Weemoed

In het bos speelde het besef zijn akkoorden
heimwee zat zo lang verborgen in een verlaten nest

dronken van verlangen
schudde ik aan de boom van de verleden tijd
ik zag je weer als ooit geproefd
nu teder smakend naar herkenning
voelde je aanwezigheid in de geur van goed gevoel

je was de verdwenen geborgenheid
die zich nu spinnend naast me nestelde
als twee geliefden op een bed  van pas gevallen bladeren
dronken we gulzig uit de beker van de liefde

              ©    Merel

ze schreide een beker vol met tranen
nu ze hoorde hoe de woorden
haar zekerheid de grond in boorden

de vrouw werd ijzig koud
voelde hoe het vertrouwen
een kaakslag kreeg

ze leefde verder als een marionet
bengelend aan de koordjes
van ik kan niet meer

      ©   Merel

met opgedroogde tranen
kroop ze uit haar kooi
smachtend greep ze naar de handen
van stilzwijgend aanvaarden
het was genoeg geweest
speelde in haar geest
te lang was ze in de greep
van moeilijk te begrijpen pijn
niet dat het verdriet nu was gedoofd
het bleef steeds sluimerend aanwezig

voorzichtig proefde ze van het leven
probeerde in alle stilte te genieten
een lach sierde haar gelaat
ze leek stilaan te berusten

de ellende keek vol ongeloof
dit liet hij niet gebeuren
hij smeedde plannen met het noodlot
de dag stond in zwarte letters aangestipt
dan kraakte hij haar als nooit voorheen

         ©    Merel

er is een weg die je kunt volgen
geduldig zoekend kom je er misschien
vergeet de drukte van de snelweg
vraag het aan geen mens
hij zal heel verwonderd kijken

ga langs een kabbelend beekje
waar de wilde bloemen je begroeten
en de bijen in hun winterslaap
even met de ogen naar je lonken
luister hoe de wind met stille stem
het verhaal van mij aan jou vertelt

begraaf je niet in het koudegevoel
sla liever rechtsaf
een zonneglans straalt met gouden ijver
je voelt wel hoe het verder moet
als je het plekje weet te vinden
snap je het meteen

alleen jij zal het begrijpen
en weten wat ik bedoel

         ©   Merel

wat versteend ijskoud achterblijft
is je wassen beeld
hoe alles ooit eens was

in de steek gelaten
lijk je vastgevroren
niet meer wetend waar naar toe

je bent de gevangene van de kwelling
samen slapend tussen zwarte lakens
van de verdoemenis
onder het dak van helse pijnen
zing je stil je zwanenzang

           ©   Merel

die grote zus van mij
kwam me deemoedig vragen
haar zeker niet te verraden

ik zag haar onlangs kussen
met een jongen van haar klas
heel stil stond ik te genieten
met open mond keek mijn verbazing mee
tot ze plots voelde hoe ik naar haar keek
ik dacht dat ik het in Keulen hoorde donderen
het was ook niet moeilijk om haar te betrappen
ze vroeg ernaar zo onder die lantaarnpaal

op mijn communiezieltje moest ik haar beloven
aan ma en pa zeker niets te vertellen

ik was niet  dom hoor
knikte heel gewillig ja
maar weet je wat ik zei
het gaat je wel een aardig centje kosten

      ©    Merel

mijn goed gevoel is zoek
verloren tussen de scherven van verdriet

ik zoek tevergeefs
in de wildernis van pas ontloken hoop
woelend in de aarde raak ik wortels

hoor ik daar geen nachtegaal
zijn melodieuze zang
met een crescendo zo ontroerend
brengt me in extase

is dit de troost die je me schenkt
het aanvaarden van het lot
je brengt warmte in mijn ziel
stilt de pijn die me zo kwelt

er borrelt  leven diep in mij
een groeiend iets doet me ontwaken
ingetogen streel ik het verlangen
nu het aanvaarden naar me lonkt

            ©   Merel

als een zwarte kraai
zijn stem verliest
en de krasse taal
geen krassen krast in de ziel

dan voel je hoe 
de verwrongen pijn
zijn vleugels spreidt
en vliegt
ver weg van jou

     ©  Merel

al schud ik alles van me af
breng ik leegte in mijn hoofd
lig ik roerloos in mijn bed
toch blijven mijn gedachten zoemen
ze steken met de angels van de pijn
en spuiten gif voorzichtig in mijn geest

scheefogend kijkt de maan
laat het allemaal gebeuren

het kloppen in mijn hoofd
gaat als een razende te keer 
met een drilboor laat het zijn sporen na

