werken en bijna op penioen

Ik zou mij moeten schamen want ik mag eigenlijk helemaal niet klagen. Ik heb  met al mijn kinderen en kleinkinderen, fijn Pasen gevierd.Een echt gezellige Paasbrunch! (wel 1 van mijn mooie borden laten vallen en kleindochter op weg naar hier gevallen, waardoor ze nu 6 draadjes in haar been heeft. Maar ze is heel flink geweest). Rond 3 uur zijn ze vertrokken, alles netjes opgeruimd. Daarna naar mijn moeder vertrokken om samen met de rest van mijn familie te vieren en onderweg overviel mij het 'alleen zijn gevoel'. Stom! Ik weet het!! Ik heb mezelf al streng toegesproken maar ik krijg het niet meer van mij af en weet op het ogenblik met mezelf geen blijf. Ik snap me zelf soms niet!!

(dienblad gemaakt voor collega die van werk veranderde)

Thomas ging vandaag langs komen maar ik zat op een leerkrachtenbeus om onze spelkoffer te promoten.

Wij hebben een spelkoffer 'Vlieg mee!'Vlieg mee in de leefwereld van mensen met een handicap. Ik ben voorzitster van de vereniging Zichtbare Handicap. Omdat ik zelf een handicap heb en ik het belangrijk vind dat kinderen van kleins af aan zouden moeten weten dat er mensen met een handicap zijn en vooral hoe ze er mee zouden kunnen omgaan. Het is een heel toffe koffer, met puzzels, kwartetspel, dobbelspel. En aan de hand van de opdrachten ondervinden ze even wat een handicap zou kunnen zijn. Dus heel even in de huid kruipen van. De meeste scholen en kinderen zijn heel enthousiast. Ik krijg enorm leegierige, boeiende vragen en heel ontroerende reactie. Je kan altijd eens gaan kijken op www.zichtbarehandicap.be daar staat het hele consept op. Of we lenen de koffer uit of ikzelf ga er mee les geven. Boeiende maar tijdrovende bezigheid. Hier is onze koffer de druppel inkt in de tas melk.

Dan komen we morgen zei Thomas, maar morgen heb ik opening van mijn tentoonstelling in Kessel-Lo. Je bent nooit thuis kloeg hij. Maar nu ben ik thuis en nu kon hij niet. Maar ja, is beter zo dan te zitten kniezen he.

(Foto met alle bestuursleden en koffers)

Gisteren belde Stéphanie om te vragen of ik eens met de bomma van Kevin kon gaan praten. Zijn bompa stierf in januari. Ze kreeg het niet geplaatst. Langs de ene kant deed het deugd dat mijn dochter dat vroeg, mij daar in vertrouwde, dat ik misschien met mijn ervaring kon helpen. Een teken dat ze vindt dat ik het toch goed heb gedaan. Ik ben er naartoe gegaan en we hebben ook heel intens en lang gepraat. Ik begreep het vrouwke zo goed. Heel het verdriet, het spartelen om toch maar recht te komen. Het zoeken naar antwoorden, de schuldgevoelens,het elke seconde van alles proberen te begrijpen, het gekibbel tussen haar dochters, de kwetsende opmerkingen. Aan de andere kant heb ik nu even mijn klop. Het is bij mij dan al wel 15 jaar geleden dat Herman stierf. Die gevoelens opieuw zien beleven raakt toch dieper dan ik dacht. En ik heb toen  zo gehoopt dat er iemand mij  begreep. Maar ik was 42 jaar en in mijn familie of vriendenkring kende ik niemand (gelukkig voor hen) die  mij kon helpen en met mij kon praten. Niemand die zei dat die gevoelens die ik toen had normaal waren. ik dacht toen soms dat ik gek werd. Ik sleurde de halve bibliotheek aan boeken mee om wanhopig te begrijpen. Ik dacht toen dat later als iemand zijn partner zou verliezen de andere mij eindelijk zouden begrijpen, maar het is nog steeds ik die hun begrijp en steun. Maar ik ben trots op mezelf dat ik het gekund heb. Mijn kinderen doen het goed.Ik ben een fiere mama. Van hun 10 en 12 jaar heb ik ze alleen opgevoed. Ik had 3 pubers in huis, zij 2 en ik zelf ook want ik maakte ook een identiteitscrisis door. Ik was ook met al mijn verdriet mijn Noorden kwijt, mijn steun mijn toeverlaat. Herman ik mis je!! Maar ook hij zou trots zijn. Zijn dochter werkt als administratief medewerkster aan het kabinet van de burgemeester en en zijn zoon is adjunct-directeur aan de sportschool in Hasselt. Maar vooral ze doen het' nu' relationeel en emotioneel goed. Hopelijk blijft het zo want ze hebben allebei andere tijden gekend. Maar als de kinderen het goed doen dan de mama ook!!!

