PASEN

't Is morgen Pasen - God, maar overal is de dood;

en zou ik dan van leven moeten spreken?
Mijn denken blijft bij Goede Vrijdag steken,
want daar leed Jezus onze diepste nood.

't Is morgen Pasen - maar waar blijft de zon
die onze zieke wereld kan genezen?
Ik sta met Uw discipelen in angst en vrezen
bij 't lege graf, waar 'k U niet vinden kon.

't Is morgen Pasen - feest van het gericht
dat U gevoerd hebt tegen dood en lijden,
feest van voorbijgaan van de dood, feest van bevrijden;
Heer, doe ons opstaan in Uw levenslicht!

Nel Benschop

---

Veertiende statie:

Jezus wordt in het graf gelegd

Achter de keurig voorgerolde steen

blijft Gij een langzaam triduüm alleen

tot Gij naar buiten treedt, de derde morgen

als hevig licht in licht door alles heen.

Anton van Wilderode

GOEDE VRIJDAG 3

Lied op Goede Vrijdag

Er is een Lam, dat bloedt,

er is een Lam, dat bloedt…

en ik, die Het aanschouwen moet

en van mijzelve zeggen moet:

ik ben het, die u bloeden doet.

En dat ik u zó bloeden zag,

zal ’t mij behoeden énen dag

voor weder, weder zonden?

Ik zal u talloos wonden en roepen om uw bloed…

Wat ik u daarom zeggen moet?
Wat ik u zeggen moet?

Er is een Lam, dat bloedt…

Gerard Wijdeveld

---

Dertiende statie:

Jezus wordt van het kruis afgenomen

Gij komt naar ons terug. De dood voorbij bestaat

slechts warmte tussen U en mij

want alle kilte is tot gloed geworden

en wie daarvan de oorsprong is, zijt Gij!

Veertiende statie:

Jezus wordt in het graf gelegd

Achter de keurig voorgerolde steen

blijft Gij een langzaam triduum alleen

tot Gij naar buiten treedt, de derde morgen

als hevig licht in licht door alles heen.

Anton van Wilderode

GOEDE VRIJDAG 2

Voor allen die gekruisigd worden,

wees niet niemand,

wees hun toekomst ongezien.

Voor mensen die van U verlaten zijn,

voor allen die hun lot niet kunnen dragen,

voor hen die weerloos zijn in de handen van de mensen.

Voor uw naamgenoten in ons midden:

vluchtelingen, vreemden, wees niet niemand.

Voor hen die kracht uitstralen, liefde geven, recht doen,

Dat zij staande blijven in ons midden.

Omdat Gij het zijt groter dan ons hart

die mij hebt gezien eer ik werd geboren.

Verhaast de dag van uw gerechtigheid.

Zie het niet langer aan dat her en der in deze wereld

mensen gemarteld worden, kinderen gedood;

dat wij de aarde schenden en elkaar het licht ontroven.

Zoals een hert reikhals naar levend water,

doe ons zo verlangen naar de dag dat wij,

nu nog verdeelde mensen, in uw stad verzameld zijn,

in u verenigd en voltooid, in u vereeuwigd.

Gedenk uw mensen, dat zij niet vergeefs geboren zijn.

Omdat Gij het zijt groter dan ons hart

die mij hebt gezien eer ik werd geboren.

Huub Oosterhuis

---

Twaalfde statie:

Jezus sterft aan het kruis

Gij hebt het vuur op aard gebracht, en hoe

verlangt Gij dat het brandt tot laaiens toe

om een verkilde wereld te verwarmen.

Ik vraag alleen: wat wilt Gij dat ik doe?

Anton van Wilderode

GOEDE VRIJDAG 1

Ook vandaag was er een berichtje uit Brazilië:

Het Lijden van Onze Heer Jezus, Johannes 18,1-19,42

‘Jezus wist precies wat er met hem zou gebeuren. Hij liep naar hen toe en vroeg: ‘Wie zoeken jullie?’ (Johannes 18,4) Het is mogelijk: Jezus zoeken om Hem te verraden. Hem volgen en bij Hem zijn is nog geen bewijs van een toegewijde roeping, zoals het getuigenis van Judas toch wel aantoont.

Maar, al bij al, het Lijden van Jezus is zijn ultieme Woord van Liefde voor ons allen. Of we nu verraden zijn, of verraders: de Waarheid, die niet teleurstelt, ligt binnen ons bereik. Hier treedt aan het licht wat wij allen, mensen, zoeken als zin van ons leven: bij machte zijn om een ander mens te redden!

‘Als jullie mij zoeken, laat deze mensen dan gaan.’(Johannes 18,8) Het antwoord dat je zelf met zijn leven geeft, brengt mee dat je vanaf nu je weg alleen moet gaan. Alleen zo wordt de Liefde voor Hem een vrijwillige toewijding en overgave.

Alleen als je hart van Liefde voor Hem gloeit, kan je delen in zijn Leven en zijn Liefde.

Irmã Bárbara P. Bucker, MC

Rio de Janeiro

---

Tiende statie:

Jezus wordt ontkleed

Er blijft alleen de pij van bloed en pijn

wanneer de beulen met U bezig zijn

en Gij aan hun bespotting uitgeleverd,

de beker leegt van alsem en azijn.

Elfde statie:

Jezus wordt aan het kruis genageld

Het hout der schande wordt het heilig hout

dat ons voor alle tijd in leven houdt,

de volle boom met bladeren en bloesem

te midden van de onwil van het woud.

Anton van Wilderode

WITTE DONDERDAG

‘Hij had de mensen

die hem in de wereld toebehoorden lief,

en zijn liefde voor hen

zou tot het uiterste gaan.’

