De tuin

ze had het niet begrepen
hij kruiste gewoon haar weg
er was een tinteling
zo moeilijk te verklaren
de wind ademde niet meer
stilte was zo intens aanwezig
het voelde als . . . 
en deed verschrikkelijk pijn

als een magneet trok hij haar aan
"ken je mij meneer"
vroeg ze met een bange stem
en probeerde weg te lopen

als een heerser stond hij voor haar
"ren nu niet weg, het heeft geen zin
ik ben de werkelijkheid
vandaag breng ik je pijn
morgen zal ik je beminnen"

      ©   Merel

met gouden letters schrijft ze
in de dreigend zwarte wolken
ik ben gelukkig

nagelbijtend
wacht ze ongeduldig
tot de eerste regen valt

     ©   Merel

nu kijkt de vertwijfeling
je met bange ogen aan
verkrampt in je denken
gooi je zwarte kronkels op het vuur
straks blijft alleen een hoopje as

maar sombere gedachten blijven groeien
zijn sterker dan het vuur
ze plukken stukken uit de nacht
en maken alles eens zo zwart
verbijsterd tel je de littekens op je ziel
zwarte krassen klein en groot
als je kon huilen zou je vechten
maar je bron is opgedroogd

       ©   Merel

op een dag vertel ik het verhaal
over jou en mij
hoe we liepen hand in hand
dronken van hetzelfde appelsap
we speelden zonder schroom
en bouwden luchtkastelen

samen toekomst dromen
monsters zoeken in een grijze wolk
we waren kind en zeker van ons weten
eens werd je het vadertje - ik het moedertje

maar kleine kindjes worden groot
huisje spelen is verleden tijd

soms
heel even maar
wil ik wel eens weten
wat
als wij nu nog . . .

       ©   Merel

en toch staat ze op
kruipt langzaam omhoog
uit de put van diep gevallen
ze trekt zich op
aan de grijparmen van de werkelijkheid

de vaste voet moedigt haar aan
de grond staat rakelings naast haar
nog . . . 

tot een misstap op haar handen trapt
ze uitglijdt
en de ondergrond een trampoline bestelt

misschien . . .

       ©   Merel

zoekend naar klare taal
weet je van geen ophouden
het lijkt een eindeloos refrein
je woorden
ze maken me zo moe

je zoekt naar stukjes zekerheid
nu je grabbelend naar je kunnen
struikelt op een weg vol hindernissen

ik zou de maan voor je willen plukken
je weg plaveien met witte rozen
en je laten rusten in de schaduw
ver weg van alle pijn

maar mijn ik krast doffe klanken

wie likt mijn wonden
waar vind ik vleugels
om even uit te huilen

          ©  Merel

nu dagen flirten met het licht
zonsondergang ietwat langer kleurt
donkere dagen stilaan de strijd verliezen
heb ik een naam voor jou bedacht

ik denk met een glimlach terug
aan je vraag die telkens weer tot bij me kwam
hoe je het steeds weer kon vergeten
jij die nochtans het licht bemint
de donkere dagen liever niet ziet komen
met fonkelende ogen uitkijkt naar het ogenblik
dat we al startend de zon zien ondergaan

steeds weer vroeg je me wanneer komt nu het licht
alleen ditmaal zo weet je me te vertellen
is je vraag een stille dood gestorven
want eindelijk weet je dat tussen mij en jij
het licht met rasse sprongen voorwaarts gaat

daarom heb ik voor jou een naam bedacht
en noem ik je vrouw van het licht

             ©   Merel

ik vertel je een verhaaltje
heel lang geleden
ergens in een ver verleden
weet je wat er toen gebeurde

interesse trok verveeld zijn schouders op
geboeid wou helemaal niet luisteren

gisteren, weet je hoe ik me toen voelde
het verdriet en de pijn
en angst die naar me keek

het geluk vloog weg
luisterde liever niet naar mijn verhaal

of zal ik je vertellen van het kind
ik wist me er in te vinden
zag hoe het sterren plukte
de maan fluisterend een geheim vertelde
met een stralende glimlach
schonk het me een boeket van lieve woordjes

het huppelde vrolijk rond en . . . 

ik straalde gelukkige ogenblikken
en in de cirkel van het goed gevoel
kwam een menigte aandachtig luisteren

         ©  Merel

ze voelde niets
verkrampte gevoelens
tot steen gekneed
ijskoude streling
over een granieten ziel
onbewogen
opgeborgen verlangen
ten dode opgeschreven
begraven
onder de bevroren grond

of was er nog iets
kon ze ontwaken
een tinteling voelen
wat warmte in haar lichaam
rechtop staan
moeizaam strompelen
graven in het zand

ze zocht naar iets
al was het verdriet
het was meer dan niets

         ©   Merel

luister naar mijn vreugdekreet
ik vertel je hoe ik intens het leven beleef

hoe ik de wolken verscheur
en het licht begroet
als een vrouw

dolgelukkig

dauwdans ik op blote voeten
nu de voelsprieten van het gras
mijn tenen strelen

ik adem ochtendlucht
en de wind streelt zachtjes
mijn verlangen

zwevend in het ogenblik
luister ik naar de stilte
zie ik hoe een bloem
behoedzaam ontwaakt
twee vogels op het dak
werpen verliefde blikken