(beeldje gemaakt toen Herman gestorven was om aan te tonen hoe fel wij met elkaar verstrengeld waren) 

Onkruid uittrekken,  bladeren bijeenkeren, snoeien, de vijver vol laten lopen, planten buiten zetten, de klinkers zuiver schrobben..... Afreageren! Buiten zijn! Krachten bundelen voor het fysieke werk zodat de geest vrij komt.

Nu ben ik blij met de tuin. En ik kan niet zeggen nu moet ik alles alleen doen want dat deed ik anders ook. Thomas heeft geen goene vingers en is allergisch voor alle bomen. Voor hem mag alles in beton gegoten worden bij wijze van spreken. Het maakt mij wel verdrietig dat ik er nu alleen moet van genieten. Maar ik troost me met de weet dat er heel wat mensen op bezoek komen. Aan toeloop geen tekort.Maar toch, het grootste gedeelte ben je toch alleen.

Ik probeer mijn situatie te relativeren. Want het kleindochtertje Romy  van zus Mia is in spoed opgenomen met vocht op de hersenen en druk op de oogjes, gevaar op blind worden. Dat is nog een pak erger dan je zoon die de deur uitgaat om te gaan samenwonen met zijn vriendin. Het kindje is amper 1 jaar!! Het is niet fair!!

Gisteren zijn de kinderen komen eten. Het eerste half uur was onwennig. Ik vroeg 'moeten jullie iets drinken?' Ze hebben hier begot tot vorige week de kasten van eten en drinken leeg geplunderd zonder iets te vragen of ik die daar ook maar iets van zei en nu zo stom 'wil je iets drinken?' Gelukkig ging het snel over. Nu had ik de indruk dat er meer communicatie tussen hun was. Thomas en Leen zijn pas verhuisd en Stéphanie en Kevin verhuizen in juni. Stéphanie en Thomas waren als kind elkaars tegenpool en dat botste wel eens. Dus toch een pluspunt. Ook heb ik mijn salontafeltjte terug, anders lagen er boeken en laptops op. Ik heb mijn bureau ook terug want die had Thomas hele jaren ingepalmd. Ik blijf positieve dingen opnoemen om het gemis te minderen maar de weegschaal hangt nog volledig door naar gemis. Ik hoop ze op niet al te lange tijd in evenwicht te krijgen.

Foto: een stuk van mijn tuin, waar ik trots op ben)

In vorig bericht staan per ongeluk de bloemen zo groot. Maar ik laat het zo. Misschien is het een of ander teken omdat het zo belangrijk is. Niet dat ik gelovig ben maar het sterkt mij wel.

