VRIJDAG IN DE PAASWEEK

Terwijl ze nog aan het vertellen waren,

kwam Jezus zelf in hun midden staan en zei:

‘Vrede zij met jullie.’

(Lucas 24,36)

Lied van de vrede

Heer, U zegt ons vrede aan:

vrede die van U moet komen

en waarvan wij mensen dromen

elke dag van ons bestaan.

U die, met de Vader één,

deelhebt aan het eeuwig leven,

U kunt ons een vrede geven

die zal blijven, U alleen.

Vrede die kleinmoedigheid

uit de zielen zal verjagen,

vrede die van hongervragen

en van zelfbedrog bevrijdt.

Vrede die in hart en hoofd

rust en goede moed zal stichten

en er liefde aan zal richten, -

Heer, die hebt U ons beloofd.

Vrede die voorgoed geneest,

vrede voor de moede zinnen, -

ja kom zelf ons leven binnen

met de Vader, met de Geest.

Schenk ons gaaf en ongerept

harmonie en toon uw vrede

als de diepste en liefste reden

dat U ons geschapen hebt.

Michel van der Plas

WOENSDAG IN DE PAASWEEK

‘Heer, blijf bij ons, de zon gaat onder’

Wij boden dan het avondbrood

den vreemden man, die langs de baan

met ons was meegegaan.

En wijl Hij, ’t zegenend, de ogen sloot,

gebeurde het: Zijn aangezicht

verklaarde in een hemels licht,

waarin Hij plotseling verdween…

Dit was het wonder.

Wij stonden weer alleen,

doch vouwden blij onz’ handen.

Het was alsof Hij door ons heen verdween

en ’t licht in ons is blijven branden.

Blijf zo in ons, o Heer, de zon gaat onder!

Felix Timmermans

CHRISTUS

was hij familie, stond hij te boek.

Alle seizoenen hielden hem vast.

Hij hing aan het kruis, maar verrees op tijd.

Als het jaar doodging werd hij geboren.

Om te bestaan had hij niet veel nodig:

vader en moeder in de kamer,

hand op het voorhoofd, kruisje op het brood,

gesloten ogen voor en na tafel.

In latijn en gerinkel van altaarschellen

kreeg hij een kleed aan met witte zomen

en vlijden zich lammetjes om hem heen.

Zijn naam was hard, maar als monniken zongen

heette hij Jezus, begin van muziek,

en leek hij een vriend. Ach, mooi bedrog,

misschien was hij enkel het zingen maar,

de zestien kaarsen op het altaar,

misschien was hij gisteren alleen maar

de warmte van binnen, mensen bijeen.

Buiten op zee is hij gestorven,

roemloos, zonder geschiedenis.

O, in het donker van storm en regen

heb ik zijn naam nog geroepen, in doodsangst

wildweg beloofd al wat ik geleerd had

te moeten beloven in nood en berouw,

maar hij was zoek tussen golven en wolken,

nergens meer tussen hemel en aarde.

Christus, Christus, het wordt hoog tijd.

De tijd van woorden is voorbij.

Eeuwigheid staat in de nacht voor de deur.

die thuis in het boek stonden en wees waar,

hier op de kolkende zee, de broeder

die zijn vrienden zoekt aan het water,

magere visser op het meer,

timmerman van het scheepje van Petrus.

Maak je los uit de hopen touwen

voor op het dek en kom naast me staan,

schreuwend tegen de stormwind in:

‘Kleingelovige, weet je dan niet

dat ik de stormen kan gebieden?’

Kom tevoorschijn, ik wil leven,

hier en nu, want ander leven

later, vergeef me, vertrouw ik niet.

Michel van der Plas

als wat onmogelijk leek

mogelijk wordt

als in wat uitzichtloos was

en dood

nieuw leven daagt

als angst en onzekerheid plaats ruimen

voor hoop en verwachting

als pijn en verdriet gelouterd zijn

tot dankbare herinnering

als na verdeeldheid

verbondenheid mogelijk blijkt

als woestijn oase wordt

als afkeer tot inkeer komt

als alleen groeit tot samen

als geweld en misbruik ombuigen

tot tederheid en liefde

als grijpen herverdelen wordt

dan vieren wij Pasen…

Exodus, Egypte, Beloofde Land,

zijn meer dan begrippen en plaatsen

uit een versleten verhaal.

De vragen die we ons moeten stellen zijn:

Waar is ons Egypte, onze exodus, ons beloofde land?

Waaraan zitten wij vast?

Wat maakt ons echt vrij?

En welke stappen moeten we daarvoor zetten?

Of hebben we ons zo ‘aangepast’

aan de ‘Egyptische levensstijl’

dat ‘exodus’ ons niets meer zegt?

(uit: ‘De woestijnweg op’)

‘Ik kan u geen leven zonder leed of pijn beloven.

Ik kan ook niet beloven dat alles gauw veel beter zal gaan.

Ik kan niet beloven dat binnenkort

honger en onrecht en oorlog verdwenen zullen zijn.

Ik geloof ook niet dat ik het zelf nog beleven zal.

