Zondag 8 februari 2009
Sprookje
je kon je oren niet geloven
en het beeld dat je voor ogen had
klopte niet met de werkelijkheid
je vroeg een sprookje
waarin je kon geloven
hoe een kind dat de wereld niet begrijpt
zijn hersens pijnigt om toch maar
die anderen te kunnen volgen
of ergens een toverformule
een goede fee die met haar stokje zwaait
zodat je eensklaps verandert in een kind
dat meedraait met die mallemolen
zonder verwarde spinsels in je hoofd
je keek me vol verwachting aan
ik zag mijn lege handen
gelukkig stond mijn liefde voor je klaar
het allermooiste om te geven
© Merel
of het met me gaat vandaag vraag je met aarzelende stem ik kijk naar mijn emoties ze zitten gezellig naast me in de zetel en ik weet ze hore…
of het met me gaat vandaag
vraag je met aarzelende stem
ik kijk naar mijn emoties
ze zitten gezellig naast me in de zetel
en ik weet
ze horen gewoonweg bij mij
ik leg een houtblok in de open haard
zie hoe hun wangen gloeien
en dankbaarheid gemoedelijk lacht
om de warmte die ik hen geef
zelfs het verdriet voelt zich goed vanavond
en de pijn krijgt geen kans om pijn te zijn
nu de liefde gelukzalig tederheid streelt
de wanhoop veel te moe
slaapt reeds en de hoop legt liefdevol een deken
op de ontroering die stil zwijgend van dit alles geniet
moet ik je nog een antwoord geven ?
© Merel
in de schommelstoel van het verleden sleten vele dode uren de verveling van je bestaan stukgebeten gedachten verwrongen van de pijn hoopten …
in de schommelstoel van het verleden
sleten vele dode uren
de verveling van je bestaan
stukgebeten gedachten
verwrongen van de pijn
hoopten zich op
tot de hete adem van ellende
ongeluk was steeds dichtbij
in je kamer van niet kunnen
zijn stem klonk hard
als een snerpend geluid
sneed hij schillen uit je zijn
beetje bij beetje
zag je de stapel weemoed groeien
het enige dat je nog restte
was het wiegen van je verdriet
© Merel
mag mijn moe zijn naast je rusten ik zie je soezen in je eenzaamheid die plek naast je is zo koud en kil misschien kan ik het wat verwarmen …
mag mijn moe zijn naast je rusten
ik zie je soezen in je eenzaamheid
die plek naast je is zo koud en kil
misschien kan ik het wat verwarmen
als je me dan in je armen neemt
en wiegt doorheen mijn ellende
komen je handen misschien tot leven
boetseer je mijn zijn tot een goed gevoel
als je en ik dan samen toekomst spinnen
dromen van een gelukkig samen zijn
dan zal mijn moeheid vast ontwaken
en vol verwachting kijken naar wat komt
© Merel
nu zoekt het kind naar de sterren en de maan fluistert stille woorden van de pijn laat ze waaien met de wind tot iemand zijn verdriet ontmoe…
nu zoekt het kind naar de sterren en de maan
fluistert stille woorden van de pijn
laat ze waaien met de wind
tot iemand zijn verdriet ontmoet
onder de boom van het goed gevoel
hopend op een nieuwe start
bouwt hij zijn luchtkasteel
een stille droom tovert een lach op zijn gelaat
eenzaam kust hij de kleuren van de regenboog
© Merel
als een twijfelaar had ze toegekeken veel gezien en stil gezwegen onder de schaduw van de luifel probeerde ze te begrijpen zwijgen was een d…
als een twijfelaar had ze toegekeken
veel gezien en stil gezwegen
onder de schaduw van de luifel
probeerde ze te begrijpen
zwijgen was een deel van haar
woorden aarzelden in het halfduister
en pijn sprak in alle stilte met het leven
haar vleugels droegen een verdriet
van niet te kleuren duisternis
de pijngrens ging over zijn limiet
en barstte open in zijn niet meer kunnen
eindelijk voelde ze zich bevrijd
nu pijn langzaam uit de wonde sijpelde
het voelde als een ontwaken
alsof ze uit een nachtmerrie ontsnapte
ze merkte hoe zwarte sneeuw de strijd verloor
een eerste bloem bracht weer wat kleur
hoog in de lucht zag ze een witte meeuw
vol verlangen vloog ze met hem mee
© Merel
vandaag zocht ze in het rommelkot ergens wist ze had ze het verstopt de ijver stond bijna te roesten maar nu de lente met de bloesems sprak …
vandaag zocht ze in het rommelkot
ergens wist ze had ze het verstopt
de ijver stond bijna te roesten