(Johannes 13,1)

Van een zuster uit Brazilië, die bij de armsten der armen werkt, ontving ik deze morgen een bezinning op

HET LAATSTE AVONDMAAL VAN ONZE HEER JEZUS

Jezus geeft ons vandaag een voorbeeld hoe Hij, Meester en Heer, zelf beleeft wat Hij als Leraar voorhoudt. Zijn woorden krijgen waarde door het getuigenis van zijn leven. Het gebaar zelf is zijn onderricht: gezag kan enkel verstaan worden als dienst aan de anderen.

Petrus biedt eerst nog weerstand, omdat hij meent dat ongelijkheid noodzakelijk en rechtvaardig is. Hij verstaat nog niet dat waarachtige Liefde leidt tot gelijkheid en broederlijkheid. In de gemeenschap van gelovigen bestaat er wel een verschil in functies, maar alle functies moeten ertoe bijdragen opdat de wederzijdse liefde een levende werkelijkheid wordt.

Daarom is geen enkel gevoelen van superioriteit goed te praten, maar kan alleen een persoonlijke verbondenheid als broeders en vrienden gelden. Jezus zet zich op de knieën voor elk van zijn leerlingen om hun bestofte voeten te wassen. Hij verliest hierdoor zijn gezag of zijn waardigheid niet: Hij toont ons hoe ver Liefde kan gaan.

---

Hij nam een brood,

brak het in stukken, gaf het hun, en zei:

‘Dit is mijn lichaam;

het wordt voor jullie gegeven.

Blijf dit doen om Mij te gedenken.’

(Lucas 22,19)

---

Heer Jezus,

eens is het zo gebeurd:

je lichaam, je hele leven,

gegeven en gebroken,

dag aan dag

tot aan die laatste dag

daar op Calvarie.

Gegeven en gebroken,

zoals het stukje brood,

dat je voor je vrienden brak

en doorgaf:.

‘Dit ben Ik zelf.

Blijf dit daarom doen,

blijf dit herhalen,

om Mij niet te vergeten.’

Je woorden

waren je eigen hele leven,

door en door

en dag aan dag..

Bewogen bidden wij

diezelfde woorden.

Ontroerd breken wij

hetzelfde brood.

Mogen jouw woorden

woorden worden

van ons eigen leven,

gegeven, soms gebroken.

Moge jouw brood

brood worden

van ons eigen leven,

gegeven, soms gebroken.

Om die genade bidden wij

voor vandaag

voor alle dagen.

Amen.

DINSDAG IN DE GOEDE WEEK

‘Kindertjes,

nog maar kort zal Ik bij jullie zijn.’

(Johannes 13,33)

‘Kindertjes’, zo noemt Hij ons.

Hij spreekt niet alleen van de liefde,

Hij straalt die liefde ook uit,

zoals een zeldzaam kruid

zijn geur zomaar laat gaan

over valleien, vlakten,

zoals de zon zijn licht, zijn warmte

zomaar naar ons toe zendt.

Niet de dure woorden,

niet het lang verhaal,

maar eenzelfde straling,

en eenzelfde gloed,

zal van Hem vertellen

en het hart ontroeren.

Daaraan,

alleen daaraan,

zal men zien

‘dat jullie mijn leerlingen zijn.’

---

Vierde statie:

Jezus ontmoet zijn moeder

Zij staat en wacht te midden van de weg

en niemand zal vernemen wat zij zegt

(de zachtste woorden binnenwaarts gesproken,

de eerste rozen op zijn pad gelegd!)

Vijfde statie:

Jezus ontmoet Simon van Cyrene

Een man die van het veld komt grijpt men vast

en overlaadt hem met de zwaarste last, -

is het een vonnis of een uitverkiezing,

is hij vernederd of alleen verrast?

Zesde statie:

Jezus ontmoet Veronica

Een kleine vrouw die dapper naar U rende

en zonder aarzeling, een onbekende,

neemt de ikone van uw aangezicht

ten aanzien van de onbewogen bende.

(Anton van Wilderode)

MAANDAG IN DE GOEDE WEEK

Wij lezen vandaag bij Jesaja het eerste lied van de ‘Dienaar van Jahwe’, een ‘Toekomstmens’, waarvan Jezus, eeuwen later de vervulling zal brengen. Zonder Jezus ooit gekend of ontmoet te hebben beschrijft de profeet, eeuwen van te voren, de wezenlijke eigenschappen, die de komende Messias zullen kenmerken. Meest gekend en meest tekenend is daarbij:

Hij schreeuwt niet,

hij verheft zijn stem niet,

hij roept niet luidkeels in het openbaar;

het geknakte riet breekt hij niet af,

de kwijnende vlam zal hij niet doven.

Het recht zal hij zuiver doen kennen.

In leven en lijden van Jezus zal blijken dat deze ‘Dienaar van Jahwe’ de ‘Lijdende Dienaar’ zal zijn. Eerst en enkel langs de weg van het kruis en het diepste fysische en morele lijden kan dit heil voor alle mensen gebracht worden, in een wereld die kreunt onder zoveel leed dat voortvloeit uit ‘zonde’, die talloze vormen van een eigenliefde, die in naam van een verkeerd begrepen vrijheid de echte vrijheid en de ware Liefde doden. Terwijl net deze vrij gekozen, zelveloze Liefde ‘leven-gevend’ is.

We lezen bij Jesaja, hoofdstuk 42, de verzen 1 tot 7

Zo spreekt de Heer:

'Hier is mijn dienaar, hem zal Ik steunen, hij is mijn uitverkorene, in hem vind Ik vreugde, Ik heb hem met mijn geest vervuld. Hij zal alle volken het recht doen kennen.