Maar daarom heb ik broeders en zusters nodig,

ik heb troost nodig, want dat is een groot verdriet.

Ik heb die traditie van zoveel eeuwen nodig,

die christelijke traditie,

die terugkijkt naar de Joden en naar Jezus

want die vertelt verhalen

die over bevrijding en over leven gaan.

Het is van groot belang dat je mag geloven,

dat een blinde al eens ziende is geworden,

of dat een verlamde al eens is gaan dansen,

en zeker dat een heel volk ooit eens

van die gulzige vleespotten van Egypte is weggetrokken,

dit Egypte achter zich heeft gelaten.

Zulke verhalen herhalen en blijven herhalen,

is voor mij de betekenis van de christelijke traditie.

Ik denk almaar terug aan wat ooit gebeurd is

met het oog op mijn toekomst,

én met het oog op de toekomst van ons allen.

Ik heb die hoop nodig,

die groeit uit een terugblik op dit verleden:

Er is al eens iemand uit de doden opgestaan.’

(vrij naar Dorothee Sölle)

In deze hoop op een leven ná de dood

én een leven vóór de dood …

voor alle kleine mensen …

overal ter wereld, 

van Alaska tot Zimbabwe …

In deze hoop 

wens ik jullie van harte een zalig Paasfeest.

't Is morgen Pasen - God, maar overal is de dood;

en zou ik dan van leven moeten spreken?
Mijn denken blijft bij Goede Vrijdag steken,
want daar leed Jezus onze diepste nood.

't Is morgen Pasen - maar waar blijft de zon
die onze zieke wereld kan genezen?
Ik sta met Uw discipelen in angst en vrezen
bij 't lege graf, waar 'k U niet vinden kon.

't Is morgen Pasen - feest van het gericht
dat U gevoerd hebt tegen dood en lijden,
feest van voorbijgaan van de dood, feest van bevrijden;
Heer, doe ons opstaan in Uw levenslicht!

Nel Benschop

---

Veertiende statie:

Jezus wordt in het graf gelegd

Achter de keurig voorgerolde steen

blijft Gij een langzaam triduüm alleen

tot Gij naar buiten treedt, de derde morgen

als hevig licht in licht door alles heen.

Anton van Wilderode

GOEDE VRIJDAG 3

Lied op Goede Vrijdag

Er is een Lam, dat bloedt,

er is een Lam, dat bloedt…

en ik, die Het aanschouwen moet

en van mijzelve zeggen moet:

ik ben het, die u bloeden doet.

En dat ik u zó bloeden zag,

zal ’t mij behoeden énen dag

voor weder, weder zonden?

Ik zal u talloos wonden en roepen om uw bloed…

Wat ik u daarom zeggen moet?
Wat ik u zeggen moet?

Er is een Lam, dat bloedt…

Gerard Wijdeveld

---

Dertiende statie:

Jezus wordt van het kruis afgenomen

Gij komt naar ons terug. De dood voorbij bestaat

slechts warmte tussen U en mij

want alle kilte is tot gloed geworden

en wie daarvan de oorsprong is, zijt Gij!

Veertiende statie:

Jezus wordt in het graf gelegd

Achter de keurig voorgerolde steen

blijft Gij een langzaam triduum alleen

tot Gij naar buiten treedt, de derde morgen

als hevig licht in licht door alles heen.

Anton van Wilderode

GOEDE VRIJDAG 2

Voor allen die gekruisigd worden,

wees niet niemand,

wees hun toekomst ongezien.

Voor mensen die van U verlaten zijn,

voor allen die hun lot niet kunnen dragen,

voor hen die weerloos zijn in de handen van de mensen.

Voor uw naamgenoten in ons midden:

vluchtelingen, vreemden, wees niet niemand.

Voor hen die kracht uitstralen, liefde geven, recht doen,

Dat zij staande blijven in ons midden.

Omdat Gij het zijt groter dan ons hart

die mij hebt gezien eer ik werd geboren.

Verhaast de dag van uw gerechtigheid.

Zie het niet langer aan dat her en der in deze wereld

mensen gemarteld worden, kinderen gedood;

dat wij de aarde schenden en elkaar het licht ontroven.

Zoals een hert reikhals naar levend water,

doe ons zo verlangen naar de dag dat wij,

nu nog verdeelde mensen, in uw stad verzameld zijn,

in u verenigd en voltooid, in u vereeuwigd.

Gedenk uw mensen, dat zij niet vergeefs geboren zijn.

Omdat Gij het zijt groter dan ons hart

die mij hebt gezien eer ik werd geboren.

Huub Oosterhuis

---

Twaalfde statie:

Jezus sterft aan het kruis

Gij hebt het vuur op aard gebracht, en hoe

verlangt Gij dat het brandt tot laaiens toe

om een verkilde wereld te verwarmen.

Ik vraag alleen: wat wilt Gij dat ik doe?

