Berichten van 20 februari 2006 tot 26 februari 2006

Kindercarnaval  voor bij
kimmie word gesminkt
groetjes oma diny

Anne
hoe kan het dat twee
en dat zal steeds weer blijken
zo enorm veel
op elkaar kunnen lijken
Ik hoor het aan je stem
zie het aan je gezicht
je werk, je humor
Je kleren allicht
je grillen , je nukken
je maling aan de mensen
een echtere nicht
had ik niet kunnen wensen

Ik voel jouw oeverloze diepe smart
maar ik kan je niet helpen
Bittere pijn omhult je hart
Maar ik mag je niet troosten
Ik wil het wel, maar kan het niet
Je laat me niet toe tot jouw verdriet
En als ik dan, heel even maar
toch wat troost wil geven
wendt jij je ijzig af
en zegt:
Het gaat toch door, Het leven

Ik heb zo lang op je gewacht
Eer ik je op mijn arm kon dragen.
Zoals ook mijn kinderen daar lagen.
Je lijfje zacht en warm.

Jouw krullen dansen in de wind
Net als ze van je moeder dede.
Ik voel me mateloos tevreden
Jij kindje van mijn kind

De herinnering aan jou
jouw warmte en jouw lieve lach
jouw  handen die me streelden.
jouw  stem die zei
ik hou van jou
aan alles wat we deelden.

De herinnering aan jou
blijft leven in mijn hart
omdat ik zoveel van je hou

De herinnering aan jou
bij ,t afscheid, onze laatste kus
en dan zo vreselijk alleen
Nu moet ik verder zonder jou.
De herinnering aan jou
gekoesterd in mijn hart
is ,t enige dat ik over hou.

De zon staat weer
op zomertijd
de kalender
al bijna op mei
de tuin barst
van bloemen en beestjes
en ik
lig in het gras
want ik wil er
heel dichtbij zijn.

Er is soms een vonkje
tussen ons
heel vlug.
Dan zie ik dingen
van mezelf  in jou terug.
En door die kleine dingen
voel je zo maar
jij en ik mijn meisje
wij horen bij elkaar.
Je word steeds groter
al ben je nu nog maar klein
Ik wens dat wij
Moeder en Dochter
altijd vriendinnen zullen zijn.

Het doet zo,n pijn
dat kijken naar jou
dat elkaar aanstotend
,,zeg zie je dat nou,,!

Maar jij lacht
en vind de wereld  prachtig
 de mensen lief, de bloemen mooi.
Maar mij word het te machtig
en wens een vesting
die ik om je bouwen kan.

Hoe gaat het?
Je zegt; goed hoor\"
Je denkt< niet goed ik heb mateloos verdriet
maar dat zeg je een ander niet.
Hoe gaat het?
Je denkt,,niet goed.
Ik kan het haast niet dragen
Ik wilde nog zoveel aan hem vragen
Hoe gaat het?
Je zegt: goed hoor\"
Je denkt
Dat je zo vreselijk onmenselijk
verlangen kan
naar je allerliefste.
mijn overleden man.

Voel me vlinderachtig
Licht en Klein
Laat me altijd jouw lente zijn
Ontstuimig, liefhebbend
Rijk aan kleuren
Bedwelmend zoals bloemengeuren
Ik dans, lach, bemin
voel me vrij
Het zingt in me
je houdt van mij

Het verdriet van  mij
die gelukkig was
Het verdriet van mij
die stapelgek op je was
Dit verdriet doet mij
ontzettend pijn
Omdat jij
Die al die jaren
bij ons hoorde
niet meer bij ons wil zijn
Toch pappa
Houd ik nog steeds van jou
En ik mis je

Donderdag zijn ze vertrokken
doonderdag een week alweer
en ik zit hier nu wat te mokken
in dit saaie pietenweer

Ik mis de fietsjes op de stoep
en die lege liedjes door de muur
en het vragen om wat snoep
Och , ik mis mijn eigen buur.

Verdrietig pakte ik zijn koffer in
en ik wist dit is nog maar het begin
Toen brak de dag van het afscheid aan
hij zou weer voor een lange poos gaan
huil je niet als we elkaar gedag zeggen?
vroeg hij
en ik dacht dat lukt me nooit.
Eenmaal zover keek ik wanhopig rond
ondertussen drupte mijn tranen op de grond.
Ver weg ging hij bij zijn vader wonen.
Mijn lieve 10 jarige
een van mijn twee zonen

Heel vaak kijk ik naar boven
en zoek in dat heelal
bijzonderen, speciale dingen
die ik moeilijk vinden zal.

