Archief

in het begin was alles simpel
je wist niet wat het leven was
je dartelde als een veulen
door de jaren van je bestaan
er was kleur en er was zwart
je stond er nooit bij stil

maar een knal
nooit gedacht
verandert je bestaan
je probeert kleur te vangen
ziet het zwart van heel dichtbij

je wil nog even vechten
besproeit planten met een traan
alleen verdorde bloemen
kijken triestig in het rond
en je ziet een laatste trekvogel vliegen
met de vleugels van de kleur

           ©  Merel

ik sluit mijn ogen
zinkend in de leegte
drijf ik mee
met de stroom van de rivier
onuitgesproken woorden
kabbelen als wrakhout
een weg zoekend
in het klotsend water
zwijgend voor altijd

mijn denken denkt te veel
woorden die ik niet kan zeggen stromen weg.

laat me drijven in het niet meer denken
ergens is er wel een brug
die me meeneemt naar vergetelheid

           ©    Merel

later zul je met een glimlach terugdenken
aan het vallen van de duisternis

als de herinnering
tere klanken zingt
en niets anders overblijft
dan het stil aanvaarden
weet dan dat ik
naast de werkelijkheid
op je zal wachten

dan zal je niet meer te vluchten
als een schooier
dolend in je eenzaamheid

laten we dan de stilte plukken
en samen proeven van
je opgedroogde tranen

     ©   Merel

verstoppertje spelen
wie niet weg is, is gezien
handje voor de boom
en tellen tot tien
ik doe mijn ogen open
zoek tot ik je vind
spelletje spelen
meisje zijn in de verleden tijd

het spel herhaalt zich
nu ik volwassen ben
wil ik me wel verstoppen
laat het verdriet maar zoeken
ik ren weg heel ver weg
doe je ogen dicht
tel jij maar tot honderd
dan verdwijn ik
en vind je me nooit meer

        ©  Merel

vergeten beeld
duikt op
uit het verleden

pijn ademt
angstig bang

kan niet zwijgen
schreeuwt vertwijfeling

herinnering barst
valt in scherven
op de grond

     ©   Merel

nu woorden vleugels krijgen
aarzelend een blik werpen
zich behoedzaam strekken
nieuwsgierig een nieuwe horizon verkennen

kruipt weemoed dichterbij
nestelt zich tussen de zinnen
tot in het diepste van de ziel

er is de voetstap
naar de dag van morgen
en woorden van vandaag
wuiven een tot ziens
met letters die ik mis je schrijven

            ©   Merel

donkere wolken
klitten wanhopig samen
uiting van verdriet

      ©  Merel

het werd al laat
toen de tuinman bezorgde ogen wierp
naar zij die naarstig
de gevallen herfstbladeren opruimde
alsof ze wist
ik moet me haasten
dit wordt mijn laatste ritueel

hij riep fluisterende woorden
die in de takken bleven hangen

dit is de eindstreep
ik neem je dadelijk mee
naar daar waar eeuwigheid
rustgevend in de tuin van Eden schrijft

wat bleef was een herfsttuin die treurde
want zij die liefdevol vreugde bracht
verdween nog voor de winter werd geboren
hij voelde zich verloren 
winterde koude blikken
ontwaakte in een lente die doodse tranen schreide

tot plots een witte vlinder
zielvlinderend zijn tuin begroette
en bloemen hemels kleurden

       ©   Merel

ze had het niet begrepen
hij kruiste gewoon haar weg
er was een tinteling
zo moeilijk te verklaren
de wind ademde niet meer
stilte was zo intens aanwezig
het voelde als . . . 
en deed verschrikkelijk pijn

als een magneet trok hij haar aan
"ken je mij meneer"
vroeg ze met een bange stem
en probeerde weg te lopen

als een heerser stond hij voor haar
"ren nu niet weg, het heeft geen zin
ik ben de werkelijkheid
vandaag breng ik je pijn
morgen zal ik je beminnen"

      ©   Merel

met gouden letters schrijft ze
in de dreigend zwarte wolken
ik ben gelukkig

nagelbijtend
wacht ze ongeduldig
tot de eerste regen valt

     ©   Merel