Anton van Wilderode

GOEDE VRIJDAG 1

Ook vandaag was er een berichtje uit Brazilië:

Het Lijden van Onze Heer Jezus, Johannes 18,1-19,42

‘Jezus wist precies wat er met hem zou gebeuren. Hij liep naar hen toe en vroeg: ‘Wie zoeken jullie?’ (Johannes 18,4) Het is mogelijk: Jezus zoeken om Hem te verraden. Hem volgen en bij Hem zijn is nog geen bewijs van een toegewijde roeping, zoals het getuigenis van Judas toch wel aantoont.

Maar, al bij al, het Lijden van Jezus is zijn ultieme Woord van Liefde voor ons allen. Of we nu verraden zijn, of verraders: de Waarheid, die niet teleurstelt, ligt binnen ons bereik. Hier treedt aan het licht wat wij allen, mensen, zoeken als zin van ons leven: bij machte zijn om een ander mens te redden!

‘Als jullie mij zoeken, laat deze mensen dan gaan.’(Johannes 18,8) Het antwoord dat je zelf met zijn leven geeft, brengt mee dat je vanaf nu je weg alleen moet gaan. Alleen zo wordt de Liefde voor Hem een vrijwillige toewijding en overgave.

Alleen als je hart van Liefde voor Hem gloeit, kan je delen in zijn Leven en zijn Liefde.

Irmã Bárbara P. Bucker, MC

Rio de Janeiro

---

Tiende statie:

Jezus wordt ontkleed

Er blijft alleen de pij van bloed en pijn

wanneer de beulen met U bezig zijn

en Gij aan hun bespotting uitgeleverd,

de beker leegt van alsem en azijn.

Elfde statie:

Jezus wordt aan het kruis genageld

Het hout der schande wordt het heilig hout

dat ons voor alle tijd in leven houdt,

de volle boom met bladeren en bloesem

te midden van de onwil van het woud.

Anton van Wilderode

WITTE DONDERDAG

‘Hij had de mensen

die hem in de wereld toebehoorden lief,

en zijn liefde voor hen

zou tot het uiterste gaan.’

(Johannes 13,1)

Van een zuster uit Brazilië, die bij de armsten der armen werkt, ontving ik deze morgen een bezinning op

HET LAATSTE AVONDMAAL VAN ONZE HEER JEZUS

Jezus geeft ons vandaag een voorbeeld hoe Hij, Meester en Heer, zelf beleeft wat Hij als Leraar voorhoudt. Zijn woorden krijgen waarde door het getuigenis van zijn leven. Het gebaar zelf is zijn onderricht: gezag kan enkel verstaan worden als dienst aan de anderen.

Petrus biedt eerst nog weerstand, omdat hij meent dat ongelijkheid noodzakelijk en rechtvaardig is. Hij verstaat nog niet dat waarachtige Liefde leidt tot gelijkheid en broederlijkheid. In de gemeenschap van gelovigen bestaat er wel een verschil in functies, maar alle functies moeten ertoe bijdragen opdat de wederzijdse liefde een levende werkelijkheid wordt.

Daarom is geen enkel gevoelen van superioriteit goed te praten, maar kan alleen een persoonlijke verbondenheid als broeders en vrienden gelden. Jezus zet zich op de knieën voor elk van zijn leerlingen om hun bestofte voeten te wassen. Hij verliest hierdoor zijn gezag of zijn waardigheid niet: Hij toont ons hoe ver Liefde kan gaan.

---

Hij nam een brood,

brak het in stukken, gaf het hun, en zei:

‘Dit is mijn lichaam;

het wordt voor jullie gegeven.

Blijf dit doen om Mij te gedenken.’

(Lucas 22,19)

---

Heer Jezus,

eens is het zo gebeurd:

je lichaam, je hele leven,

gegeven en gebroken,

dag aan dag

tot aan die laatste dag

daar op Calvarie.

Gegeven en gebroken,

zoals het stukje brood,

dat je voor je vrienden brak

en doorgaf:.

‘Dit ben Ik zelf.

Blijf dit daarom doen,

blijf dit herhalen,

om Mij niet te vergeten.’

Je woorden

waren je eigen hele leven,

door en door

en dag aan dag..

Bewogen bidden wij

diezelfde woorden.

Ontroerd breken wij

hetzelfde brood.

Mogen jouw woorden

woorden worden

van ons eigen leven,

gegeven, soms gebroken.

Moge jouw brood

brood worden

van ons eigen leven,

gegeven, soms gebroken.

Om die genade bidden wij

voor vandaag

voor alle dagen.

Amen.

DINSDAG IN DE GOEDE WEEK

‘Kindertjes,

nog maar kort zal Ik bij jullie zijn.’

(Johannes 13,33)

‘Kindertjes’, zo noemt Hij ons.

Hij spreekt niet alleen van de liefde,

Hij straalt die liefde ook uit,

zoals een zeldzaam kruid

zijn geur zomaar laat gaan

over valleien, vlakten,

zoals de zon zijn licht, zijn warmte

zomaar naar ons toe zendt.

Niet de dure woorden,

niet het lang verhaal,

maar eenzelfde straling,

en eenzelfde gloed,

zal van Hem vertellen

en het hart ontroeren.