Hij schreeuwt niet, hij verheft zijn stem niet, hij roept niet luidkeels in het openbaar; het geknakte riet breekt hij niet af, de kwijnende vlam zal hij niet doven. Het recht zal hij zuiver doen kennen.

Ongebroken en vol vuur zal hij het recht op aarde vestigen; de eilanden zien naar zijn onderricht uit.

Dit zegt God, de Heer, die de hemel heeft geschapen en uitgespannen, die de aarde heeft uitgehamerd met alles wat zij voortbrengt, die de mensen op aarde levensadem geeft, en levensgeest aan allen die daar verkeren.

In gerechtigheid heb Ik, de Heer, jou geroepen. Ik zal je bij de hand nemen en je behoeden, Ik neem je in dienst voor mijn verbond met de mensen en maak je tot een licht voor alle volken, om blinden de ogen te openen, om gevangenen te bevrijden uit de kerker, wie in het duister zitten uit de gevangenis.'

---

Heer Jezus,

Lijdende Dienaar,

deemoedig danken wij U

omdat Gij in leven en lijden

de ‘Dienaar van Jahwe’ geworden zijt,

zoals Jesaja geschouwd had,

Hij, die de kwijnende vlaspit niet dooft

en het geknakte riet niet breekt..

Verleen ons de genade

getrouw uw weg te gaan

ook als ons leven lijden wordt

opdat meer mensen

meer mens

mogen worden.

Amen.

---

Eerste statie:

Jezus wordt ter dood veroordeeld

Ach, wij vermoeden nauwelijks of niet

uw menselijk en goddelijk verdriet

als Gij gevonnist wordt en afgewezen

door alle vrienden die Gij niet meer ziet.

Anton van Wilderode

Overweging bij Palmzondag

We lezen uit het evangelie volgens Johannes, hoofdstuk 12, de verzen 12 tot 16:

De volgende dag

was er al een grote menigte in Jeruzalem voor het feest.

Toen ze hoorden dat Jezus ook zou komen,

haalden ze palmtakken

en liepen ze de stad uit, hem tegemoet,

terwijl ze riepen:

‘Hosanna!

Gezegend hij die komt in de naam van de Heer,

de koning van Israël.’

Jezus zag een ezel staan en ging erop zitten,

zoals geschreven staat:

‘Vrees niet, Sion, je koning is in aantocht,

en hij zit op een ezelsveulen.’

Zijn leerlingen begrepen dit aanvankelijk niet,

maar later, toen Jezus tot majesteit verheven was,

herinnerden ze zich

dat dit over hem geschreven stond,

en dat het zo ook gebeurd was.

---

Dank aan een ezel

Gij met uw zachtzinnige oren

en uw geduldig gezicht:

Ik ben u zeer verplicht.

Dat gij het hebt aan willen horen

hoe toenmaals het is geschied;

en hoe mij de ander verried.

En dat ge zelfs niet hebt bewogen

mij slechts hebt getroost met uw ogen.

Dat kunnen de mènsen niet.

(Ida Gerhardt)

---

Jij, kleine palmtakje,

Je kost helemaal niets,

En toch beteken jij zoveel.

Jij spreekt van Jezus op weg naar zijn lijden.

Jij vertelt van Noach en de duif

boven het eindeloze water

met een takje in haar bek,

teken dat de redding nabij was.

Met jou in de hand zien we

de vreugde van Witte Donderdag,

de droefheid van Goede Vrijdag,

en de rouw van Stille Zaterdag.

Als ik jou vasthoud

draag ik Hoop in mijn handen.

Jij kijkt naar Pasen, ons nu al gegeven.

Gezegend ben je.

FEEST VAN DE AANKONDIGING VAN DE HEER

Vandaag lezen wij uit het evangelie volgens Lucas, eerste hoofdstuk, verzen 26 tot 38

In de zesde maand zond God de engel Gabriël naar de stad Nazaret in Galilea, naar een meisje dat was uitgehuwelijkt aan een man die Jozef heette, een afstammeling van David. Het meisje heette Maria.

Gabriël ging haar huis binnen en zei: ‘Gegroet Maria, je bent begenadigd, de Heer is met je.’

Ze schrok hevig bij het horen van zijn woorden en vroeg zich af wat die begroeting te betekenen had.

Maar de engel zei tegen haar: ‘Wees niet bang, Maria, God heeft je zijn gunst geschonken. Luister, je zult zwanger worden en een zoon baren, en je moet Hem Jezus noemen. Hij zal een groot man worden en Zoon van de Allerhoogste worden genoemd, en God, de Heer, zal Hem de troon van zijn vader David geven. Tot in eeuwigheid zal Hij koning zijn over het volk van Jakob, en aan zijn koningschap zal geen einde komen.’

Maria vroeg aan de engel: ‘Hoe zal dat gebeuren? Ik heb immers nog nooit gemeenschap met een man gehad.’

De engel antwoordde: ‘De heilige Geest zal over je komen en de kracht van de Allerhoogste zal je als een schaduw bedekken. Daarom zal het kind dat geboren wordt, heilig worden genoemd en Zoon van God. Luister, ook je familielid Elisabet is zwanger van een zoon, ondanks haar hoge leeftijd. Ze is nu, ook al hield men haar voor onvruchtbaar, in de zesde maand van haar zwangerschap, want voor God is niets onmogelijk.’