maar nu de lente met de bloesems sprak
de zon zowaar de zomer uitnodigde
begon ze met goede moed
het grauwe uit haar ziel te wissen
te lang had ze zich slecht gevoeld
onder de treurwilg geslapen met de rottigheid
nu stonden alle ingrediënten op een rij
een toverboek, de spreuken
en waarom geen gekke hoed
ze zwaaide met een toverstok
wist heel zeker nu komt alles goed
vreemd maar er gebeurde niets
ook al was de lucht nu hemelsblauw
zag ze hoe mensen met de gezelligheid praten
ze voelde nog steeds dat dof gevoel
een wringend knagen zonder welbehagen
vreemd
maar wacht eens even
haar toverschoenen was ze vergeten
© Merel
met vergeten interesse keek hij naar de twijfel alleen ze bestond niet meer haar niet begrijpen had ze laten vallen in de spiegel keek ze in…
met vergeten interesse
keek hij naar de twijfel
alleen
ze bestond niet meer
haar niet begrijpen
had ze laten vallen
in de spiegel keek ze
in de blik van het zelfvertrouwen
ze wou omhelzen, praten
en vertellen wat ze voelde
hoe ze groeide in haar zijn
© Merel
als op een dag veel te moe zich naast me nestelt mijn lichaam diep zuchtend nu is het genoeg ontmoet en de geest in alle stilte leegte in zi…
als op een dag veel te moe
zich naast me nestelt
mijn lichaam diep zuchtend
nu is het genoeg ontmoet
en de geest in alle stilte
leegte in zich laat wonen
als op een dag het duister
een stroom van zwarte tranen
in de rivier van uitgeblust gevoel laat stromen
en een dikke mist mijn hart verkilt
is er dan iemand die me laat geloven
dat een nieuwe lente op me wacht
© Merel
toevallig ontmoeten ze elkaar het kan bijna niet anders met gebogen hoofd verzonken in gedachten botsen ze tegen het verdriet ze schrikken …
toevallig ontmoeten ze elkaar
het kan bijna niet anders
met gebogen hoofd
verzonken in gedachten
botsen ze tegen het verdriet
ze schrikken wakker
kijken in de ogen van de pijn
geschrokken van de blik
rennen ze richting vergeten
© Merel
in het begin was alles simpel je wist niet wat het leven was je dartelde als een veulen door de jaren van je bestaan er was kleur en er was …
in het begin was alles simpel
je wist niet wat het leven was
je dartelde als een veulen
door de jaren van je bestaan
er was kleur en er was zwart
je stond er nooit bij stil
maar een knal
nooit gedacht
verandert je bestaan
je probeert kleur te vangen
ziet het zwart van heel dichtbij
je wil nog even vechten
besproeit planten met een traan
alleen verdorde bloemen
kijken triestig in het rond
en je ziet een laatste trekvogel vliegen
met de vleugels van de kleur
© Merel
ik sluit mijn ogen zinkend in de leegte drijf ik mee met de stroom van de rivier onuitgesproken woorden kabbelen als wrakhout een weg zoeken…
ik sluit mijn ogen
zinkend in de leegte
drijf ik mee
met de stroom van de rivier
onuitgesproken woorden
kabbelen als wrakhout
een weg zoekend
in het klotsend water
zwijgend voor altijd
mijn denken denkt te veel
woorden die ik niet kan zeggen stromen weg.
laat me drijven in het niet meer denken
ergens is er wel een brug
die me meeneemt naar vergetelheid
© Merel
later zul je met een glimlach terugdenken aan het vallen van de duisternis als de herinnering tere klanken zingt en niets anders overblijft …
later zul je met een glimlach terugdenken
aan het vallen van de duisternis
als de herinnering
tere klanken zingt
en niets anders overblijft
dan het stil aanvaarden
weet dan dat ik
naast de werkelijkheid
op je zal wachten
dan zal je niet meer te vluchten
als een schooier
dolend in je eenzaamheid
laten we dan de stilte plukken
en samen proeven van
je opgedroogde tranen
© Merel
verstoppertje spelen wie niet weg is, is gezien handje voor de boom en tellen tot tien ik doe mijn ogen open zoek tot ik je vind spelletje s…
verstoppertje spelen
wie niet weg is, is gezien
handje voor de boom
en tellen tot tien
ik doe mijn ogen open
zoek tot ik je vind
spelletje spelen
meisje zijn in de verleden tijd
het spel herhaalt zich
nu ik volwassen ben
wil ik me wel verstoppen
laat het verdriet maar zoeken
ik ren weg heel ver weg
doe je ogen dicht
tel jij maar tot honderd
