je kon je oren niet geloven
en het beeld dat je voor ogen had
klopte niet met de werkelijkheid

je vroeg een sprookje
waarin je kon geloven
hoe een kind dat de wereld niet begrijpt
zijn hersens pijnigt om toch maar
die anderen te kunnen volgen

of ergens een toverformule
een goede fee die met haar stokje zwaait
zodat je eensklaps verandert in een kind
dat meedraait met die mallemolen
zonder verwarde spinsels in je hoofd

je keek me vol verwachting aan
ik zag mijn lege handen
gelukkig stond mijn liefde voor je klaar
het allermooiste om te geven

           ©   Merel

of het met me gaat vandaag
vraag je met aarzelende stem

ik kijk naar mijn emoties
ze zitten gezellig naast me in de zetel
en ik weet
ze horen gewoonweg bij mij

ik leg een houtblok in de open haard
zie hoe hun wangen gloeien
en dankbaarheid gemoedelijk lacht
om de warmte die ik hen geef

zelfs het verdriet voelt zich goed vanavond
en de pijn krijgt geen kans om pijn te zijn
nu de liefde gelukzalig tederheid streelt

de wanhoop veel te moe
slaapt reeds en de hoop legt liefdevol een deken
op de ontroering die stil zwijgend van dit alles geniet

moet ik je nog een antwoord geven ?

          ©   Merel

in de schommelstoel van het verleden
sleten vele dode uren
de verveling van je bestaan
stukgebeten gedachten
verwrongen van de pijn
hoopten zich op
tot de hete adem van ellende

ongeluk was steeds dichtbij
in je kamer van niet kunnen
zijn stem klonk hard
als een snerpend geluid
sneed hij schillen uit je zijn
beetje bij beetje
zag je de stapel weemoed groeien
het enige dat je nog restte
was het wiegen van je verdriet

            © Merel

mag mijn moe zijn naast je rusten
ik zie je soezen in je eenzaamheid
die plek naast je is zo koud en kil
misschien kan ik het wat verwarmen

als je me dan in je armen neemt
en wiegt doorheen mijn ellende
komen je handen misschien tot leven
boetseer je mijn zijn tot een goed gevoel

als je en ik dan samen toekomst spinnen
dromen van een gelukkig samen zijn
dan zal mijn moeheid vast ontwaken
en vol verwachting kijken naar wat komt

                    ©  Merel

nu zoekt het kind naar de sterren en de maan
fluistert stille woorden van de pijn
laat ze waaien met de wind
tot iemand zijn verdriet ontmoet

onder de boom van het goed gevoel
hopend op een nieuwe start
bouwt hij zijn luchtkasteel

een stille droom tovert een lach op zijn gelaat
eenzaam kust hij de kleuren van de regenboog

                 ©  Merel

als een twijfelaar had ze toegekeken
veel gezien en stil gezwegen
onder de schaduw van de luifel
probeerde ze te begrijpen
zwijgen was een deel van haar
woorden aarzelden in het halfduister
en pijn sprak in alle stilte met het leven

haar vleugels droegen een verdriet
van niet te kleuren duisternis
de pijngrens ging over zijn limiet
en barstte open in zijn niet meer kunnen

eindelijk voelde ze zich bevrijd
nu pijn langzaam uit de wonde sijpelde
het voelde als een ontwaken
alsof ze uit een nachtmerrie ontsnapte

ze merkte hoe zwarte sneeuw de strijd verloor
een eerste bloem bracht weer wat kleur
hoog in de lucht zag ze een witte meeuw
vol verlangen vloog ze met hem mee

            ©  Merel

vandaag zocht ze in het rommelkot
ergens wist ze had ze het verstopt
de ijver stond bijna te roesten
maar nu de lente met de bloesems sprak
de zon zowaar de zomer uitnodigde
begon ze met goede moed
het grauwe uit haar ziel te wissen

te lang had ze zich slecht gevoeld
onder de treurwilg geslapen met de rottigheid
nu stonden alle ingrediënten op een rij
een toverboek, de spreuken
en waarom geen gekke hoed
ze zwaaide met een toverstok
wist heel zeker nu komt alles goed

vreemd maar er gebeurde niets
ook al was de lucht nu hemelsblauw
zag ze hoe mensen met de gezelligheid praten
ze voelde nog steeds dat dof gevoel
een wringend knagen zonder welbehagen

vreemd
maar wacht eens even
haar toverschoenen was ze vergeten

         ©  Merel

met vergeten interesse
keek hij naar de twijfel
alleen
ze bestond niet meer

haar niet begrijpen
had ze laten vallen
in de spiegel keek ze
in de blik van het zelfvertrouwen
ze wou omhelzen, praten
en vertellen wat ze voelde
hoe ze groeide in haar zijn

         ©  Merel

als op een dag veel te moe
zich naast me nestelt
mijn lichaam diep zuchtend
nu is het genoeg ontmoet
en de geest in alle stilte
leegte in zich laat wonen

als op een dag het duister
een stroom van zwarte tranen
in de rivier van uitgeblust gevoel laat stromen
en een dikke mist mijn hart verkilt

is er dan iemand die me laat geloven
dat een nieuwe lente op me wacht

             ©  Merel

toevallig ontmoeten ze  elkaar
het kan bijna niet anders
met gebogen hoofd
verzonken in gedachten
botsen ze tegen het verdriet
ze schrikken wakker
kijken in de ogen van de pijn

geschrokken van de blik
rennen ze richting vergeten

        ©  Merel