's morgens word ik wakker
mijn houten kop ligt pijnlijk naast mijn bed

             ©  Merel

wat doe je met vandaag
nu doden voor eeuwig zwijgen
je smacht naar hoe het ooit was
hongerig als je bent
wil je duiken in de verleden tijd

je zoekt een levenslijn
een gouden draad van hier naar daar
zodat woorden overlopen
en een stem gemoedelijk
wat warmte in je brengt

er is gemis
weemoed neemt je in haar armen
en met de stilte die je overvalt
komt verbonden zijn heel dicht bij jou
het voelen van het zijn als wolken openscheuren
en je in een glimp ziet hoe de hemel lacht

je aarzelt niet
en als een windekind blaas je woorden in de lucht

                  ©   Merel

ik vroeg iets luchtigs
niet te zwaar
een pluimpje
of een lichtgewicht
zonder muizenissen
geen spinsels
die een web verzinnen
en kleven aan mijn llijf

waarom niet spelevaren
het water minnestrelen
pootje baden
een duikje nemen in het meer

ik neem mijn woorden mee
ze mogen ploeteren
rondjes zwemmen
als ze moe zijn leg ik ze te drogen
in het malse gras
om even later
weg te dromen
en al flierefluitend
met mijn ogen dicht
een vrolijk gedicht te dichten

         ©   Merel

regen is zo triest vandaag
valt met tranen uit de lucht
luistert naar een verhaal
dat naar droefheid smaakt

regen vecht een verloren strijd
blijft huilen tot rivieren 
tranen stromen naar de grote zee

en hij
zoekt een plek
om het een plaats te geven
proeft verbitterd van het zoute nat

             ©   Merel

 

ze ontwaakte
op een dood gewone dag
krabde zich achter haar oor
die dood was niet gewoon

ze voelde zich kapot
bijna doods
alsof het leven zwarte letters schreef
in het boek van altijd moe

een mug zoemde luid
vroeg of ze het nog zag zitten

neen
ontsnapte bijna als een schreeuw

net op tijd hoorde ze de merel fluiten
de zon schilderde een hoopvol teken op het behang
de kamer danste vrolijk met het licht

ja
fluisterde ze
goedemorgen nieuwe dag

        ©   Merel

ze geloofde nog in warmte
het huis had zijn charme niet echt verloren
ze keek in de ogen van de ziel
en wist
ergens smeulde nog een vuur
dichtbij de oude vlam

ze trachtte verborgen talenten te ontdekken
te praten met de ingeslapen geest
met een pook porde ze
in de bijna uitgedoofde kolen

gewikkeld in het deken van geduld
probeerde ze interesse te wekken
knetterende vonken brachten hoop
nu het haardvuur weer ging branden

        ©    Merel

ik word overrompeld
door de twijfel van de wind
hij zoekt een weg
tussen het kreupelhout
met moeite klautert hij
uit de spleet van onzekerheid
de twijfelzucht slaat een kreet
als het dilemma de kop opsteekt

met een blik van wanhoop
kijkt hij naar het meer van de gewoonte
dat rustig kabbelend
bijna slapend verder gaat

laat hij het gezapige in zijn doen
of ontketent hij de storm
die de gewoonte breekt

        ©   Merel

ze was als porselein
breekbaar sprak ze
met het fijn geslepen glas

ze sneden in haar pijn
en kwetsten het verdriet
broos stond haar op te wachten
samen gingen ze langs het pad
van vers gevallen scherven

barsten werden vrienden
ze voelde hoe ze brak
en likte aan de scherfwonden van haar ziel

             ©    Merel

het regent vergeetmijnietjes
met bakken vallen ze uit de lucht
als een veilig onderkomen
nestelen ze zich in mijn schoot

ik koester ze heel teder
luister ingetogen naar hun verhaal
ze brengen momentjes
die ik bijna vergeten was

ik glimlach nu de herinnering
vergeten beelden in me wakker maakt
behoedzaam laat ik ze rusten

als de nood het vraagt
raak ik ze voorzichtig even aan

       ©    Merel

ze was niets meer
dan een uitgeblust verlangen
de vonken stierven in een zee
van ijskoud water
en hoop verdronk een stille dood

drijvend op de golven
van het woeste water
viste ze naar weggespoelde zekerheid

ze vond alleen het wrakhout
van een verwoeste droom

        ©   Merel