Thomas had het gisteren toch ook moeilijk zei hij. Het begint nu pas echt bij hem door te dringen. Het is dan ook een grote stap. De verantwoordelijkheid die op hem valt. Het was makkelijk bij hotel mama he. Maar het komt wel goed met ons. Eigenlijk heb ik het nu iets minder moeilijk dan ervoor. Het is nu eenmaal zo. Het is een cliché maar ze zeggen niet voor niets dat een mens  banger is voor de angst die gaat komen dan om de angst op het moment zelf. Maar ik moet het toch wel wat toegeven. Eigenlijk probeer je ervoor voortdurend in alle mogelijke senario's, toonaarden te bedenken hoe de laatste dag gaat zijn. Je angsten en emoties worden de top opgedreven tot het punt van de laatste minuut en als je daar door bent dan kan het verwerken eindelijk beginnen. Maar ik weet dat het goed gaat met hun en dat troost mij. Ik moet wel terug mijn draai vinden. Door de dag gaat het redelijk goed. Ik mag niet klagen, veel bezoek, heel wat telefoontjes. Ook druk met vereniging en werk. Gisteren goed in de tuin gewerkt, voelde aan als therapie. En gelukkig heb ik mijn katten. 's Avonds en de nachten zijn wat moeilijker. De lichten één voor één uitdoen om naar boven te gaan geeft het gevoel of ik kleiner en kleiner wordt en het huis groter en groter. Dat beangstigt me dan wel even. Voel me dan zo een nietig klein ding op die grote, grote wereldbol. Borges is vorige nachten bij mij in bed komen liggen. En dat voelt gezelliger aan maar moest hem daarna toch in de veranda zetten want hij kwam op mijn hoofd liggen en likjes geven. Het leek net of hij nu voor mij wou zorgen. Hij is zo een schat!!

Vandaag is het meeste verhuisd. En het ging vrij vlot. Zelf heb ik eten gemaakt voor de verhuizers. Ben nadien wel een beetje gaan helpen maar niet te veel want dat lukt nog niet goed met mijn voet. Vandaag blijven Thomas en Leen nog hier slapen en morgen na het werk komen ze eten en daarna vertrekken ze. Ik heb pilletjes gehaald op basis van kruiden want ik hou het anders niet. Ik krijg het benauwd en sla in paniek. Ik wil me tot het laatste goed houden en bijt op mijn tanden. Ik wil ze niet met een schuldgevoel laten vertrekken. Ik weet echt niet hoe ik ga doen als ze morgen de deur achter hun dicht trekken. Pffff. Gelukkig heb ik mijn katten nog. Ik heb ook een back-up gezorgd want kan naar een vriendin. Aan omringende mensen zeker geen probleem. Maar het zal NOOIT meer hetzelfde zijn.

Vandaag toch weer een fijne dag. Heb mezelf verwend en een bos tulpen gekocht. Dat fleurt het huis helemaal op. Daar een stenen kippetje bij en een kommetje met chocolade eitjes en het is bijna feest  beloftes van nieuw leven . Ik probeer positief te denken.

schilderijtje is een geboortetegeltje gemaakt voor het kleindochtertje Romy van mijn zus. Ze was veel te vroeg geboren. Woog maar amper 620gr. Maar deze week wordt ze 1 jaar. Het is een flink en mooi kindje, alleen sukkelt het veel met de gezondheid. Het heeft een zeldzame ziekte. Maar het is een vechtertje en een dapper ding!! Het komt er wel!! Proficiat kleine meid!!

Hoe ik ook mijn best doe, ik krijg me niet bij mekaar gepakt! Zo een zware week. Mijn vader was normaal vorige zondag jarig, nu zondag is hij net 1 jaar overleden. Hij was mijn toeverlaat, mijn beschermer.  Nu zondag verhuist mijn zoon definitief.Hij is mijn toeverlaat, mijn steun, mijn zoon!! Hoe moet ik toch weer het blij gaan zijn??????????? Ik weet dat het na een tijdje terug gaat lukken. Maar nu zie ik het even niet

Deze avond ga ik voor de eerste keer hun huisje bekijken. Ik heb al wel wat foto's op internet gezien maar zal toch anders zijn. Ze hebben er al wat spulletjes in mekaar gestoken. Die die we samen in Ikea hebben gekocht. Ik geniet van hun bedrijvigheid. Nog dit, nog dat!!Het gaat zeker gezellig worden!! Ik ben blij voor hun. Ik hoop dat ze samen heel lang en intens gelukkig met elkaar gaan zijn!! Ze gaan dat echt goed doen. Leen heeft hier een jaar ingewoond en het is een schat van een meisje. Het is een mooi koppel!!