dan verdwijn ik
en vind je me nooit meer
© Merel
vergeten beeld duikt op uit het verleden pijn ademt angstig bang kan niet zwijgen schreeuwt vertwijfeling herinnering barst valt in scherven…
vergeten beeld
duikt op
uit het verleden
pijn ademt
angstig bang
kan niet zwijgen
schreeuwt vertwijfeling
herinnering barst
valt in scherven
op de grond
© Merel
nu woorden vleugels krijgen aarzelend een blik werpen zich behoedzaam strekken nieuwsgierig een nieuwe horizon verkennen kruipt weemoed dich…
nu woorden vleugels krijgen
aarzelend een blik werpen
zich behoedzaam strekken
nieuwsgierig een nieuwe horizon verkennen
kruipt weemoed dichterbij
nestelt zich tussen de zinnen
tot in het diepste van de ziel
er is de voetstap
naar de dag van morgen
en woorden van vandaag
wuiven een tot ziens
met letters die ik mis je schrijven
© Merel
donkere wolken klitten wanhopig samen uiting van verdriet © Merel
donkere wolken
klitten wanhopig samen
uiting van verdriet
© Merel
het werd al laat toen de tuinman bezorgde ogen wierp naar zij die naarstig de gevallen herfstbladeren opruimde alsof ze wist ik moet me haas…
het werd al laat
toen de tuinman bezorgde ogen wierp
naar zij die naarstig
de gevallen herfstbladeren opruimde
alsof ze wist
ik moet me haasten
dit wordt mijn laatste ritueel
hij riep fluisterende woorden
die in de takken bleven hangen
dit is de eindstreep
ik neem je dadelijk mee
naar daar waar eeuwigheid
rustgevend in de tuin van Eden schrijft
wat bleef was een herfsttuin die treurde
want zij die liefdevol vreugde bracht
verdween nog voor de winter werd geboren
hij voelde zich verloren
winterde koude blikken
ontwaakte in een lente die doodse tranen schreide
tot plots een witte vlinder
zielvlinderend zijn tuin begroette
en bloemen hemels kleurden
© Merel
ze had het niet begrepen hij kruiste gewoon haar weg er was een tinteling zo moeilijk te verklaren de wind ademde niet meer stilte was zo in…
ze had het niet begrepen
hij kruiste gewoon haar weg
er was een tinteling
zo moeilijk te verklaren
de wind ademde niet meer
stilte was zo intens aanwezig
het voelde als . . .
en deed verschrikkelijk pijn
als een magneet trok hij haar aan
"ken je mij meneer"
vroeg ze met een bange stem
en probeerde weg te lopen
als een heerser stond hij voor haar
"ren nu niet weg, het heeft geen zin
ik ben de werkelijkheid
vandaag breng ik je pijn
morgen zal ik je beminnen"
© Merel
met gouden letters schrijft ze in de dreigend zwarte wolken ik ben gelukkig nagelbijtend wacht ze ongeduldig tot de eerste regen valt ©…
met gouden letters schrijft ze
in de dreigend zwarte wolken
ik ben gelukkig
nagelbijtend
wacht ze ongeduldig
tot de eerste regen valt
© Merel
31 reacties op dit bericht
Avond groetjes
Lieve Merel ik zal je nooit vergeten.
Prachtig gedicht
Marylou.....
h. gr. quicksilver
Ik weet als ik je hier zie
Goede avond, Merel. Hier staat mooie poëzie geschreven.
Vandaag :Het wonder mooie:Bob Dylan-Knockin' on Heaven's Door .
Muziekale groetjes, xxx
The Labeo's
Seniorennet groetjes
Lieve vrijdaggroetjes lieverd
Nikki
Hallo Merel
Lang geleden dat ik hier nog was..Terug van mijn rondreis in Turkije..dus tijd voor blogbezoekjes
nog eens
Heel mooi gezegd begrijp-me nietje
Altijd welkom.
<
Wat heb je dat weer prachtig geschreven
<
lang geleden...
zeer mooi gedicht
Thanks vanwege een gretige lezer
Didier
wanneer kruip je eens uit je schelp?
ik ben iedere keer benieuwd of er toch niet een nieuw gedicht op staat !
ze zijn zo mooi !
Mooie geschreven
Altijd fijn hier eens verademend poëzie te vinden!
Dag Merel
héhé ik las dit al eens, met plezier...
Lieve Merel
zotte zondag
Mooi geschreven
Wat een mooi gedicht
want wat is er nog mooier dan je liefde te schenken.
ik wens je een fijn weekend toe,
vriendelijke groet Ria
Gewoon ff vertellen dat dit mooi is!
xXx
Carine
WirWar,groetjes
Morgendgroetjes
Een druppel liefde is meer
dan een zee van verstand
Merel
zie ik een ster,
eindeloos diep,
in de zee
van mijn gemoed
waarheid
te goed om HIER te bloggen
Dyalom
Groetjes uit de stille Kempen. Even komen bijlezen...