---

Vandaag houdt de wereld adem in: ‘Maria boodschap’ noemen wij dit feest. Er zijn grotere feesten. Maar wat we vandaag vieren is toch heel bijzonder. De hemel raakt de aarde, Gods tedere ontferming raakt onze vrijheid en we kunnen ja of neen zeggen. Hij vraagt alles aan een meisje uit Nazareth. Aan haar, die zo klein is, vraagt God om moeder van zijn Zoon te worden. De hele schepping rilt en huivert. God is zo groot dat Hij de vrijheid van een klein meisje eerbiedigt om Zijn plan uit te voeren. Hij vraagt haar instemming en zij kan in volle vrijheid ‘ja’ zeggen. En zij doet dat ook! Niet uit eigen kracht, want al van bij haar geboorte woont de Geest in haar hart. Zij staat zo open, zij is zo ontvankelijk dat zij van ganser harte ‘ja’ zegt zodra God haar aanspreekt. Maar die Geest dwingt niet. Zacht en teder bewoont Hij haar, zodat zij, helemaal vrij, en toch met heel haar wezen ‘ja’ zegt op dit onbegrijpelijk gebeuren: ‘Gij zult een kind ontvangen, een zoon ter wereld brengen en Hem Jezus noemen’. Dit ‘Fiat’ is het grootste wat mensen ooit konden doen. Want hier is onze vrijheid, zo kwetsbaar en zo gekwetst, overgegaan in de vreugdevolle overgave van de totale ge-HOOR-zaamheid.

Er komt in het leven van elke mens zo’n dag of uur waar aarde en hemel de adem inhouden. Het is het uur van de engel in ons leven, die van Godswege, een oprecht ja-woord vraagt. En dan staat alles even stil. God is zo groot en ook zo teder dat Hij ook ons hart niet wil overweldigen. Hij vraagt het: ‘asjeblief, ben je bereid?’ En dan zullen wij wellicht schrikken of bang zijn, want wat God vraagt is bijna altijd zo groot. Maar ook aan ons zal Hij zeggen: ‘de Heilige Geest zal over U komen en de kracht van de Allerhoogste zal u overschaduwen’. En wat dan uit u groeit is heilig en komt van God. Wat Hij ook vraagt, wees niet bang. Zeg gewoon: ‘Zie de dienstmaagd des Heren, mij geschiede naar uw Woord’.

Dan gaat de engel heen en komt de Geest over ons en Jezus kan opnieuw dieper in de wereld treden.

Wees gegroet, Maria, moeder van de Heer,

leer mij luisteren als God tot mij spreekt

en ook voor mij, een goede boodschap heeft.

Wees gegroet Maria, moeder van de Heer,

help mij doen dat wondere dat God mij vraagt,

en vertrouwen dat zijn Liefde alles ten goede keert.

Wees gegroet Maria, laat mij niet alleen

als pijn en kwaad mijn hart en leven breken,

en vertel mij dan van Jezus,

uw Zoon en onze Broeder. Amen.

---

(Gabriël)

De dag was zo stil te Nazareth

als een avond der meimaand hier,

wanneer het in Vlaanderen geurt alom

van lindebloesem en vlier.

Maria bleef in de zon alleen,

Maria zat in een hoek

van haar kleine kamer, wit en ontdaan

en verwonderd na mijn bezoek.

Ik vloog naar de nok van de hemel weer

en door niemand nagestaard;

ik knielde in het midden des hemels en zei:

Vader, zij heeft aanvaard.

En heel de ruimte werd wit en stil

van roerloosheid en van licht,

want beneden begon Maria aan

de strofen van haar gedicht.

Anton van Wilderode

FEEST VAN DE AANKONDIGING VAN DE HEER

Vandaag lezen wij uit het evangelie volgens Lucas, eerste hoofdstuk, verzen 26 tot 38

In de zesde maand zond God de engel Gabriël naar de stad Nazaret in Galilea, naar een meisje dat was uitgehuwelijkt aan een man die Jozef heette, een afstammeling van David. Het meisje heette Maria.

Gabriël ging haar huis binnen en zei: ‘Gegroet Maria, je bent begenadigd, de Heer is met je.’

Ze schrok hevig bij het horen van zijn woorden en vroeg zich af wat die begroeting te betekenen had.

Maar de engel zei tegen haar: ‘Wees niet bang, Maria, God heeft je zijn gunst geschonken. Luister, je zult zwanger worden en een zoon baren, en je moet Hem Jezus noemen. Hij zal een groot man worden en Zoon van de Allerhoogste worden genoemd, en God, de Heer, zal Hem de troon van zijn vader David geven. Tot in eeuwigheid zal Hij koning zijn over het volk van Jakob, en aan zijn koningschap zal geen einde komen.’

Maria vroeg aan de engel: ‘Hoe zal dat gebeuren? Ik heb immers nog nooit gemeenschap met een man gehad.’

De engel antwoordde: ‘De heilige Geest zal over je komen en de kracht van de Allerhoogste zal je als een schaduw bedekken. Daarom zal het kind dat geboren wordt, heilig worden genoemd en Zoon van God. Luister, ook je familielid Elisabet is zwanger van een zoon, ondanks haar hoge leeftijd. Ze is nu, ook al hield men haar voor onvruchtbaar, in de zesde maand van haar zwangerschap, want voor God is niets onmogelijk.’

