Het kille huis

ik word overrompeld
door de twijfel van de wind
hij zoekt een weg
tussen het kreupelhout
met moeite klautert hij
uit de spleet van onzekerheid
de twijfelzucht slaat een kreet
als het dilemma de kop opsteekt

met een blik van wanhoop
kijkt hij naar het meer van de gewoonte
dat rustig kabbelend
bijna slapend verder gaat

laat hij het gezapige in zijn doen
of ontketent hij de storm
die de gewoonte breekt

        ©   Merel

ze was als porselein
breekbaar sprak ze
met het fijn geslepen glas

ze sneden in haar pijn
en kwetsten het verdriet
broos stond haar op te wachten
samen gingen ze langs het pad
van vers gevallen scherven

barsten werden vrienden
ze voelde hoe ze brak
en likte aan de scherfwonden van haar ziel

             ©    Merel

het regent vergeetmijnietjes
met bakken vallen ze uit de lucht
als een veilig onderkomen
nestelen ze zich in mijn schoot

ik koester ze heel teder
luister ingetogen naar hun verhaal
ze brengen momentjes
die ik bijna vergeten was

ik glimlach nu de herinnering
vergeten beelden in me wakker maakt
behoedzaam laat ik ze rusten

als de nood het vraagt
raak ik ze voorzichtig even aan

       ©    Merel

ze was niets meer
dan een uitgeblust verlangen
de vonken stierven in een zee
van ijskoud water
en hoop verdronk een stille dood

drijvend op de golven
van het woeste water
viste ze naar weggespoelde zekerheid

ze vond alleen het wrakhout
van een verwoeste droom

        ©   Merel

eenzaam sluipt geruisloos door het huis
de dagen worden moe en duren veel te lang
voor het raam starend in het niets
staat de jongen voor zich uit te kijken
hopend op een straaltje licht
in de nevelslierten die hem beklemmen

is het waar wat men vertelt
mag ik proeven van de hoop
misschien
wie weet
wordt ooit de zekerheid geboren

mama, ik ben bang
straks trek ik stroken van het behang
ik hoor boze mensen fluisteren 
woorden boren me in de grond
chaos maakt gaten in mijn hoofd

laat me maar
ik wil slapen
neen
ook dat gaat niet
mijn dromen maken me kapot

           ©    Merel

ik zie je lachen en dat maakt me blij
je weet me zo veel te vertellen
ik hoor je zingen,
je staat zelfs soms te dansen
je leeft en probeert te vergeten
hoe het vroeger met je was
de uitdaging ga je dapper aan
een weg terug bestaat niet meer

maar als ik in je ogen kijk
zie ik een blik die moeilijk verder kan
het fonkelende licht bestaat niet meer
de stralen zijn nog slechts een doffe glans
je ogen vertellen hoe je ziel
van ellende kreunt om wat verloren is 
 
           31-07-2006

          ©    Merel

lang werd de herinnering doodgezwegen
opgeborgen op een stille plaats
bijna vergeten in de tijd
smeulend
tot ooit opnieuw ontwaken

nu droomt ze mijmeringen
mompelt zacht een naam
en tovert een gezicht

minnestrelend
in het vuur van de emotie
brandt een warme gloed

heimwee knaagt
een stil verlangen
naar wie ooit was

            ©   Merel

ik liep in het niets
tot ik stemmen hoorde
stemmen die me bekoorden
hoopvol ging ik ze tegemoet

ik zag een koor
werd overrompeld door het zingen
weende tranen
bij het horen van het lied

heel stil ben ik meegegaan
aarzelend klonk ook mijn stem
op de tonen van

vergeet mij niet
 
      ©  Merel

ik probeerde mooi te tekenen
helemaal niet buiten de lijntjes
heel voorzichtig nam ik
het blauwe kleurtje en
kleurde de wolken
in het hemelsblauw

maar ik begon me te vervelen
dacht aan spelen met de bal
of misschien wel fietsen
langs de grote dijk

en daarom mama
begon ik vlug vlug te kleuren
en is mijn tekening
niet wat ik had verwacht

maar weet je mama
ik maakte ze speciaal voor jou
omdat ik zo veel van je hou

          ©   Merel

als uit het niets
kruipt pijn plots gevaarlijk dicht bij haar
hij botst tegen het goed gevoel
kleineert het welbehagen
opgewonden dringt hij binnen in haar ziel

overdonderd
bijt ze haar lippen stuk
voelt hoe pijn met harde woorden
de wortels van het verwerken
met een kaakslag verplettert

tot ze ontdekt hoe deze pijn zo anders is
ze werpt hem weg in de poel van het vergeten
denkt aan hoe klaprozen haar bekoorden
en wacht berustend tot een nieuwe lente komt