Daaraan,

alleen daaraan,

zal men zien

‘dat jullie mijn leerlingen zijn.’

---

Vierde statie:

Jezus ontmoet zijn moeder

Zij staat en wacht te midden van de weg

en niemand zal vernemen wat zij zegt

(de zachtste woorden binnenwaarts gesproken,

de eerste rozen op zijn pad gelegd!)

Vijfde statie:

Jezus ontmoet Simon van Cyrene

Een man die van het veld komt grijpt men vast

en overlaadt hem met de zwaarste last, -

is het een vonnis of een uitverkiezing,

is hij vernederd of alleen verrast?

Zesde statie:

Jezus ontmoet Veronica

Een kleine vrouw die dapper naar U rende

en zonder aarzeling, een onbekende,

neemt de ikone van uw aangezicht

ten aanzien van de onbewogen bende.

(Anton van Wilderode)

MAANDAG IN DE GOEDE WEEK

Wij lezen vandaag bij Jesaja het eerste lied van de ‘Dienaar van Jahwe’, een ‘Toekomstmens’, waarvan Jezus, eeuwen later de vervulling zal brengen. Zonder Jezus ooit gekend of ontmoet te hebben beschrijft de profeet, eeuwen van te voren, de wezenlijke eigenschappen, die de komende Messias zullen kenmerken. Meest gekend en meest tekenend is daarbij:

Hij schreeuwt niet,

hij verheft zijn stem niet,

hij roept niet luidkeels in het openbaar;

het geknakte riet breekt hij niet af,

de kwijnende vlam zal hij niet doven.

Het recht zal hij zuiver doen kennen.

In leven en lijden van Jezus zal blijken dat deze ‘Dienaar van Jahwe’ de ‘Lijdende Dienaar’ zal zijn. Eerst en enkel langs de weg van het kruis en het diepste fysische en morele lijden kan dit heil voor alle mensen gebracht worden, in een wereld die kreunt onder zoveel leed dat voortvloeit uit ‘zonde’, die talloze vormen van een eigenliefde, die in naam van een verkeerd begrepen vrijheid de echte vrijheid en de ware Liefde doden. Terwijl net deze vrij gekozen, zelveloze Liefde ‘leven-gevend’ is.

We lezen bij Jesaja, hoofdstuk 42, de verzen 1 tot 7

Zo spreekt de Heer:

'Hier is mijn dienaar, hem zal Ik steunen, hij is mijn uitverkorene, in hem vind Ik vreugde, Ik heb hem met mijn geest vervuld. Hij zal alle volken het recht doen kennen.

Hij schreeuwt niet, hij verheft zijn stem niet, hij roept niet luidkeels in het openbaar; het geknakte riet breekt hij niet af, de kwijnende vlam zal hij niet doven. Het recht zal hij zuiver doen kennen.

Ongebroken en vol vuur zal hij het recht op aarde vestigen; de eilanden zien naar zijn onderricht uit.

Dit zegt God, de Heer, die de hemel heeft geschapen en uitgespannen, die de aarde heeft uitgehamerd met alles wat zij voortbrengt, die de mensen op aarde levensadem geeft, en levensgeest aan allen die daar verkeren.

In gerechtigheid heb Ik, de Heer, jou geroepen. Ik zal je bij de hand nemen en je behoeden, Ik neem je in dienst voor mijn verbond met de mensen en maak je tot een licht voor alle volken, om blinden de ogen te openen, om gevangenen te bevrijden uit de kerker, wie in het duister zitten uit de gevangenis.'

---

Heer Jezus,

Lijdende Dienaar,

deemoedig danken wij U

omdat Gij in leven en lijden

de ‘Dienaar van Jahwe’ geworden zijt,

zoals Jesaja geschouwd had,

Hij, die de kwijnende vlaspit niet dooft

en het geknakte riet niet breekt..

Verleen ons de genade

getrouw uw weg te gaan

ook als ons leven lijden wordt

opdat meer mensen

meer mens

mogen worden.

Amen.

---

Eerste statie:

Jezus wordt ter dood veroordeeld

Ach, wij vermoeden nauwelijks of niet

uw menselijk en goddelijk verdriet

als Gij gevonnist wordt en afgewezen

door alle vrienden die Gij niet meer ziet.

Anton van Wilderode

Overweging bij Palmzondag

We lezen uit het evangelie volgens Johannes, hoofdstuk 12, de verzen 12 tot 16:

De volgende dag

was er al een grote menigte in Jeruzalem voor het feest.

Toen ze hoorden dat Jezus ook zou komen,

haalden ze palmtakken

en liepen ze de stad uit, hem tegemoet,

terwijl ze riepen:

‘Hosanna!

Gezegend hij die komt in de naam van de Heer,

de koning van Israël.’

Jezus zag een ezel staan en ging erop zitten,

zoals geschreven staat:

‘Vrees niet, Sion, je koning is in aantocht,

en hij zit op een ezelsveulen.’

Zijn leerlingen begrepen dit aanvankelijk niet,

maar later, toen Jezus tot majesteit verheven was,

herinnerden ze zich

dat dit over hem geschreven stond,

en dat het zo ook gebeurd was.