---

Vandaag houdt de wereld adem in: ‘Maria boodschap’ noemen wij dit feest. Er zijn grotere feesten. Maar wat we vandaag vieren is toch heel bijzonder. De hemel raakt de aarde, Gods tedere ontferming raakt onze vrijheid en we kunnen ja of neen zeggen. Hij vraagt alles aan een meisje uit Nazareth. Aan haar, die zo klein is, vraagt God om moeder van zijn Zoon te worden. De hele schepping rilt en huivert. God is zo groot dat Hij de vrijheid van een klein meisje eerbiedigt om Zijn plan uit te voeren. Hij vraagt haar instemming en zij kan in volle vrijheid ‘ja’ zeggen. En zij doet dat ook! Niet uit eigen kracht, want al van bij haar geboorte woont de Geest in haar hart. Zij staat zo open, zij is zo ontvankelijk dat zij van ganser harte ‘ja’ zegt zodra God haar aanspreekt. Maar die Geest dwingt niet. Zacht en teder bewoont Hij haar, zodat zij, helemaal vrij, en toch met heel haar wezen ‘ja’ zegt op dit onbegrijpelijk gebeuren: ‘Gij zult een kind ontvangen, een zoon ter wereld brengen en Hem Jezus noemen’. Dit ‘Fiat’ is het grootste wat mensen ooit konden doen. Want hier is onze vrijheid, zo kwetsbaar en zo gekwetst, overgegaan in de vreugdevolle overgave van de totale ge-HOOR-zaamheid.

Er komt in het leven van elke mens zo’n dag of uur waar aarde en hemel de adem inhouden. Het is het uur van de engel in ons leven, die van Godswege, een oprecht ja-woord vraagt. En dan staat alles even stil. God is zo groot en ook zo teder dat Hij ook ons hart niet wil overweldigen. Hij vraagt het: ‘asjeblief, ben je bereid?’ En dan zullen wij wellicht schrikken of bang zijn, want wat God vraagt is bijna altijd zo groot. Maar ook aan ons zal Hij zeggen: ‘de Heilige Geest zal over U komen en de kracht van de Allerhoogste zal u overschaduwen’. En wat dan uit u groeit is heilig en komt van God. Wat Hij ook vraagt, wees niet bang. Zeg gewoon: ‘Zie de dienstmaagd des Heren, mij geschiede naar uw Woord’.

Dan gaat de engel heen en komt de Geest over ons en Jezus kan opnieuw dieper in de wereld treden.

Wees gegroet, Maria, moeder van de Heer,

leer mij luisteren als God tot mij spreekt

en ook voor mij, een goede boodschap heeft.

Wees gegroet Maria, moeder van de Heer,

help mij doen dat wondere dat God mij vraagt,

en vertrouwen dat zijn Liefde alles ten goede keert.

Wees gegroet Maria, laat mij niet alleen

als pijn en kwaad mijn hart en leven breken,

en vertel mij dan van Jezus,

uw Zoon en onze Broeder. Amen.

---

NAZARETH, MARIA, MOEDER VAN DE HEER

(Gabriël)

De dag was zo stil te Nazareth

als een avond der meimaand hier,

wanneer het in Vlaanderen geurt alom

van lindebloesem en vlier.

Maria bleef in de zon alleen,

Maria zat in een hoek

van haar kleine kamer, wit en ontdaan

en verwonderd na mijn bezoek.

Ik vloog naar de nok van de hemel weer

en door niemand nagestaard;

ik knielde in het midden des hemels en zei:

Vader, zij heeft aanvaard.

En heel de ruimte werd wit en stil

van roerloosheid en van licht,

want beneden begon Maria aan

de strofen van haar gedicht.

Anton van Wilderode

Overweging van de dag

We lezen vandaag in het evangelie van Johannes, achtste hoofdstuk, verzen1-11:

Jezus ging naar de Olijfberg,

maar vroeg in de morgen was hij alweer in de tempel.

Het hele volk kwam naar hem toe.

Hij ging zitten en gaf hun onderricht.

Toen brachten de schriftgeleerden en de Farizeeën

een vrouw bij hem die op overspel betrapt was.

Ze zetten haar in het midden en zeiden tegen Jezus:

‘Meester, deze vrouw is op heterdaad betrapt

toen ze overspel pleegde.

Mozes draagt ons in de wet op zulke vrouwen te stenigen.

Wat vindt u daarvan?’

Dit zeiden ze om hem op de proef te stellen,

om te zien of ze hem konden aanklagen.

Jezus bukte zich en schreef met zijn vinger op de grond.

Toen ze bleven aandringen, richtte hij zich op en zei:

‘Wie van jullie zonder zonde is,

laat die als eerste een steen naar haar werpen.’

Hij bukte zich weer en schreef op de grond.

Toen ze dat hoorden gingen ze weg, 

een voor een, de oudsten het eerst,

en ze lieten hem alleen, met de vrouw die in het midden stond.

Jezus richtte zich op en vroeg haar:

‘Waar zijn ze? Heeft niemand u veroordeeld?’

‘Niemand, heer,’ zei ze.

‘Ik veroordeel u ook niet,’ zei Jezus.

‘Ga naar huis, en zondig vanaf nu niet meer.’

---

Verrassend! Dat is het enige dat we kunnen zeggen. Johannes vertelt zo plastisch, dat we alles zien gebeuren. Ze staan er allemaal. De vrouw, rood van schaamte, gebogen hoofd, de schrik in de ogen. Tevoren een geachte dame, en nu vernederd. De minuten aftellend vóór de voorstelling begint. Wat speelt er door haar hoofd? De jaren dat zij glorieerde, de straf, die wacht, de dromen, die zij als meisje had gekoesterd, en wat er van die dromen is geworden? Zo staat zij daar, doodsbang.