Heel vaak kijk ik naar boven
en zoek zo wat steun
misschien dat ze me helpen
,t is waar ik op leun.

Heel vaak kijk ik naar boven
dat stemt me weemoedig blij
en denk dan bij mezelf
zoeken jullie nu naar mij?

Toen ze me op donderdagom kwart over drie s,nachts wakker maakten
en de verpleegster me kwam vertellen dat het niet goed met je ging,
kon ik het niet goed beseffen.
Beneden, bij je bed pakte ik je handen en ze:,,Pap,ik hou van je.
Het is goed zo, ga nu maar je zult geen pijn meer hebben.
Je maakte nog een geluidje het was net alsof je me antwoord gaf.
Je blies je laatste adem uit en was overleden.
Ik wist dat je moest gaan, maar moest het zo snel?
Ik had je nog zoveel te vertellen
en wilde je nog zoveel vragen.
Zelf wilde je nog zoveel dingen doen:
met mamma en giel en mij voor de eerste keer op vakantie met het vliegtuig
bijvoorbeeld.
Maar toch heb ik er vrede mee dat je eindelijk de rust hebt gevonden die je verdiende.
Als je me zag in het ziekenhuis vroeg je me telkens hoe het met me was.
Twee dagen voor je opname in het ziekenhuis heb je thuis nog toe gezien
hoe de jongens in je tuin bezig waren.
Ze hadden je buiten in je tuinstoel gezet zodat je toe kon kijken.
Als beloning voor het goede werk wilde je een barbeque geven,
net als je het jaar daarvoor had gedaan.
Nancy haalde toen nog een grapje met je uit door slagroom
op de kale hoofd te spuiten em Monique legde er een schijfje annanas op
je kon hier kostelijk om lachen.
De tuin is nu nog niet klaar.
Dat gaan wij voor je doen.
Je wilde nog genieten van je  eerste achtekleinkind Kim en haar 1 jaar zien worden wat was je trots op haar.
Ook had je de echtgenoten van je kleinkinderen in je hart gesloten.
Wat fleurde je op als ze bij je op bezoek kwamen in het ziekenhuis.
Ook toen je kleine Kimmetje voor het laatst zag(twee dagen voor je overlijden) heb je haar nog herkend.
De dag voor je overlijden konden we geen contact meer met je krijgen.
Toch denk ik dat je alles wat we tegen je zeiden hebt gehoord maar dat je de kracht niet had om te antwoorden.
De laatste dagen voor je overlijden zei je steeds tegen me dat je naar huis wilde, dat was je grootste wens.
En we hebben jou wens verhoord en je naar huis gebracht.
Je bent toen nog een paar uurtjes in ons midden geweest.
Ik had dat graag wat langer vol gehouden maar het mocht niet zo zijn.
Lieve Pap, wat zal ik je missen.
Ik hou van je en ik beloof je dat we allemaal goed voor mamma
zullen zorgen.
Rust zacht ,Ik zal je nooit vergeten
                                       Je altijd Liefhebbende Dochter Diny
Pappa was 18-03-2002 op genomen in het ziekenhuis
en op 12 april  2002 overleden aan kanker
voor mij was het zeer moeilijk omdag ik in dat zelfde jaar voor hij over leed  de behandelingen had afgesloten  voor mijn borst kanker
Paps kon  toen ik in 2001  moeilijk bevatten dat ik borstkanker had
hij had mij ook de vraag gesteld je gaat toch niet dood
ik zei toen pap nee ik ga niet dood  en zie ik ben er nog en mijn lieve pappa is er niet meer
pappa die ik nog steeds erg mis

Toch optimistisch
Ik ben ontzettens trots op mijn vader.
Vorig jaar  heeft hij een vreselijk ongeluk gehad.
Hij viel tijdens zijn werk aan een luifel
vier meter naar beneden.
In het ziekenhuis hoorden we dat hij
een scheldelbasisfractuur had op gelopen
en een zware operatie moest ondergaan..
Toen hij op de intensive care lag
was hij totaal de weg kwijt.
Nu een jaar later
is mijn vader helemaal afgekeurd
hij heeft geen reuk en smaak meer
is doof aan zijn rechteroor en zijn gezicht staat scheef.
Ondanks alles blijft hij heel optimistisch.
Op deze manier wil ik hem laten weten
dat ik heel trots op hem ben.
omdat hij zo optimistisch blijft
en ik heel veel van hem hou.
                                              Nancy  de Weijer van baardewijk

Ik wilde nog
zoveel zeggen
nog eens uw handen
om mijn gezicht heen leggen
Een fijne tijd
voorbij......
Dag lieve Opa van mij.