---

Dank aan een ezel

Gij met uw zachtzinnige oren

en uw geduldig gezicht:

Ik ben u zeer verplicht.

Dat gij het hebt aan willen horen

hoe toenmaals het is geschied;

en hoe mij de ander verried.

En dat ge zelfs niet hebt bewogen

mij slechts hebt getroost met uw ogen.

Dat kunnen de mènsen niet.

(Ida Gerhardt)

---

Jij, kleine palmtakje,

Je kost helemaal niets,

En toch beteken jij zoveel.

Jij spreekt van Jezus op weg naar zijn lijden.

Jij vertelt van Noach en de duif

boven het eindeloze water

met een takje in haar bek,

teken dat de redding nabij was.

Met jou in de hand zien we

de vreugde van Witte Donderdag,

de droefheid van Goede Vrijdag,

en de rouw van Stille Zaterdag.

Als ik jou vasthoud

draag ik Hoop in mijn handen.

Jij kijkt naar Pasen, ons nu al gegeven.

Gezegend ben je.

FEEST VAN DE AANKONDIGING VAN DE HEER

Vandaag lezen wij uit het evangelie volgens Lucas, eerste hoofdstuk, verzen 26 tot 38

In de zesde maand zond God de engel Gabriël naar de stad Nazaret in Galilea, naar een meisje dat was uitgehuwelijkt aan een man die Jozef heette, een afstammeling van David. Het meisje heette Maria.

Gabriël ging haar huis binnen en zei: ‘Gegroet Maria, je bent begenadigd, de Heer is met je.’

Ze schrok hevig bij het horen van zijn woorden en vroeg zich af wat die begroeting te betekenen had.

Maar de engel zei tegen haar: ‘Wees niet bang, Maria, God heeft je zijn gunst geschonken. Luister, je zult zwanger worden en een zoon baren, en je moet Hem Jezus noemen. Hij zal een groot man worden en Zoon van de Allerhoogste worden genoemd, en God, de Heer, zal Hem de troon van zijn vader David geven. Tot in eeuwigheid zal Hij koning zijn over het volk van Jakob, en aan zijn koningschap zal geen einde komen.’

Maria vroeg aan de engel: ‘Hoe zal dat gebeuren? Ik heb immers nog nooit gemeenschap met een man gehad.’

De engel antwoordde: ‘De heilige Geest zal over je komen en de kracht van de Allerhoogste zal je als een schaduw bedekken. Daarom zal het kind dat geboren wordt, heilig worden genoemd en Zoon van God. Luister, ook je familielid Elisabet is zwanger van een zoon, ondanks haar hoge leeftijd. Ze is nu, ook al hield men haar voor onvruchtbaar, in de zesde maand van haar zwangerschap, want voor God is niets onmogelijk.’

---

Vandaag houdt de wereld adem in: ‘Maria boodschap’ noemen wij dit feest. Er zijn grotere feesten. Maar wat we vandaag vieren is toch heel bijzonder. De hemel raakt de aarde, Gods tedere ontferming raakt onze vrijheid en we kunnen ja of neen zeggen. Hij vraagt alles aan een meisje uit Nazareth. Aan haar, die zo klein is, vraagt God om moeder van zijn Zoon te worden. De hele schepping rilt en huivert. God is zo groot dat Hij de vrijheid van een klein meisje eerbiedigt om Zijn plan uit te voeren. Hij vraagt haar instemming en zij kan in volle vrijheid ‘ja’ zeggen. En zij doet dat ook! Niet uit eigen kracht, want al van bij haar geboorte woont de Geest in haar hart. Zij staat zo open, zij is zo ontvankelijk dat zij van ganser harte ‘ja’ zegt zodra God haar aanspreekt. Maar die Geest dwingt niet. Zacht en teder bewoont Hij haar, zodat zij, helemaal vrij, en toch met heel haar wezen ‘ja’ zegt op dit onbegrijpelijk gebeuren: ‘Gij zult een kind ontvangen, een zoon ter wereld brengen en Hem Jezus noemen’. Dit ‘Fiat’ is het grootste wat mensen ooit konden doen. Want hier is onze vrijheid, zo kwetsbaar en zo gekwetst, overgegaan in de vreugdevolle overgave van de totale ge-HOOR-zaamheid.

Er komt in het leven van elke mens zo’n dag of uur waar aarde en hemel de adem inhouden. Het is het uur van de engel in ons leven, die van Godswege, een oprecht ja-woord vraagt. En dan staat alles even stil. God is zo groot en ook zo teder dat Hij ook ons hart niet wil overweldigen. Hij vraagt het: ‘asjeblief, ben je bereid?’ En dan zullen wij wellicht schrikken of bang zijn, want wat God vraagt is bijna altijd zo groot. Maar ook aan ons zal Hij zeggen: ‘de Heilige Geest zal over U komen en de kracht van de Allerhoogste zal u overschaduwen’. En wat dan uit u groeit is heilig en komt van God. Wat Hij ook vraagt, wees niet bang. Zeg gewoon: ‘Zie de dienstmaagd des Heren, mij geschiede naar uw Woord’.