Ze staan er ook, de ongekreukte heren, de wet van Mozes in de hand. De één een grijnzende tronie, de ander een uitgestreken gezicht. Misschien was er wel één die ook bij haar geweest was. Maar allen vol minachting, de steen al in de hand. Want voor de letter van de wet steunden zij op Mozes. Heilig was die wet toch, en even heilig was die letter. Het spektakel kon beginnen, maar Jezus loopt daar rond. Een unieke kans, misschien kunnen ze Hem ook strikken, Hij daar, die zo graag met zondaars omging.

En Jezus, Hij staat er ook. Rustig in dat gejaagd gejoel. Misschien wel een glimlach op de lippen. Hij wist toch wat er ging gebeuren. Zo ziet Hij ze komen, de triomf al in hun ogen. Eén waagt het: ‘Wat dunkt U? Moet zij gestenigd worden?’ Despanning is te snijden, wat gaat Hij zeggen? Maar Hij zegt niets. Hij bukt zich alleen maar, om in het zand te schrijven. Wat zou Hij getekend hebben? Een zaaier met breed armgebaar? Of vogels in de lucht en lelies in het veld? Of die kinderen, die Hij geaaid had? Misschien schreef Hij gewoon ‘Uw Rijk kome, Uw wil geschiede …’, zoals kinderen wel eens meer hun diepste dromen tekenen. Dan kijkt Hij even op. Heeft Hij hen aangekeken, heeft Hij hun ziel gelezen en tot hun hart gesproken? We zullen het nooit weten. Er staat alleen: ‘Wie zonder zonde is, die mag het eerste gooien!’ Een antwoord komt er niet, en geen verweer. En Hij bukt zich weer en tekent verder, minutenlang.

Dan kijkt Hij op en alleman is weg. Alleen die vrouw nog, en Hij zelf. Hebben zij elkaar aangekeken? Het is ons niet gezegd. Alleen: ‘Vrouw, ook ik veroordeel je niet. Ga maar naar huis, en zondig niet meer.’

Wat is er dan gebeurd? De vrouw zal wel naar huis gegaan zijn. En Hij stond daar alleen, zoals Hij wel eens meer alleen stond. En misschien heeft Hij wel gedacht: ‘Zo zal er in de hemel meer vreugde zijn om één zondaar die zich bekeert, dan om negenennegentig onkreukbaren, die willen stenigen.’

---

Ik zou zo graag...

... zo mild zijn als Hij:
met de vinger in het zand schrijven
in plaats van mensen
met de vinger te wijzen

... zo stil zijn als Hij:
kunnen leven vanuit een bestendige
inwendige rust,
een biddende vrede.

... zo verontwaardigd zijn als Hij:
me daadwerkelijk ergeren aan onrecht
en me geriskeerd inzetten
voor mijn diepste overtuiging.

... zo gegeven zijn als Hij:
zonder voorwaarde, zonder voorbehoud,
zo gratis als genade,
goddelijke ontmoeting

... zo genezend en tactvol zijn als Hij:
helend heilzaam voor duizenden mensen

Ik zou zo graag
wat minder christen
en wat meer 'Christus' zijn.

Bron: ‘Zondagsvieringen Dominicanen’

ZES JAAR GELEDEN

Beste Tante,

ondanks de 84 jaren, die je hier op deze aarde geleefd hebt, zullen slechts weinigen je kennen zoals je diep binnenin was.

Voor iedereen was je de flinke, sterke vrouw, die gezag uitstraalde, en toch warmte, die een ijzeren wilskracht had maar evenzeer een groot hart voor al wie klein en zwak was.

Zelf kwam je nooit naar buiten als een zwakke vrouw; dat was een geheim dat je voor jezelf hield, en nooit uitsprak. Je wilde er zijn voor de anderen, die je nodig hadden. Dat was zo toen je jong was, dat was zo in je bloei van je volwassenheid, dat was zo in de rijpe tijd van je ouderdom.

Zo was je opgevoed: met mooie, grote idealen, waarin je geloofde en waaraan je levenslang trouw wilde blijven. Naar buiten uit mocht of kon of wilde je niet zwak, weifelend of twijfelend overkomen. Alleen in heel intieme gesprekken liet je ook die minder zelfzekere binnenkant doorschemeren.

Vele momenten van alleen zijn, vele lange nachten heb je met jezelf daarover gesproken, heb je met onze Vader in de hemel daarover gedacht, heb je daarrond gebeden. Maar in de omgeving van anderen, de kinderen in je gezinstehuis, de mensen van de Bond van Gepensioneerden, en de mensen van Ziekenzorg wilde je steun en toeverlaat zijn. Een boom waartegen wie dan ook kon leunen als hij of zij het moeilijk had.

Je was de vrouw die er niet voor zichzelf maar voor anderen wilde zijn, vooral wie het hoe dan ook moeilijk had of in nood zat. Een hart dat openstond als anderen alleen niet verder konden. We danken je, omdat je was wie je was, omdat je er voor ons was, wie we ook waren.

Wij, mensen van elke leeftijd, van je kleine ‘kleinkind’ tot je oude Leentje danken je omdat jij jij was … en elk van ons zal wel zijn of haar eigen beeld van jou bewaren …

Je bent niet dood...

Je bent niet dood. De Heer heeft je geroepen

bij Hem te wonen in zijn glanzende huis.

Je hoeft geen rust en vrede meer te zoeken.

Je hebt ze nu – want je bent veilig thuis.

Je bent niet dood – je mag voor eeuwig leven.

Je bent verlost van onvolkomenheid,

van pijn en van verdriet. God zal je geven

een onbegrensd geluk in onbegrensde tijd.

Je bent niet dood. Maar ach, ik zal je missen,

zoals een mens de meest geliefde mist.

De jaren van geluk zijn niet meer uit te wissen.

en ik geloof: God heeft zich niet vergist.

