Lichtbundel

tussen zwart en wit
woont een kleur
zo helderblauw
ze streelt mijn zinnen
weet somber te verdrijven

ik neem ze mee
naar mijn nog te kleuren dagen
's morgens bij het ontwaken
maakt de tint me zachtjes wakker

en is de lucht al eens dreigend donker
pak ik het kleurtje dat zo hemels spreekt
met een woord weet ze duister te verjagen
en tuimel ik vrolijk in de nieuwe dag

              ©  Merel

in deze leegte ben ik dronken van niet kunnen
wankelmoedig ga ik richting zonder doel
de bomen huilen met me mee
als bladeren het sterfelijke aanschouwen
en neerdwarrelen op de grond van eenzaamheid
ik hoor de lokroep van de egel
die in zijn ondergrondse gang ineengerold
de winter aan zich voorbij laat gaan
hij weet hoe graag ik wil berusten
en kruipen in het nest verlost van alle pijn
ik maak een bed van geknakte takken
zoek tussen verdorde bladeren
weefsel voor een deken
hier wil ik zinken in de kuil van slecht gevoel
en dromen hoe het ooit was

           ©   Merel

even blijft het stil in mij
ik die met woorden speel
weet niet wat zeggen

ik zoek naar troost
neem woorden dicht bij mij
wil ze kneden tot zinnen
die het juiste bij je brengen

naast je staat een leegte
wat warm was voelt plots zo koud
en de vraag naar het waarom
dwarrelt als sneeuwvlokjes naar omlaag

je zoekt een antwoord
botst met je gevoelens
en je emoties drogen tranen
nu het missen van je wangen glijdt

ik heb wat woorden bijeen gezocht
weet niet of het de mooiste zijn
ze komen in alle stilte naar je toe
warme woorden
wat troost voor jou van mij

         ©   Merel

verwrongen woorden
deden het gevoel verstommen
messcherp sneden ze in het geluk
schillen van de pijn
vielen als dwaze wezens op de grond
rondtollend in het niet meer kunnen
verbrijzelde het verdriet
tot een eenzaam hoopje ellende

            ©  Merel

ze zocht woorden voor een gedicht
liefst hartverwarmend
met een vleugje troost
zodat ogen niet meer schreiden
en mensen hoopvol plukten
van de draden van het leven

er was iets
ze hield haar adem in
noemde het lichtinval
en als een verbaasde reizigster
werd ze meegevoerd door de eeuwen heen
tot vlakbij de plek van stille nacht

ze zag hoe herders ingetogen
hulde brachten aan het kleine kind
pas geboren in een stal
en engelenkoren zongen hemelse muziek
een fonkelde ster zei dit is het Kindeken
speciaal voor ons geboren hier op aard

ze voelde hoe vrede in haar kwam
warmte en geborgenheid
en schreef voor alle mensen een gedicht

         ©   Merel

er vallen woorden uit de lucht
sneeuwwit
bedekt met een laagje rijm
en door de streling van de zon
schitteren ijskristallen alsof sterren
verbroederen met het winterlicht

ze hebben koud
huiveren in de ijsgevulde dagen
vragen of hartstocht nog bestaat
want de weg is zo gevaarlijk glad
bevroren passie sterft eenzaam op de grond

ik heb geen antwoord klaar
denk aan het Licht dat weldra komt
en hartverwarmend een plekje in de mensen vindt
ik neem de woorden in mijn handen
adem levenslucht heel dicht bij hen
laat ze behoedzaam ontdooien
en wacht hoopvol op het Licht

         ©   Merel

het kind dat zich ankert
aan de oever van het niet begrijpen
kijkt met lede ogen
naar de stormkracht van het water
hoop wordt meegezogen
in een draaikolk van niet meer kunnen

in een stroom van weemoed
gevuld met parels gedrenkt in eenzaamheid
laat hij zich drijven richting grote zee
melancholie wacht geduldig
tot hij verkilt en verkrampt van onmacht
in de boot van droefenis zijn geest laat rusten

          ©   Merel

de nacht leek een pikzwart gedrocht
pijnlijk knagend
somber in zijn duisternis
niet ziende in het donker
het licht werd verbannen
naar het  zwarte gat

en de mens berustte
verkrampte in zijn pijn
ijskoude woorden 
werden slingers van bevroren klanken
niets werd nog gezegd
het lichaam versteende
tot een massa harde graniet

uit het niets kwamen witte duiven
een lichtpuntje in de duistere wereld
met de vleugels van de hoop
wisten ze de mens te ontdooien

hij ontwaakte uit zijn stramme houding
en bewoog in stil verlangen
grijpend naar het zilverwitte teken

              ©  Merel

bij het ontwaken van het licht
plukt ze twijfelend verwarde bloemen
in de nevelslierten van het vroege uur

verschroeide plekken in het gras
kijken vol ongeloof
naar de ontreddering van de vrouw

onder de boom van machteloos gevoel
grijnzend in zijn overwinning
staat het noodlot haar op te wachten

als een gewillige prooi streelt ze zijn verlangen

            ©   Merel

het was een elfje
met satijnen vleugels
doorzichtig en zo kwetsbaar
adembenemend mooi
dat plots kwam aangevlogen
en fluisterde

ik heb je lief

het leven begon zowaar te blozen
vier woorden was alles wat ze nodig had
de mens voelde hoe de vleugels
bescherming brachten in de duisternis
een vrouw keek vol hartstocht naar haar man
hij sloot haar in zijn armen
streelde zacht het haar
het kind stopte even met zijn spel
keek naar omhoog
er was iets zo moeilijk uit te leggen
het proefde naar geborgenheid