Dan gaat de engel heen en komt de Geest over ons en Jezus kan opnieuw dieper in de wereld treden.

Wees gegroet, Maria, moeder van de Heer,

leer mij luisteren als God tot mij spreekt

en ook voor mij, een goede boodschap heeft.

Wees gegroet Maria, moeder van de Heer,

help mij doen dat wondere dat God mij vraagt,

en vertrouwen dat zijn Liefde alles ten goede keert.

Wees gegroet Maria, laat mij niet alleen

als pijn en kwaad mijn hart en leven breken,

en vertel mij dan van Jezus,

uw Zoon en onze Broeder. Amen.

---

(Gabriël)

De dag was zo stil te Nazareth

als een avond der meimaand hier,

wanneer het in Vlaanderen geurt alom

van lindebloesem en vlier.

Maria bleef in de zon alleen,

Maria zat in een hoek

van haar kleine kamer, wit en ontdaan

en verwonderd na mijn bezoek.

Ik vloog naar de nok van de hemel weer

en door niemand nagestaard;

ik knielde in het midden des hemels en zei:

Vader, zij heeft aanvaard.

En heel de ruimte werd wit en stil

van roerloosheid en van licht,

want beneden begon Maria aan

de strofen van haar gedicht.

Anton van Wilderode

FEEST VAN DE AANKONDIGING VAN DE HEER

Vandaag lezen wij uit het evangelie volgens Lucas, eerste hoofdstuk, verzen 26 tot 38

In de zesde maand zond God de engel Gabriël naar de stad Nazaret in Galilea, naar een meisje dat was uitgehuwelijkt aan een man die Jozef heette, een afstammeling van David. Het meisje heette Maria.

Gabriël ging haar huis binnen en zei: ‘Gegroet Maria, je bent begenadigd, de Heer is met je.’

Ze schrok hevig bij het horen van zijn woorden en vroeg zich af wat die begroeting te betekenen had.

Maar de engel zei tegen haar: ‘Wees niet bang, Maria, God heeft je zijn gunst geschonken. Luister, je zult zwanger worden en een zoon baren, en je moet Hem Jezus noemen. Hij zal een groot man worden en Zoon van de Allerhoogste worden genoemd, en God, de Heer, zal Hem de troon van zijn vader David geven. Tot in eeuwigheid zal Hij koning zijn over het volk van Jakob, en aan zijn koningschap zal geen einde komen.’

Maria vroeg aan de engel: ‘Hoe zal dat gebeuren? Ik heb immers nog nooit gemeenschap met een man gehad.’

De engel antwoordde: ‘De heilige Geest zal over je komen en de kracht van de Allerhoogste zal je als een schaduw bedekken. Daarom zal het kind dat geboren wordt, heilig worden genoemd en Zoon van God. Luister, ook je familielid Elisabet is zwanger van een zoon, ondanks haar hoge leeftijd. Ze is nu, ook al hield men haar voor onvruchtbaar, in de zesde maand van haar zwangerschap, want voor God is niets onmogelijk.’

---

Vandaag houdt de wereld adem in: ‘Maria boodschap’ noemen wij dit feest. Er zijn grotere feesten. Maar wat we vandaag vieren is toch heel bijzonder. De hemel raakt de aarde, Gods tedere ontferming raakt onze vrijheid en we kunnen ja of neen zeggen. Hij vraagt alles aan een meisje uit Nazareth. Aan haar, die zo klein is, vraagt God om moeder van zijn Zoon te worden. De hele schepping rilt en huivert. God is zo groot dat Hij de vrijheid van een klein meisje eerbiedigt om Zijn plan uit te voeren. Hij vraagt haar instemming en zij kan in volle vrijheid ‘ja’ zeggen. En zij doet dat ook! Niet uit eigen kracht, want al van bij haar geboorte woont de Geest in haar hart. Zij staat zo open, zij is zo ontvankelijk dat zij van ganser harte ‘ja’ zegt zodra God haar aanspreekt. Maar die Geest dwingt niet. Zacht en teder bewoont Hij haar, zodat zij, helemaal vrij, en toch met heel haar wezen ‘ja’ zegt op dit onbegrijpelijk gebeuren: ‘Gij zult een kind ontvangen, een zoon ter wereld brengen en Hem Jezus noemen’. Dit ‘Fiat’ is het grootste wat mensen ooit konden doen. Want hier is onze vrijheid, zo kwetsbaar en zo gekwetst, overgegaan in de vreugdevolle overgave van de totale ge-HOOR-zaamheid.

Er komt in het leven van elke mens zo’n dag of uur waar aarde en hemel de adem inhouden. Het is het uur van de engel in ons leven, die van Godswege, een oprecht ja-woord vraagt. En dan staat alles even stil. God is zo groot en ook zo teder dat Hij ook ons hart niet wil overweldigen. Hij vraagt het: ‘asjeblief, ben je bereid?’ En dan zullen wij wellicht schrikken of bang zijn, want wat God vraagt is bijna altijd zo groot. Maar ook aan ons zal Hij zeggen: ‘de Heilige Geest zal over U komen en de kracht van de Allerhoogste zal u overschaduwen’. En wat dan uit u groeit is heilig en komt van God. Wat Hij ook vraagt, wees niet bang. Zeg gewoon: ‘Zie de dienstmaagd des Heren, mij geschiede naar uw Woord’.

