Katja Schurman: \'Ik werd vernederd door mijn vriendjes!\'
Katja Schuurman heeft zich in haar vorige relaties door haar toenmalige schare vriendjes keer op keer laten vernederen. Zo erg zelfs dat zij met een vriendje naar een feestje ging om te zien hoe haar minnaar met een ander naar huis vertrok... En desondanks bleef zij dan bij hem. Aan de vooravond van haar huwelijk met Thijs Romer maakt Katja echter schoon schip...
Alsof je afgewezen wilt worden. Vooral toen ik jong was had ik totaal geen zelfrespect. De vernederingen dié ik toeliet. Met z\'n tweeën op een feestje aankomen en je vriendje er met een ander vandoor zien gaan. Vaak bleef ik toch, bij gebrek aan beter. En als je maar vaak genoeg tegen jezelf en anderen uitspreekt dat dit hem is, wordt dat misschien wel bewaarheid. Want ik bleef hopen op die ene. Vrienden zeiden: \'Katja, jij wilt iets dat niet bestaat: Je gaat alleen voor passie, maar er is meer in een relatie.
Dus soms dacht ik dat ik dan inderdaad maar moest settelen voor minder. Sloot ik mijn ogen voor wat ik eigenlijk al wist.. Liet ik me, gevoed door drank, eten en feesten, meevoeren op gevoelens die eigenlijk niet oprecht waren. En intussen vroeg ik me af: is dit hem nou wel, wil ik niet liever alleen zijn? Tot ik Thijs leerde kennen. Het klinkt bijna pathetisch, maar wat wij met elkaar hebben is mooier dan de mooiste fantasieën die ik over de ideale relatie had.
Bij hem heb ik nog nooit één enkel vraagteken gezet. Thijs en ik delen hetzelfde gevoel voor schoonheid. We lezen elkaar voor, raken op dezelfde momenten ontroerd tijdens het kijken naar een film of het luisteren naar muziek. Onze behoeften lopen op een bizarre manier parallel aan elkaar. Ik dacht altijd dat het huwelijk onvermijdelijk gezapigheid met zich zou meebrengen. Maar met Thijs zijn er werelden te ontdekken. Dat \'voor eeuwig samen\' maakt me met hen helemaal niet nerveus. Integendeel. Vóór Wladiwostok maakten we er grapjes over. Stonden we in een supermarkt, naast een toilet of in een andere troosteloze omgeving en ging een van ons op de knieën: :Het is misschien een beetje een raar moment, maar ik móet het je nu vragen. Wil je...\'
Emancipatie tot op zekere hoogte, wat mij betreft. De man moet mij ten huwelijk vragen, ik houd sommige tradities graag in stand, dat is toch leuk? Ik heb \"zoveel dingen in mijn leven zelf moeten initiëren en sturen, dat ik hiervan tenminste kan zeggen dat het me is overkomen.\"(ZijOnline)