Nel Benschop

Feest van de Heilige Jozef

‘Zij begrepen echter niet

wat Hij daarmee bedoelde.’

(Lucas 2,50)

Spiegel der geduldigheid,

leer ons zwijgende te dragen

al wat God ons heeft bereid.

Leer ons weten zonder vragen.

Leer ons lijden zonder klagen.

Leer ons leven Hem gewijd.

(Bron onbekend)

Een kind

De hemel naar alle zijden

op een helder voorjaar vol wind:

eens danste door deze weiden

een eenzaam gelukkig kind.

Wat is van dat kind geworden?

De sloten zijn dichtgegroeid,

het groen werd dof en verdorde,

de meiroos heeft uitgebloeid.

Het spelend kind werd een knaap en

een man, aan de anderen gelijk.

Soms ligt zijn gezichtje te slapen

nog in het water, als ik làng kijk.

Anton van Wilderode

Poëzie, gestold, bewaard leven

Maart

Ik houd van de tussenseizoenen,

van oktober, november, maart,

van oude en heel prille groenen

waarbij een rilling door je vaart.

Wanneer ondanks het zonneschijnen

de dag nooit geheel openklaart:

dan zie ik de lijnen verdwijnen

die hard hemel scheiden en aard.

O de wind dier tussenseizoenen

en de regen in ’t oog der maand

en de droom van duistere zoenen

gewisseld, zo bitter, als ’t waait,

door hen die hun lijdensweg gaan

terwijl innig de weerhaan kraait

van de min, o maagd der schorpioenen.

Johan Daisne

Overweging van de dag

Vandaag lezen we uit het evangelie volgens Lucas, 

18^de hoofdstuk, verzen 9 tot 14

die zichzelf rechtvaardig vinden en anderen minachten,

vertelde Jezus de volgende gelijkenis.

‘Twee mensen gingen naar de tempel om te bidden,

de een was een Farizeeër en de ander een tollenaar.

De Farizeeër stond daar rechtop en bad bij zichzelf:

‘God, ik dank U dat ik niet ben als de andere mensen,

die roofzuchtig of onrechtvaardig of overspelig zijn,

en dat ik ook niet ben als die tollenaar.

Ik vast tweemaal per week

en draag een tiende van al mijn inkomsten af.’

De tollenaar echter bleef op een afstand staan

en durfde niet eens zijn blik naar de hemel te richten.

In plaats daarvan sloeg hij zich op de borst en zei:

‘God, wees mij zondaar genadig.’

Ik zeg jullie,

hij ging naar huis als iemand

die rechtvaardig is in de ogen van God,

maar die ander niet.

Want wie zichzelf verhoogt zal vernederd worden,

maar wie zichzelf vernedert zal verhoogd worden.’

---

Onze manier van bidden zegt veel over onze persoon: twee mensen gaan naar de tempel, maar alleen de tollenaar is nederig genoeg om God te ontmoeten, de andere is hooghartig. Hun gebed toont hoezeer zij verschillen.

Onze sympathie is voor de tollenaar: ‘Zo zijn ook wij’, denken we, ‘zo nederig, zo bescheiden’, en we zien onze hoogmoed niet: ‘Ik ben toch niet zoals die anderen!’. Toch zijn we dikwijls de Farizeeër en, soms, op onze beste dagen, wel eens de tollenaar.

De Farizeeër wil vooral beter zijn dan de anderen. Zelfs in zijn gebed ziet hij alleen zichzelf, en streelt hij zijn eigenliefde, vol minachting voor alle anderen, die zwakkelingen, die zoveel slechter zijn. Het is een dubieus gebed!

De tollenaar bidt heel anders: ‘God, wees mij, zondaar, genadig!’ Wie oprecht bidt, vergelijkt zich niet met anderen, maar wil bij God zijn, en dan word je vanzelf bescheiden. Tegelijk word je dankbaar omdat God zo genadig is, en je wordt mild voor de anderen, kleine mensen, zoals je zelf klein bent. Voor God, die het volle Leven, de volle Vreugde belooft en geeft, sta je vol dank. Dat besef van de gave van het leven maakt bescheiden over eigen kunnen en stemt je ook mild tegenover andermans zwakheden.

Wie oprecht bidt erkent zijn eigen onmacht, niet om zich te wentelen in een ziekelijk schuldcomplex, maar in de hoop dat zijn vriendschap met God de kracht geeft om zijn leven te vernieuwen. Hoogmoed maakt eenzaam. Bescheidenheid schept eenheid, met God en met de mensen. Dat neemt onze eigenwaarde niet weg, maar we worden echtere mensen!

Je kan ook niet oprecht bidden als je niet echt menselijk leeft, als je hard en minachtend staat tegenover anderen in plaats van liefdevol en genegen voor hen te zorgen. En evenzeer, om echt menselijk te leven is het goed om regelmatig te bidden, om regelmatig voor God te gaan staan, dankbaar voor het Leven, dat je dag aan dag uit zijn hand ontvangt.

‘Mijn God, ik dank U voor mensen, die goed zijn’.

Jezus, Broeder,

Gij zijt bekommerd om alle mensen:

sukkelaars, kleinen en zondaars vergeet Gij niet.

Daarom willen wij U vragen:

geef ons de moed om toe te geven

dat ook wij kleine, arme zondaars zijn.

de tollenaars van uw evangelie.

Bevrijd ons van de eigenwaan,

die in ons hart kan wonen,

zodat wij gerechtig worden in uw ogen,

meer dan in het oog der mensen.

Amen.

---

Een lied om genade

Diep in mijn donkere hoek

waar ik een lichtstraal in zoek

voor mijn gebroken bestaan

roep ik uw zekerheid aan:

God, wees mij zondaar genadig.