Dan gaat de engel heen en komt de Geest over ons en Jezus kan opnieuw dieper in de wereld treden.

Wees gegroet, Maria, moeder van de Heer,

leer mij luisteren als God tot mij spreekt

en ook voor mij, een goede boodschap heeft.

Wees gegroet Maria, moeder van de Heer,

help mij doen dat wondere dat God mij vraagt,

en vertrouwen dat zijn Liefde alles ten goede keert.

Wees gegroet Maria, laat mij niet alleen

als pijn en kwaad mijn hart en leven breken,

en vertel mij dan van Jezus,

uw Zoon en onze Broeder. Amen.

---

NAZARETH, MARIA, MOEDER VAN DE HEER

(Gabriël)

De dag was zo stil te Nazareth

als een avond der meimaand hier,

wanneer het in Vlaanderen geurt alom

van lindebloesem en vlier.

Maria bleef in de zon alleen,

Maria zat in een hoek

van haar kleine kamer, wit en ontdaan

en verwonderd na mijn bezoek.

Ik vloog naar de nok van de hemel weer

en door niemand nagestaard;

ik knielde in het midden des hemels en zei:

Vader, zij heeft aanvaard.

En heel de ruimte werd wit en stil

van roerloosheid en van licht,

want beneden begon Maria aan

de strofen van haar gedicht.

Anton van Wilderode

Overweging van de dag

We lezen vandaag in het evangelie van Johannes, achtste hoofdstuk, verzen1-11:

Jezus ging naar de Olijfberg,

maar vroeg in de morgen was hij alweer in de tempel.

Het hele volk kwam naar hem toe.

Hij ging zitten en gaf hun onderricht.

Toen brachten de schriftgeleerden en de Farizeeën

een vrouw bij hem die op overspel betrapt was.

Ze zetten haar in het midden en zeiden tegen Jezus:

‘Meester, deze vrouw is op heterdaad betrapt

toen ze overspel pleegde.

Mozes draagt ons in de wet op zulke vrouwen te stenigen.

Wat vindt u daarvan?’

Dit zeiden ze om hem op de proef te stellen,

om te zien of ze hem konden aanklagen.

Jezus bukte zich en schreef met zijn vinger op de grond.

Toen ze bleven aandringen, richtte hij zich op en zei:

‘Wie van jullie zonder zonde is,

laat die als eerste een steen naar haar werpen.’

Hij bukte zich weer en schreef op de grond.

Toen ze dat hoorden gingen ze weg, 

een voor een, de oudsten het eerst,

en ze lieten hem alleen, met de vrouw die in het midden stond.

Jezus richtte zich op en vroeg haar:

‘Waar zijn ze? Heeft niemand u veroordeeld?’

‘Niemand, heer,’ zei ze.

‘Ik veroordeel u ook niet,’ zei Jezus.

‘Ga naar huis, en zondig vanaf nu niet meer.’

---

Verrassend! Dat is het enige dat we kunnen zeggen. Johannes vertelt zo plastisch, dat we alles zien gebeuren. Ze staan er allemaal. De vrouw, rood van schaamte, gebogen hoofd, de schrik in de ogen. Tevoren een geachte dame, en nu vernederd. De minuten aftellend vóór de voorstelling begint. Wat speelt er door haar hoofd? De jaren dat zij glorieerde, de straf, die wacht, de dromen, die zij als meisje had gekoesterd, en wat er van die dromen is geworden? Zo staat zij daar, doodsbang.

Ze staan er ook, de ongekreukte heren, de wet van Mozes in de hand. De één een grijnzende tronie, de ander een uitgestreken gezicht. Misschien was er wel één die ook bij haar geweest was. Maar allen vol minachting, de steen al in de hand. Want voor de letter van de wet steunden zij op Mozes. Heilig was die wet toch, en even heilig was die letter. Het spektakel kon beginnen, maar Jezus loopt daar rond. Een unieke kans, misschien kunnen ze Hem ook strikken, Hij daar, die zo graag met zondaars omging.

En Jezus, Hij staat er ook. Rustig in dat gejaagd gejoel. Misschien wel een glimlach op de lippen. Hij wist toch wat er ging gebeuren. Zo ziet Hij ze komen, de triomf al in hun ogen. Eén waagt het: ‘Wat dunkt U? Moet zij gestenigd worden?’ Despanning is te snijden, wat gaat Hij zeggen? Maar Hij zegt niets. Hij bukt zich alleen maar, om in het zand te schrijven. Wat zou Hij getekend hebben? Een zaaier met breed armgebaar? Of vogels in de lucht en lelies in het veld? Of die kinderen, die Hij geaaid had? Misschien schreef Hij gewoon ‘Uw Rijk kome, Uw wil geschiede …’, zoals kinderen wel eens meer hun diepste dromen tekenen. Dan kijkt Hij even op. Heeft Hij hen aangekeken, heeft Hij hun ziel gelezen en tot hun hart gesproken? We zullen het nooit weten. Er staat alleen: ‘Wie zonder zonde is, die mag het eerste gooien!’ Een antwoord komt er niet, en geen verweer. En Hij bukt zich weer en tekent verder, minutenlang.