ik huiver
ademloos
geniet ik van het zijn

         ©  Merel

als ik met mijn vleugels
-veel te moe-
wegvlieg uit het nu
met de tijd mee
naar de eeuwigheid
die als een onbekende
ergens op me wacht

denk dan nog aan mij
ik geef je woorden
neergeschreven
speciaal voor jou

zodat je kunt mijmeren
en mijn herinnering
voor altijd
heel dicht bij je blijft

           ©  Merel

wat geweest is
kijkt nog even vragend om
een licht zo rijk gevuld
en de kleuren van de regenboog

voorbij
knaagt wanhoop in zijn hart

morgen
een mengelmoes van tinten
grijs en somber zwart

gelukkig
met gouden letters staat het geschreven
in het grote toekomstboek

eens
komt een nieuwe lente
en ga je languit liggen dromen
in de boomgaard met zijn kersenbloesems

                ©  Merel

een  traan
eenzaam alleen
zo droef 
verlaat ze het oog

ze begrijpt het niet
waarom het zo moet zijn
hulpeloos rolt ze over een wang

ze vraagt naar het waarom 
maar hij antwoord niet
houdt zijn lippen stijf opeen geklemd
wil de bittere smaak van de traan niet proeven

een traan
reddeloos verloren
en niemand die een traan laat om een traan

            ©  Merel

als mijn spreken zwijgt
en ik geen woorden vind
kijk me dan in de ogen
hoor de klanken van mijn ziel

laat een muur geen hindernis bouwen
maar luister naar de taal
die een diep verlangen fluistert
en spin draden van verbondenheid

verward zo moeilijk uit te leggen
heeft plaats gemaakt voor tederheid

kom neem mijn hand
voel je wat ik voel
er is liefde hier in mij

        ©  Merel

ik ben de schoot van het geborgen zijn
de nauwe engte van het kanaal
heb ik je bespaard
ik koos voor jou de gemakkelijke weg
liet je langs een kleine snede de wereld aanschouwen

ik ben de vrouw die over je waakt
je bange droom het huis uit wijst
lieve woordjes fluistert
en je voor het kwade wil behoeden

toch schreeuwt mijn stem een doffe pijn
voel ik hoe mijn ogen vochtig worden
als ik het onrecht naast je zie lopen
en alles wat je hebt verloren
verdwijnt voor ik het op kan rapen

           ©  Merel

ze vertelde van de regen
ineens in alle hevigheid
viel hij met bakken uit te lucht

of had ze zich vergist

het leek een tranendal
dat naar beneden plensde
en een stortbui huilde
met doorlopen ogen
een zondvloed in het klein

zelfs de ruitenwissers
met een maximum aan kracht
konden de nattigheid niet troosten

het dal overstroomde
en aan het wrakhout
van een verdronken boot
klampte het verdriet
zich halsstarrig vast

nog steeds niet klein te krijgen

      ©  Merel

ze is een vrouw
zo doodgewoon
tot plots woorden dicht bij haar komen
haar bekoren en het verlangen strelen
ze koestert de woorden
speelt wat met zinnen
en ontdekt een bijzonder iets
ze schrijft zo waar haar eerste gedicht

als een woordenstroom niet te stoppen
stoeien woorden in haar gedachten
tot ze moe gemoedelijk uitrusten in haar schoot
ze prikkelen de dichterlijke taal
en maagdelijk wit ontpopt zich tot poëzie

's nachts droomt ze van gele letters
op een hemelsblauwe achtergrond
tot die ene ochtend bij het ontwaken
ze volgt de voetsporen van haar onderweg
als uit het niets komt plots een regenboog
schenkt de vrouw een bundel met stralen van het licht

nu danst ze met haar pas geboren droom
en pronken woorden met een nieuw gedicht

             http://www.lichtbundel.be

                 ©   Merel

tussen zwart en wit
woont een kleur
zo helderblauw
ze streelt mijn zinnen
weet somber te verdrijven

ik neem ze mee
naar mijn nog te kleuren dagen
's morgens bij het ontwaken
maakt de tint me zachtjes wakker

en is de lucht al eens dreigend donker
pak ik het kleurtje dat zo hemels spreekt
met een woord weet ze duister te verjagen
en tuimel ik vrolijk in de nieuwe dag

              ©  Merel

in deze leegte ben ik dronken van niet kunnen
wankelmoedig ga ik richting zonder doel
de bomen huilen met me mee
als bladeren het sterfelijke aanschouwen
en neerdwarrelen op de grond van eenzaamheid
ik hoor de lokroep van de egel
die in zijn ondergrondse gang ineengerold
de winter aan zich voorbij laat gaan
hij weet hoe graag ik wil berusten
en kruipen in het nest verlost van alle pijn
ik maak een bed van geknakte takken
zoek tussen verdorde bladeren
weefsel voor een deken
hier wil ik zinken in de kuil van slecht gevoel
en dromen hoe het ooit was

           ©   Merel