God die mij bij U verwacht,

hoor naar uw kind in zijn nacht.

Dit is mijn ene gebed:

dat U uw schuldenaar redt.

God, wees mij zondaar genadig.

Brandoffers breng ik U niet,

enkel mijn diepe verdriet,

enkel de tranen van spijt

over mijn zonden geschreid.

God, wees mij zondaar genadig.

Schep een nieuw hart in mij, Heer.

Daal met uw geest in mij neer

tot in het uur van mijn dood,

God, die uw mens nooit verstoot.

God, wees mij zondaar genadig.

Michel van der Plas

Overweging van de dag

Vandaag lezen we in het evangelie van Marcus, 

uit het 12^de hoofdstuk, verzen 28 tot 33:

Een Schriftgeleerde legde Jezus de volgende vraag voor:

'Wat is van alle geboden het belangrijkste gebod?'

Jezus antwoordde: ‘Het voornaamste is:

“Luister, Israël! De Heer, onze God, is de enige Heer;

heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel

en met heel uw verstand en met heel uw kracht.”

Het op een na belangrijkste is dit:

“Heb uw naaste lief als uzelf.”

Er zijn geen geboden belangrijker dan deze.'

De Schriftgeleerde zei tegen Hem:

'Inderdaad, meester, wat U zegt is waar:

Hij alleen is God en er is geen andere God dan Hij,

en Hem liefhebben met heel ons hart

en met heel ons inzicht en met heel onze kracht,

en onze naaste liefhebben als onszelf

betekent veel meer dan alle brandoffers en andere offers.'

---

Alweer bekende woorden. Zo vaak gehoord, zo dikwijls al gezegd. Jezus vraagt een grondhouding, een diepe keuze van ons hart, die ons dagelijkse leven richting geeft. Zo geeft Hij ons het fundament van elke wet. Door te wijzen op het ENE gebod van de Liefde verschilt Hij wezenlijk van de oude Joodse wet met zijn talloze geboden en verboden, en ook van de hedendaagse praktijk in wet en recht. Juristen kunnen vitten over punten, komma’s en procedures. Soms gaat het om haarklieverijen die de grond van de zaak wegmoffelen. Recht en wet dienen niet altijd de gerechtigheid, laat staan goedheid en liefde, maar soms alleen eigen voordeel en gelijk.

Hoe anders is Jezus in zijn rechtlijnigheid. Eén grondhouding van het hart, één gebod, één wet: de liefde. Een liefde, die tegelijk op God gericht is en op de evenmens, belangeloos en zelfvergeten. Dat is niet wereldvreemd of bovenmenselijk: God vraagt van ons geen onmogelijke dingen. Godsdienst is geen soort van topsport om de eerste, de grootste of de snelste te zijn in de liefde. Hij is zeer menselijk in zijn vraag: dat wij, naar eigen best vermogen, proberen liefdevol te leven.

Zo laat Hij een grote vrijheid aan ons eigen eerlijk oordeel, aan ons eigen geweten. Hij vraagt van ons dat wij, in elke concrete situatie, zelf op een eerlijke manier uitmaken wat goed en liefdevol is. De richtlijn is allesomvattend; zij geldt altijd en overal. Maar de toepassing kan erg verschillen, omdat onze levens zo verschillend kunnen zijn, van mens tot mens, van dag tot dag. Aan ons om in te zien wat hier en nu goed en liefdevol is. Dit is geen alibi voor egoïsme; integendeel het vraagt van ons dat wij in ons gewone leven vindingrijk zouden zijn, begaan met de vraag: wat zou Jezus doen, hier en nu?

---

Heer Jezus,

in elke mens komt Gij zelf naar ons toe

als de goddelijke gast die om Liefde vraagt.

Sta ons bij:

dat wij U in elke kleine mens mogen

erkennen, ontmoeten en ontvangen,

zodat onze wereld lieflijker mag worden.

Om deze genade bidden we U,

vandaag en alle dagen van ons leven.

Amen.

---

“De heilige Dimitri had een afspraak

om God te ontmoeten in de steppe.

Maar onderweg zag hij

een arme,

oude boer,

sukkelen met zijn kar.

De heilige stak vanzelfsprekend een handje toe.

Maar het duurde een hele tijd,

want de modder was dik,

en de voor zeer diep.

Wanneer de boer dan eindelijk verder kon,

spoedde Sint-Dimitri zich

naar de plaats van de afspraak.

Hij vond er niemand.

God was er niet meer.

Hij was de heilige Dimitri al tegemoet gekomen.

Incognito.

In de gestalte van een boer.”

Bron onbekend

---

Vriendschap

Vriendschap heeft geen geleerde volzinnen nodig
of schijngezichten of listige streken,
vriendschap geeft geen overbodige eerbetuigingen,
vriendschap trekt geen scheef gezicht.

Vriendschap volgt de weg van de natuur,
vriendschap schuwt de vleierij,
vriendschap onderscheidt waarheid van fictie en
spreekt de taal van het hart.

Vriendschap stelt geen eisen,
vriendschap minacht een klein geloof.
Het vervult zijn opdracht
bij woord en bij daad.

Vriendschap moedigt de zwakken en vermoeiden aan.
Het maakt hen die verlegen zijn sterk.
Het voorkomt fouten en verlicht de somberheid,
het effent ons levenspad.

Vriendschap, pure, onbaatzuchtige vriendschap,
gedurende onze ganse levensloop,
voedt, sterkt, verbreedt en verlengt
de relatie van mens tot mens.

Auteur onbekend