De momenten van stil geluk
ze duren maar heel even
Je draait je om en ze zijn weg
Dan vraag je je verdrietig af
waar ze zijn gebleven
De momenten van stil geluk
duren veel te kort
Maar het zijn gouden herinneringen
waneer je ouder wordt.

Vanavond  kwam je bij me
,,Mam, ik voel me zo rot
Mijn Relatie was niet goed
Maar nu is het echt kapot
Ik nam haar in mijn armen
Mijn kind zo vol verdriet
Ik heb het aan zien komen
dat ontgaat een moeder niet
ik zal je weer gaan helpen
Al is het een lange weg
Ik maak jou geen verwijten
Je hebt alleen maar pech
Eens zal de zon weer schijnen
ook veer jou, mijn lief kind
Ik blijf erin geloven
Dat jij eens de ware vind

Als een kind op eigen benen gaat staan
klopt hij nog vaak bij zijn ouders aan.
Het deert hem niet,al is hij wat ouder
hij legt graag zijn hoofd op je schouder
Het verlicht vaak een deel van de zorgen
in het ouderlijk huis ben je altijd geborgen.
Gebeurt er eens iets waardoor
het huis wordt ontlopen
wat het ook is
De deur staat steeds open.

Dag mijn meisje
poppedojn, zo klein
het is alsof je krullen
de wereld vullen
Jij kijkt zo wijs
ogen vol licht
In je lachend gezicht
weerkaatst het lieve leven.

Alles is niet genoeg
maar ikgeef het je
Jij hebt nog een heel leven
voor deboeg.
Ik leef met je mee
Mijn meisje,poppedijn,zoklein
Ik ben er voor je omdat
ik zo ontzettend van je hou
                                      Oma Diny

Jij
Jij bent , t nooit vergeten
jouw koosnaampje wilde ik weten
Met je warme stem lokte je me mee
proefde ik je mond,,t zilt der zee.
Jij
omstuimig,liefhebbend,rijk aan kleuren
bedwelmd ,zoals bloemengeuren.
Ik dans,lach,bemin
voel me vrij
,t zingt in mij
Jij houdt van mij

Een snoepje voor de pijn
voor als je was gevallen.
Als je je neus gestoten had.
Maar.. als je groot zult zijn
en je bent dan gevallen
of je stoot weer je neus
Geloof me kleine vent
er zal geen snoepje zijn
voor deze grote pijn
al zou je dit nog zo bevallen

Versleten op je vijftigste zijn
dagen die voorbij gaan met pijn
Niets meer kunnen,een heleboel
Kijk naar buiten in mijn stoel
zie de mensen,druk met hun eigen ik
,k ben niet zielig, maar toch,,,,ik slik
lopen voor hen is zo gewoon
voor mij alleen maar een droom.
,K ben jaloers, missichien laf?
daarom schrijf ik het van me af

Lief klein meisje met je bruine oogjes
je donkere haartjes als satijn.
Onschuldig kindje uit Bogata
nog zo ontwetend en zo klein.
Uit een ver land ben je gekomen
naar Holland met mist en kou.
Maar onze liefde zal je warmen
want nu al houden wijn van jou.
Je moeder kan niet voor je zorgen
ze moest je afstaan met veel pijn.
Wij echter zijn heel  blij en dankbaar
dat je nu voorgoed bij ons zal zijn

Of zo,n stoel op wielen ook
,,crossen,, kan vroeg je
toen je me tegen kwam.
En verder,,Jij bent zielig,,
heeft mamma gezegd.
Ik mag niet  naar je wijzen
is me uit gelegd.
Wijs jij maar lekker
kleine meid
als jij met je fietsje
het park door rijd.
Dan wijs ik naatr jou
bij wijze van groet.
Laat niemand vertellen
dat het anders moet.