Dan kijkt Hij op en alleman is weg. Alleen die vrouw nog, en Hij zelf. Hebben zij elkaar aangekeken? Het is ons niet gezegd. Alleen: ‘Vrouw, ook ik veroordeel je niet. Ga maar naar huis, en zondig niet meer.’

Wat is er dan gebeurd? De vrouw zal wel naar huis gegaan zijn. En Hij stond daar alleen, zoals Hij wel eens meer alleen stond. En misschien heeft Hij wel gedacht: ‘Zo zal er in de hemel meer vreugde zijn om één zondaar die zich bekeert, dan om negenennegentig onkreukbaren, die willen stenigen.’

---

Ik zou zo graag...

... zo mild zijn als Hij:
met de vinger in het zand schrijven
in plaats van mensen
met de vinger te wijzen

... zo stil zijn als Hij:
kunnen leven vanuit een bestendige
inwendige rust,
een biddende vrede.

... zo verontwaardigd zijn als Hij:
me daadwerkelijk ergeren aan onrecht
en me geriskeerd inzetten
voor mijn diepste overtuiging.

... zo gegeven zijn als Hij:
zonder voorwaarde, zonder voorbehoud,
zo gratis als genade,
goddelijke ontmoeting

... zo genezend en tactvol zijn als Hij:
helend heilzaam voor duizenden mensen

Ik zou zo graag
wat minder christen
en wat meer 'Christus' zijn.

Bron: ‘Zondagsvieringen Dominicanen’

ZES JAAR GELEDEN

Beste Tante,

ondanks de 84 jaren, die je hier op deze aarde geleefd hebt, zullen slechts weinigen je kennen zoals je diep binnenin was.

Voor iedereen was je de flinke, sterke vrouw, die gezag uitstraalde, en toch warmte, die een ijzeren wilskracht had maar evenzeer een groot hart voor al wie klein en zwak was.

Zelf kwam je nooit naar buiten als een zwakke vrouw; dat was een geheim dat je voor jezelf hield, en nooit uitsprak. Je wilde er zijn voor de anderen, die je nodig hadden. Dat was zo toen je jong was, dat was zo in je bloei van je volwassenheid, dat was zo in de rijpe tijd van je ouderdom.

Zo was je opgevoed: met mooie, grote idealen, waarin je geloofde en waaraan je levenslang trouw wilde blijven. Naar buiten uit mocht of kon of wilde je niet zwak, weifelend of twijfelend overkomen. Alleen in heel intieme gesprekken liet je ook die minder zelfzekere binnenkant doorschemeren.

Vele momenten van alleen zijn, vele lange nachten heb je met jezelf daarover gesproken, heb je met onze Vader in de hemel daarover gedacht, heb je daarrond gebeden. Maar in de omgeving van anderen, de kinderen in je gezinstehuis, de mensen van de Bond van Gepensioneerden, en de mensen van Ziekenzorg wilde je steun en toeverlaat zijn. Een boom waartegen wie dan ook kon leunen als hij of zij het moeilijk had.

Je was de vrouw die er niet voor zichzelf maar voor anderen wilde zijn, vooral wie het hoe dan ook moeilijk had of in nood zat. Een hart dat openstond als anderen alleen niet verder konden. We danken je, omdat je was wie je was, omdat je er voor ons was, wie we ook waren.

Wij, mensen van elke leeftijd, van je kleine ‘kleinkind’ tot je oude Leentje danken je omdat jij jij was … en elk van ons zal wel zijn of haar eigen beeld van jou bewaren …

Je bent niet dood...

Je bent niet dood. De Heer heeft je geroepen

bij Hem te wonen in zijn glanzende huis.

Je hoeft geen rust en vrede meer te zoeken.

Je hebt ze nu – want je bent veilig thuis.

Je bent niet dood – je mag voor eeuwig leven.

Je bent verlost van onvolkomenheid,

van pijn en van verdriet. God zal je geven

een onbegrensd geluk in onbegrensde tijd.

Je bent niet dood. Maar ach, ik zal je missen,

zoals een mens de meest geliefde mist.

De jaren van geluk zijn niet meer uit te wissen.

en ik geloof: God heeft zich niet vergist.

Nel Benschop

Feest van de Heilige Jozef

‘Zij begrepen echter niet

wat Hij daarmee bedoelde.’

(Lucas 2,50)

Spiegel der geduldigheid,

leer ons zwijgende te dragen

al wat God ons heeft bereid.

Leer ons weten zonder vragen.

Leer ons lijden zonder klagen.

Leer ons leven Hem gewijd.

(Bron onbekend)