Maandag 1 mei 2006
Kursief (1) mei
Nadat we dagelijks het water in de mond kregen bij elke klik op seniorennet met de confrontatie "hoe dikwijls we gemiddeld chocolade eten" werden we vandaag vergast op een heel dierenpark. Met de chocolade had ik weinig moeite. Maar met die dieren ging het mij heel wat moeilijker af. "Nooit" staat er nergens bij. De limiet is 6 maanden, met eerder een beetje minder! Dus ga ik er van uit dat de opstellers van deze vragen je jaarlijks tenminste twee keer in de zoölogie verwachten, zelfs ertoe dwingen, om aan deze peiling te kunnen meedoen. En dat op een ogenblik dat de dierenorganisatie(s) de messen geslepen hebben voor "tegen"! Zelfs heel wat gemeentebesturen happen mee en verbieden hun circussen met nog dieren te laten optreden. Zelfs in hun eigen carrousel(weelderige draaimolen). Geen beest die het een week in de wildernis zou uithouden, laat staan een lid. Zo menselijk zijn ze geworden. Maar ja die zijn electoraal niet zo interessant en slechts op doortocht zonder speciale stemvoorkeuren en er "tegen" is nu eenmaal in. Wie komt er nu nog op straat "voor" iets uit? Ja opslag of zo! Nee, wij moeten meer doen dan waarvoor wij betaald worden. Maar het begint gewoonlijk toch met een "nee" of "tegen" als hoofdklemtoon. Acties tegen het terrorisme worden pas aantrekkelijk met een mp3-spelertje.Maar goed we waren bij onze dierbare vrienden gebleven. Mijn linkerkolom staat er vol van. Hopelijk heeft men daar niks op tegen en krijg ik eerdaags geen stalk-mailtjes van de beschermelingen dat die kolom ook weg moet. Zelfs een mug bekijk ik tegenwoordig heel anders dan een halve eeuw geleden. Veel menselijker. Zie je. Wij worden meer dier en de dieren meer mens. Dus deze liefde groeit naar mekaar toe. Ik ken mensen die al serieus de beest kunnen uithangen. Ook al zijn we de naam en het gezicht van onze buur vergeten. Vroeger droogden wij planten en dieren tussen oude telefoonboeken en plakten ze achteraf netjes met naam en adres in kladblokken en wij hadden zelfs de weelde van een vlinderspecialist in het dorp (nu stad) die beroemd was voor zijn uitgebreide vlindercollectie. Tegenwoordig moeten we eerst een boekje kopen om te weten wat (binnenkort: wie) beschermd of niet is, alvorens zo'n delicate hobby te mogen starten. Misschien nog een gemeentelijke dienst oprichten die daarvoor een benoemingske en vergunningen kan uitdelen. Dikwijls aan weggeefprijzen. De papierwinkel komt toch al iedereen de oren uit. En dan maar roepen op recycleren op eigen kosten. Nog nooit werd zoveel papier verbruikt dan in dit digitale tijdperk waarin men nog enkel papier nodig heeft om zijn gat af te vegen en wij maar kakelen en kraaien (elk geslacht zijn geluid hé) dat onze oerwouden sneuvelen, ozonlagen verkankeren tot de nodige gaten aan hun polen. Om er het noorden bij te verliezen.
Dit gemeentelijk verbod op dierenmishandeling deed me even lachen, want onze besturen behandelen ons immers al jaren als lompe kiekens, ezels, uilen... Discriminatie noem ik dat. Racisme zelfs. Voor die dieren. Alleen van de onlangs verplichte ophokplicht waren we gespaard gebleven, maar het schijnt dat, vandaag op de dag van de arbeid, het gevogelte terug aan het werk mag schieten. Niet allemaal te gelijk zulle. Op zijn Belgisch natuurlijk. Anders valt het op. Ik hoop dat je deze zin wel correct leest en interprutteert. Want ik trek het soms nogal lang.
Dus een circus zonder dieren of een tuin met dieren. We kregen de keuze. Hier werd ik voor een dilemma geplaatst. Daar ik in jaren niet meer in Antwerpen was geweest en het dierenpark van Genk ooit negatief de wereldpers haalde en al ettelijke jaren nog enkel ongedierten als ratten, muizen, spinnen... huisvest is het bij mij nooit meer opgekomen om het safaripak aan te trekken voor zulke uitstappen. Dus bij het invullen van het laatste bolletje van de peiling zou ik nog liegen ook. Maar goed. Elke keer doe ik mee aan die peilingen. Dus nu moest dat eveneens kunnen. Eerst meende ik even een mailtje te sturen naar de seniorendirektie om mijn beklag te doen. Maar ik voelde dat ze daar niet direct zaten te wachten en wakker zouden liggen van mijn gewetensprobleem omdat die chocolade al langer dan normaal op mijn maag bleef liggen en zij wellicht dringerder dingen om handen hadden dan te luisteren naar mijn gekwetter.
Anderzijds zou ik hen heel goed begrijpen als ze zouden reageren met: waar maakt den dieë zich nu druk over!
Toen ik nog wat verder met mijn surfplank over het scherm schuimde, want lenig ben ik nog altijd, en met dat zoeken naar allerhande absurde en minder... nieuwsjes die ik hier al maanden neerplant... kwam ik eigenlijk tot de vaststelling dat er heel wat mensen dingen doen die zelfs het lelijkste en lompste dom blond diertje niet zou doen dat ik uiteindelijk tot de conclussie kwam dat de uitspraak "mensen zijn beesten"' dagelijkse kost is. Dagelijks worden wij hiermee geconfronteerd van verre en nabij en was mijn keuze vlug gemaakt en klikte het bolleke aan voor "dagelijks" met de vaststelling dat al de andere stemmers of zelden buiten kwamen of de vraag niet begrepen hadden en die 0,0 % onjuist was. In blijde verwachting op de volgende peiling nam ik een stuk chocolade, liefst witte en klikte op toevoegen. Ah nee hé, even googelen voor een aantrekkelijk fotootje.
Zoo zoo, dat was het dan weer. Ik ga terug mijn kot in.(Gi)
