koel
meegenomen door je wezen
op reis zonder kaart te lezen

de diepte in, de stilte achterna
ik weet echt niet meer waar ik naar toe ga
vervuld door overgave laat ik me leiden
naar het land van nu zonder tijden

meegevoerd door hemelse winden
de mond gesnoerd in zalig welbevinden
ingegeven door het ritme van mijn hart
voor eeuwig helder, nooit meer verward

Willem

Papa,

Omdat ik mijn ogen nu moet sluiten om je nog te kunnen zien, weet ik dat je weg bent.
Ik weet, dat je stem zal vervagen tot alleen nog hoorbaar in mijn hoofd.
Ik weet dat gevoel voor humor altijd deel van mij zal zijn,
maar de stilte van je grappen zegt mij dat je niet meer bij ons bent.
Ik hoop, als ik in de spiegel kijk een glimp op te kunnen vangen van jouw wilskracht, wijsheid en gave om mensen te accepteren zoals ze zijn.
En in mijn eigen liefde voor de kleine dingen, voel ik jouw gemis.
Ik weet nog die ogen, als de lucht zo blauw.
Donderslagen en zonnestralen, zij voorspelden het weer in huis.
Omdat ze nu voor altijd gesloten zullen blijven, weet ik dat je bent heengegaan.
Ik weet dit alles, maar toch.......

dood ben je pas als ik dit alles ben vergeten.

Amy