Stil en onbewogen
staan ze op een prent.
Een lijstje er omheen gebogen
zo heb ik ze gekend.
,t staat op mijn bureautje
en er omheen wat allerlei
als een klein cadeautje
bij mijn schtijf gerei.
Vader,Moeder, zij aan zij
kon je nog maar eens uit
de foto komen.
Maar ik zie jullie slechts allebei
alleen maar in mijn dromen.

Klein bruin meisje
uit dat verre land
Ik noem mezelf  je moeder
en pak je bij de hand

In mijn hart is warmte
liefde op mijn gezicht
Jij denkt dat dat voor jou niet hoeft
dat jij daar niet voor zwicht

Ik trek je een stukje naar me toe
en jij,jij,jij trekt je terug
Dan mag ik je dragen je bent moe
ik neem je op mijn rug.

Ik denk:Nou ja het is al wat
We hebben een begin
De tijd zal nu de rest wel doen
tot ik je voor me win.

Zachtjes hoorbaar vallen zij neer
ieder op zich , keer op keer
Ze vallen zachtjes uit mijn hand
in het geruisloos bruine zand
De schelpen zijn die van geluk
door het zachte zand
vallen ze niet stuk
Soms denk ik dan:
kijk eens aan
Als je het geluk zoekt
is het al voor je gaan staan.

De tijd staat even stil
als je mij verteld dat er voor
jou geen hoop meer is.
Rondom mijn hart wordt het ijzig stil.

Je bent zo jong
het leven hoort toch mooi te zijn
Gesprekken die wij samen voeren
zijn ondanks toch fijn
Ik relativeer
Jij laat me zien wat alles waard is
en geeft mij wat levensleer.

Geniet ervan
al is het nog zo kort
want voor dat je weet
en uitspreken kan
is je werels in gestort

Als je grijs zult zijn, veel later
en je huid is diep gegroefd
Als je hand dan beeft
en gaat er alles fout dat je bedroefd
Alshet leven wankelt
dagen tot een sleur zijn
Als je pijn voelt in niet begrepen vragen
zal er een verlangen zijn
om slechts aan een naam te denken
in je angst, verdriet en pijn
die zal liefde en bijstand schenken
en die naam zal ,, Mamma,, zijn

Zachtjes doe ik haar kamereur open
Voorzichtig naar binnen geslopen.
Twee glinsterende ogen
kijken me aan
Wie kan zoiets moois nu weerstaan?
Een blijk van herkenning
een lach
Ik ben blij dat ik jou
moeder zijn mag.

In mijn wereld
is geen plaats voor jou
In mijn wereld
zijn luchten geel
en bomen blauw
En wegen groen als jade
De huizen purper
maar de mensen grauw
Daarom
is er geen plaats voor jou.

Je gaf me meer dan me lief was
Voor een ochtend zonder licht
Je bent nooit verder gekomen
dan heel dichtbij
Maar vergeet niet
Jij bent alles voor mij.

Ondanks alle pijn
en je verdriet
komt er een tijd
dat je weer een lichtje ziet
En is de tjd gekomen
onthoud dan slechts
je stoutste dromen

Opeens was ik ziek
En dacht aan duizend dingen
Toen kwam de pijn
Zodat ik niet meer  kon zingen
Daar was de angst
Hoe moet ik het verwerken?
Toen kwam de kracht
En hoorde ik bij de sterke

Weten en laten weten
Vergeten en weer vergeten
Peinzen, pikeren over problemen
steeds weer verdragen, geven en nemen
Denken  en nog eens na denken
We willen krijgen
en moeten schenken
Het is fijn iets te kunnen delen
Belangrijk anderen te
acsepteren zoals ze zijn
Zelfrespect doet soms
erg veel pijn

Als ze eenmaal zijn geboren
wordt niets meer zoals toen
Leefde je voorheen voor jezelf
nu zul je dat nooit meer kunnen doen
Vanaf de eerste aanblok
Vanaf de eerste kreet
weven jullie levens zich samen
hecht aaneen gesmeed
Hebben zij verdriet
dan kun jij wel huilen
En zijn ze ziek
dan voel je de pijn
Al worden ze ooit tachtig
en jij honderd
tot de laatste adem
zul jij altijd moeder zijn.