                 ©    Merel

als een koorddanseres
zoekend naar zichzelf
flirtte ze met het evenwicht
het was een balanceren
zweven met het voelen
van machteloos dat in haar huilde

beneden zag ze mensen kijken
met ogen van het ongeloof
angst greep om haar heen
toen ze bijna viel in diepe duisternis

nog even zwijmelde de vrouw tot ze niet meer kon
in haar tuimelen naar de hardheid van het bestaan
hoorde ze het gegil van een diepe val

          ©    Merel

                      Vandaag voor een keer geen gedicht

                     alleen een welgemeende dank je wel


                                  Merel

                          
                             Voor iemand die van ons allemaal
                             een beetje steun gebruiken kan
                            Ga daarom even naar haar blog
                            met enkele lieve woordjes

                            https://blog.seniorennet.be/dino



dan staat de wereld even stil
een koude kilte kruipt in mij
er is ongeloof
en ik begrijp het niet
waarom een vrouw als jij
een vrouw die vreugde zaait
en anderen warmte schenkt
met de dekens van haar hart

waarom jij
reeds getekend door dat vreselijk woord
nu zelf het gevecht moet ondergaan

je slikt heel even en verteert
dapper is je beste vriend
bang heb je in een donkere hoek verbannen
en moedig knijpt je gemoedelijk in je hand
je denkt weemoedig hoe strijdlustig een klein iemand is
en weet heel zeker dat jij als grote mens
de hindernissen op je weg zal overwinnen
 
           ©   Merel

wat doe ik met mijn dromen
ze gapen me bezitterig aan
en kwijlen van verlangen

straks kruipen ze in mijn slaap
banen zich een weg
tussen de nachtmerries in mijn stal

dan schiet ik angstvallig wakker
mijn hart kruipt uit mijn keel
bonkt harde slagen in mijn hoofd

verkrampt wacht ik tot de ochtend komt
mijn ogen knijp ik niet meer dicht
in mijn droom ben ik het die vlucht
toch komt hij steeds terug

        ©       Merel

je aanwezigheid
gehuld in teder zwijgen
wist mijn gekwetste ziel te beschermen
met de adem van het stil ontwaken

je stilte
proefde naar geborgenheid
gedragen op de witte vleugels
van de nieuwe dag

in je ogen zag ik
een stuwdam van genegenheid
langzaam verdronk ik
in het meer van tederheid

            ©   Merel

ik heb me in de mens vergist
hij bloosde van vertrouwen
toen hij  liet proeven
van het nest van hier hoor je thuis
misschien flirtte ik met de naïviteit
was ik te goed gelovig
dacht dat hij een spiegel
van me zelf zou zijn

ik heb de mens verwenst
voel de walging in me stijgen
nu hij met weinig woorden
de belofte breekt
het mes snijdt in mijn ziel
pijn bloedt bijna dood
het lijkt hem niet te deren
ik werp loze woorden in zijn schoot
het vertrouwen kruipt als een rat uit mij
en zoekt zijn thuis in een riool

         ©    Merel

tijd lijkt stil te staan
niets is nog wat het was
toch werd gisteren vandaag
en morgen komt weldra

in het besef dat alles anders is
begrijp je het leven niet
dat dansend op het ritme van de dag
een weg vindt waar je niet in past

's avonds als rust gezelschap wordt
en schemerlicht naar duister roept
knaagt de pijn van niet begrijpen
duurt de nacht weer vreselijk lang

misschien
kijk je even achterom
twijfel je

zie je
hoe het verlangen met mijn haren speelt
de hunker naar tranen smaakt

misschien
ben ik dom
verlang ik te veel

     ©   Merel