Het voelen van vandaag

in de schommelstoel van het verleden
sleten vele dode uren
de verveling van je bestaan
stukgebeten gedachten
verwrongen van de pijn
hoopten zich op
tot de hete adem van ellende

ongeluk was steeds dichtbij
in je kamer van niet kunnen
zijn stem klonk hard
als een snerpend geluid
sneed hij schillen uit je zijn
beetje bij beetje
zag je de stapel weemoed groeien
het enige dat je nog restte
was het wiegen van je verdriet

            © Merel

mag mijn moe zijn naast je rusten
ik zie je soezen in je eenzaamheid
die plek naast je is zo koud en kil
misschien kan ik het wat verwarmen

als je me dan in je armen neemt
en wiegt doorheen mijn ellende
komen je handen misschien tot leven
boetseer je mijn zijn tot een goed gevoel

als je en ik dan samen toekomst spinnen
dromen van een gelukkig samen zijn
dan zal mijn moeheid vast ontwaken
en vol verwachting kijken naar wat komt

                    ©  Merel

nu zoekt het kind naar de sterren en de maan
fluistert stille woorden van de pijn
laat ze waaien met de wind
tot iemand zijn verdriet ontmoet

onder de boom van het goed gevoel
hopend op een nieuwe start
bouwt hij zijn luchtkasteel

een stille droom tovert een lach op zijn gelaat
eenzaam kust hij de kleuren van de regenboog

                 ©  Merel

als een twijfelaar had ze toegekeken
veel gezien en stil gezwegen
onder de schaduw van de luifel
probeerde ze te begrijpen
zwijgen was een deel van haar
woorden aarzelden in het halfduister
en pijn sprak in alle stilte met het leven

haar vleugels droegen een verdriet
van niet te kleuren duisternis
de pijngrens ging over zijn limiet
en barstte open in zijn niet meer kunnen

eindelijk voelde ze zich bevrijd
nu pijn langzaam uit de wonde sijpelde
het voelde als een ontwaken
alsof ze uit een nachtmerrie ontsnapte

ze merkte hoe zwarte sneeuw de strijd verloor
een eerste bloem bracht weer wat kleur
hoog in de lucht zag ze een witte meeuw
vol verlangen vloog ze met hem mee

            ©  Merel

vandaag zocht ze in het rommelkot
ergens wist ze had ze het verstopt
de ijver stond bijna te roesten
maar nu de lente met de bloesems sprak
de zon zowaar de zomer uitnodigde
begon ze met goede moed
het grauwe uit haar ziel te wissen

te lang had ze zich slecht gevoeld
onder de treurwilg geslapen met de rottigheid
nu stonden alle ingrediënten op een rij
een toverboek, de spreuken
en waarom geen gekke hoed
ze zwaaide met een toverstok
wist heel zeker nu komt alles goed

vreemd maar er gebeurde niets
ook al was de lucht nu hemelsblauw
zag ze hoe mensen met de gezelligheid praten
ze voelde nog steeds dat dof gevoel
een wringend knagen zonder welbehagen

vreemd
maar wacht eens even
haar toverschoenen was ze vergeten

         ©  Merel

met vergeten interesse
keek hij naar de twijfel
alleen
ze bestond niet meer

haar niet begrijpen
had ze laten vallen
in de spiegel keek ze
in de blik van het zelfvertrouwen
ze wou omhelzen, praten
en vertellen wat ze voelde
hoe ze groeide in haar zijn

         ©  Merel

als op een dag veel te moe
zich naast me nestelt
mijn lichaam diep zuchtend
nu is het genoeg ontmoet
en de geest in alle stilte
leegte in zich laat wonen

als op een dag het duister
een stroom van zwarte tranen
in de rivier van uitgeblust gevoel laat stromen
en een dikke mist mijn hart verkilt

is er dan iemand die me laat geloven
dat een nieuwe lente op me wacht

             ©  Merel

toevallig ontmoeten ze  elkaar
het kan bijna niet anders
met gebogen hoofd
verzonken in gedachten
botsen ze tegen het verdriet
ze schrikken wakker
kijken in de ogen van de pijn

geschrokken van de blik
rennen ze richting vergeten

        ©  Merel

in het begin was alles simpel
je wist niet wat het leven was
je dartelde als een veulen
door de jaren van je bestaan
er was kleur en er was zwart
je stond er nooit bij stil

maar een knal
nooit gedacht
verandert je bestaan
je probeert kleur te vangen
ziet het zwart van heel dichtbij

je wil nog even vechten
besproeit planten met een traan
alleen verdorde bloemen
kijken triestig in het rond
en je ziet een laatste trekvogel vliegen
met de vleugels van de kleur