(beeldje gemaakt voor mijn ma en pa hun 50ste huwelijksverjaardag)

Met de kinderen naar Ikea geweest. Gelukkig staan daar overal zeteltjes of stoelen want met mijn zere voet toch nog opletten. Ik genoot van hun te horen compromissen sluiten tussen wat zij of hij mooi vond. Ik ging helemaal terug in mijn tijd. Het is heerlijk om plannen te maken om je eigen nestje in te richten. Een grote stap.

Spiegel, een terugblik naar iets moois

Gisterenavond sloeg er een enorme paniek  op mij. Thomas, Leen en ik zaten zo gezellig in de zetel achter hun computer en ik er langs kijen naar 'The voice'. Ineens kreeg ik een paniek over mij dat dit niet lang meer zo ging zijn. Ik daverde en had zin om te wenen. Maar ik heb mij goed gehouden. Ieder zo wat commentaar op de zangers , een snoepje. Maar daarna toen ze naar boven waren sloeg het in alle hevigheid toe 'Hoe moet dat zonder hun gaan? Lig ik hier alleen te koekeloeren. Geen wederwoord en interactie. Het eenzame gevoel en de paniek  sloeg zo hard toe, ik ben beginnen wenen en kon niet meer stoppen. Hoe moet het toch??

(schilderij is niet van mij, maar wil het wel eens maken)

Met spanning wachtte ik tot Thomas en Leen thuis kwamen van hun huurcontract tekenen. Leen stuurde mij een berichtje toen ze daar vertrokken. ik was heel geëmotioneerd en zenuwachtig. Ik had alles goed voorbereid. Een lamp die op het schilderij scheen, waar ik ging zitten. Toen ze thuis kwamen hen eerst heel hun relaas laten doen. Verhuurders heel vriendelijke mensen en ook allebei leerkracht. Dus zij begrepen hoe het daarin gaat met interims en onzekerheden. Ze vertelden enthousiast. Ik wenste hun proficiat en zei dat ik een verrassing had voor in hun huisje. Ik zag  Thomas zijn voorhoofd fronsen van 'wat zal dat zijn'. Ik zei dat ze even moesten wachten  want ik wou me zo opstellen dat ik Thomas zijn gezicht het best kon zien. Leen zat mee in het complot en hield hem wat tegen. Hij keek eerst naar mij en toen ik naar het schilderij wees klaarde zijn gezicht helemaal op. 'Wouw mama!! zei hij. Hij straalde!!  Hij was er zo ontzettend blij mee!! Hij vond het geweldig. Ik moest niet wenen, ik genoot van hoe blij en verrast hij was. Het deed deugd!! Hij trok er direct een foto van en wou het naar zijn prof sturen. Ook wou hij direct op internet naar de foto's van het huisje gaan kijken waar het schilderij het mooist zou hangen. Het moest een blikvanger worden!! Heerlijk als je je kinderen zo kunt verrassen en blij maken. Daar leef ik voor 

Thomas en Leen gaan straks om 18u hun huurcontract tekenen. Ik ga dan Thomas zijn schilderij geven dat ik als verrassing gemaakt heb. Een portret van Samuel Beckett. Hij is aan het doctoreren over de literaire werken van deze man. Toen hij een half jaar geleden vroeg of ik dat kon heb ik neen gezegd. Portrettekenen is niet mijn sterkste kant zei ik hem. Ik heb het dan in het geheim als hij niet thuis was geprobeerd. En ik vind het zelf aardig gelukt. Ik wou het pas geven als hij verhuist maar ik kan niet wachten. Ik ben benieuwd wat hij er van vindt en straks is toch ook een officieel moment. Ik hoop dat ik mijn tranen kan bedwingen!!

Heb vandaag het gevoel dat ik me lijk de rups zou willen inkapselen in een cocon en terug tevoorschijn komen als de tijd rijp is.

(schilderij barstend vol leven)