de wereld leek opeens zo veel mooier
een glimlach danste met de vreugde
de dieren gingen stoeiend paren
en bloemen sprankelden als een fontein
nu kleur en geur de buitenlucht bekoorden

het elfje voelde zich in haar nopjes
en strooide met haar gulle hand

ik heb je lief

over de regenbogen de hele wereld rond

         ©    Merel

 

mijn wiegenboom
onder je wilgen kom ik rusten
treur ik met de groene slingers van mijn pijn
hier speel ik het verborgen spel
zet ik mijn masker langs de kant
en huil ik waterlanders die ik liever niet laat zien

mijn wiegenboom
je begrijpt me als geen ander
bij jou zijn mijn geheimen veilig
je weet hoe vervelend mijn hoofd soms doet
nog even en ik raak het helemaal kwijt
het spreekt van barsten en van niet meer kunnen
wil zich neerleggen naast mijn moedeloos gevoel
om te vluchten ver weg van alle pijn en strijd
mijn wiegenboom
zeg me wat ik dan moet doen

mijn wiegenboom
ik wil je nog zo veel vertellen
maar nu ben ik veel te moe
wat ik wil is even slapen
maar angstvallig grijp ik naar mijn hoofd
ik ben zo bang dat hij zijn steek laat vallen
en me alleen laat met mijn hopeloos gevoel

             ©    Merel

het kind loopt huppelend door de tijd
weet een mensenhart te bekoren
als het dansend op de klanken van muziek
het lied van levensvreugde zingt

het kind laat je pijn even vergeten
kijk hoe het fladdert als een witte vlinder
en lachend van zijn dromen plukt
niet wetend hoe het echte leven is

in het kind ontmoet ik nog een morgen
met een knipoog weet de hoop me te bekoren
ook al is de strijd reeds lang gestreden
het kind zorgt voor een nieuwe start

            ©   Merel

in je eindeloze leegte
speelt blindeman zijn spel
verlies roept boze woorden
nu je weet wat duister is

kwade tongen vermenigvuldigen
de frustratie die naast je loopt
en je zoekt tevergeefs
naar witte lijnen op de grond

             ©   Merel

er hangt weemoed in het haar
voorzichtig strijkt ze met de vingers
tussen de vermoeide lokken
ze voelen pijn om lang vervlogen dagen
herinneren zich hoe het was
toen ooit
twee handen vlechten vlochten

en zij
het meisje
opgewekt en blij
de nieuwe dag begroette

nu kijken ogen
in de spiegel van haar ziel
ze ontdekken kleine scheurtjes
littekens van geheeld verdriet
en hier en daar een bloederig wondje
dat tranen schreit
om letsels die als doornen groeien

          ©   Merel

In het bos speelde het besef zijn akkoorden
heimwee zat zo lang verborgen in een verlaten nest

dronken van verlangen
schudde ik aan de boom van de verleden tijd
ik zag je weer als ooit geproefd
nu teder smakend naar herkenning
voelde je aanwezigheid in de geur van goed gevoel

je was de verdwenen geborgenheid
die zich nu spinnend naast me nestelde
als twee geliefden op een bed  van pas gevallen bladeren
dronken we gulzig uit de beker van de liefde

              ©    Merel

ze schreide een beker vol met tranen
nu ze hoorde hoe de woorden
haar zekerheid de grond in boorden

de vrouw werd ijzig koud
voelde hoe het vertrouwen
een kaakslag kreeg

ze leefde verder als een marionet
bengelend aan de koordjes
van ik kan niet meer

      ©   Merel

met opgedroogde tranen
kroop ze uit haar kooi
smachtend greep ze naar de handen
van stilzwijgend aanvaarden
het was genoeg geweest
speelde in haar geest
te lang was ze in de greep
van moeilijk te begrijpen pijn
niet dat het verdriet nu was gedoofd
het bleef steeds sluimerend aanwezig

voorzichtig proefde ze van het leven
probeerde in alle stilte te genieten
een lach sierde haar gelaat
ze leek stilaan te berusten

de ellende keek vol ongeloof
dit liet hij niet gebeuren
hij smeedde plannen met het noodlot
de dag stond in zwarte letters aangestipt
dan kraakte hij haar als nooit voorheen

         ©    Merel

er is een weg die je kunt volgen
geduldig zoekend kom je er misschien
vergeet de drukte van de snelweg
vraag het aan geen mens
hij zal heel verwonderd kijken

ga langs een kabbelend beekje
waar de wilde bloemen je begroeten
en de bijen in hun winterslaap
even met de ogen naar je lonken
luister hoe de wind met stille stem
het verhaal van mij aan jou vertelt

begraaf je niet in het koudegevoel
sla liever rechtsaf
een zonneglans straalt met gouden ijver
je voelt wel hoe het verder moet
als je het plekje weet te vinden
snap je het meteen

alleen jij zal het begrijpen
en weten wat ik bedoel

         ©   Merel

wat versteend ijskoud achterblijft
is je wassen beeld
hoe alles ooit eens was

in de steek gelaten
lijk je vastgevroren
niet meer wetend waar naar toe

je bent de gevangene van de kwelling
samen slapend tussen zwarte lakens
van de verdoemenis
onder het dak van helse pijnen
zing je stil je zwanenzang

           ©   Merel