           ©  Merel

ik sluit mijn ogen
zinkend in de leegte
drijf ik mee
met de stroom van de rivier
onuitgesproken woorden
kabbelen als wrakhout
een weg zoekend
in het klotsend water
zwijgend voor altijd

mijn denken denkt te veel
woorden die ik niet kan zeggen stromen weg.

laat me drijven in het niet meer denken
ergens is er wel een brug
die me meeneemt naar vergetelheid

           ©    Merel

later zul je met een glimlach terugdenken
aan het vallen van de duisternis

als de herinnering
tere klanken zingt
en niets anders overblijft
dan het stil aanvaarden
weet dan dat ik
naast de werkelijkheid
op je zal wachten

dan zal je niet meer te vluchten
als een schooier
dolend in je eenzaamheid

laten we dan de stilte plukken
en samen proeven van
je opgedroogde tranen

     ©   Merel

verstoppertje spelen
wie niet weg is, is gezien
handje voor de boom
en tellen tot tien
ik doe mijn ogen open
zoek tot ik je vind
spelletje spelen
meisje zijn in de verleden tijd

het spel herhaalt zich
nu ik volwassen ben
wil ik me wel verstoppen
laat het verdriet maar zoeken
ik ren weg heel ver weg
doe je ogen dicht
tel jij maar tot honderd
dan verdwijn ik
en vind je me nooit meer

        ©  Merel

vergeten beeld
duikt op
uit het verleden

pijn ademt
angstig bang

kan niet zwijgen
schreeuwt vertwijfeling

herinnering barst
valt in scherven
op de grond

     ©   Merel

nu woorden vleugels krijgen
aarzelend een blik werpen
zich behoedzaam strekken
nieuwsgierig een nieuwe horizon verkennen

kruipt weemoed dichterbij
nestelt zich tussen de zinnen
tot in het diepste van de ziel

er is de voetstap
naar de dag van morgen
en woorden van vandaag
wuiven een tot ziens
met letters die ik mis je schrijven

            ©   Merel

donkere wolken
klitten wanhopig samen
uiting van verdriet

      ©  Merel

het werd al laat
toen de tuinman bezorgde ogen wierp
naar zij die naarstig
de gevallen herfstbladeren opruimde
alsof ze wist
ik moet me haasten
dit wordt mijn laatste ritueel

hij riep fluisterende woorden
die in de takken bleven hangen

dit is de eindstreep
ik neem je dadelijk mee
naar daar waar eeuwigheid
rustgevend in de tuin van Eden schrijft

wat bleef was een herfsttuin die treurde
want zij die liefdevol vreugde bracht
verdween nog voor de winter werd geboren
hij voelde zich verloren 
winterde koude blikken
ontwaakte in een lente die doodse tranen schreide

tot plots een witte vlinder
zielvlinderend zijn tuin begroette
en bloemen hemels kleurden

       ©   Merel

ze had het niet begrepen
hij kruiste gewoon haar weg
er was een tinteling
zo moeilijk te verklaren
de wind ademde niet meer
stilte was zo intens aanwezig
het voelde als . . . 
en deed verschrikkelijk pijn

als een magneet trok hij haar aan
"ken je mij meneer"
vroeg ze met een bange stem
en probeerde weg te lopen

als een heerser stond hij voor haar
"ren nu niet weg, het heeft geen zin
ik ben de werkelijkheid
vandaag breng ik je pijn
morgen zal ik je beminnen"

      ©   Merel

met gouden letters schrijft ze
in de dreigend zwarte wolken
ik ben gelukkig

nagelbijtend
wacht ze ongeduldig
tot de eerste regen valt

     ©   Merel

nu kijkt de vertwijfeling
je met bange ogen aan
verkrampt in je denken
gooi je zwarte kronkels op het vuur
straks blijft alleen een hoopje as

maar sombere gedachten blijven groeien
zijn sterker dan het vuur
ze plukken stukken uit de nacht
en maken alles eens zo zwart
verbijsterd tel je de littekens op je ziel
zwarte krassen klein en groot
als je kon huilen zou je vechten
maar je bron is opgedroogd

       ©   Merel