Vrijdag 9 november 2007
Nachtegaal
mijn goed gevoel is zoek
verloren tussen de scherven van verdriet
ik zoek tevergeefs
in de wildernis van pas ontloken hoop
woelend in de aarde raak ik wortels
hoor ik daar geen nachtegaal
zijn melodieuze zang
met een crescendo zo ontroerend
brengt me in extase
is dit de troost die je me schenkt
het aanvaarden van het lot
je brengt warmte in mijn ziel
stilt de pijn die me zo kwelt
er borrelt leven diep in mij
een groeiend iets doet me ontwaken
ingetogen streel ik het verlangen
nu het aanvaarden naar me lonkt
© Merel
als een zwarte kraai zijn stem verliest en de krasse taal geen krassen krast in de ziel dan voel je hoe de verwrongen pijn zijn vleugels sp…
als een zwarte kraai
zijn stem verliest
en de krasse taal
geen krassen krast in de ziel
dan voel je hoe
de verwrongen pijn
zijn vleugels spreidt
en vliegt
ver weg van jou
© Merel
al schud ik alles van me af breng ik leegte in mijn hoofd lig ik roerloos in mijn bed toch blijven mijn gedachten zoemen ze steken met de an…
al schud ik alles van me af
breng ik leegte in mijn hoofd
lig ik roerloos in mijn bed
toch blijven mijn gedachten zoemen
ze steken met de angels van de pijn
en spuiten gif voorzichtig in mijn geest
scheefogend kijkt de maan
laat het allemaal gebeuren
het kloppen in mijn hoofd
gaat als een razende te keer
met een drilboor laat het zijn sporen na
's morgens word ik wakker
mijn houten kop ligt pijnlijk naast mijn bed
© Merel
je voelt het komen als de wind die plots in alle stilte zwijgt met angst ogen naar je staart en daarna in al zijn storm raast zo kijkt het l…
je voelt het komen
als de wind die plots in alle stilte zwijgt
met angst ogen naar je staart
en daarna in al zijn storm raast
zo kijkt het lichaam hulpeloos
spant zijn spieren tot een harde massa
bolt zijn ogen rollebollend als knikker bollen
en de klank die zwijgt om plots
te gillen tot je trommelvlies gaat trillen
machteloos gevoel druipt van hem af
verdomde pijn grijpt naar de keel
voelt zich gedegradeerd en
ploft stampvoetend in de zetel neer
je kijkt verschrikt en botst tegen de herkenning
slikt heel even en knielt troostend naast hem neer
© Merel
Donderdag 1 november 2007
wat doe je met vandaag nu doden voor eeuwig zwijgen je smacht naar hoe het ooit was hongerig als je bent wil je duiken in de verleden tijd j…
wat doe je met vandaag
nu doden voor eeuwig zwijgen
je smacht naar hoe het ooit was
hongerig als je bent
wil je duiken in de verleden tijd
je zoekt een levenslijn
een gouden draad van hier naar daar
zodat woorden overlopen
en een stem gemoedelijk
wat warmte in je brengt
er is gemis
weemoed neemt je in haar armen
en met de stilte die je overvalt
komt verbonden zijn heel dicht bij jou
het voelen van het zijn als wolken openscheuren
en je in een glimp ziet hoe de hemel lacht
je aarzelt niet
en als een windekind blaas je woorden in de lucht
© Merel
ik vroeg iets luchtigs niet te zwaar een pluimpje of een lichtgewicht zonder muizenissen geen spinsels die een web verzinnen en kleven aan m…
ik vroeg iets luchtigs
niet te zwaar
een pluimpje
of een lichtgewicht
zonder muizenissen
geen spinsels
die een web verzinnen
en kleven aan mijn llijf
waarom niet spelevaren
het water minnestrelen
pootje baden
een duikje nemen in het meer
ik neem mijn woorden mee
ze mogen ploeteren
rondjes zwemmen
als ze moe zijn leg ik ze te drogen
in het malse gras
om even later
weg te dromen
en al flierefluitend
met mijn ogen dicht
een vrolijk gedicht te dichten
© Merel
regen is zo triest vandaag valt met tranen uit de lucht luistert naar een verhaal dat naar droefheid smaakt regen vecht een verloren strijd …
regen is zo triest vandaag
valt met tranen uit de lucht
luistert naar een verhaal
dat naar droefheid smaakt
regen vecht een verloren strijd
blijft huilen tot rivieren
tranen stromen naar de grote zee
en hij
zoekt een plek
om het een plaats te geven
proeft verbitterd van het zoute nat
© Merel
ze ontwaakte op een dood gewone dag krabde zich achter haar oor die dood was niet gewoon ze voelde zich kapot bijna doods alsof het leven zw…
ze ontwaakte
op een dood gewone dag
krabde zich achter haar oor
die dood was niet gewoon
ze voelde zich kapot
bijna doods
alsof het leven zwarte letters schreef
in het boek van altijd moe
een mug zoemde luid
vroeg of ze het nog zag zitten
neen
ontsnapte bijna als een schreeuw
net op tijd hoorde ze de merel fluiten
de zon schilderde een hoopvol teken op het behang
de kamer danste vrolijk met het licht
ja
fluisterde ze
goedemorgen nieuwe dag
© Merel
Donderdag 25 oktober 2007
ze geloofde nog in warmte het huis had zijn charme niet echt verloren ze keek in de ogen van de ziel en wist ergens smeulde nog een vuur dic…
ze geloofde nog in warmte
het huis had zijn charme niet echt verloren
ze keek in de ogen van de ziel
en wist
ergens smeulde nog een vuur
dichtbij de oude vlam
ze trachtte verborgen talenten te ontdekken
te praten met de ingeslapen geest
met een pook porde ze
in de bijna uitgedoofde kolen
gewikkeld in het deken van geduld
probeerde ze interesse te wekken
knetterende vonken brachten hoop
nu het haardvuur weer ging branden
© Merel
ik word overrompeld door de twijfel van de wind hij zoekt een weg tussen het kreupelhout met moeite klautert hij uit de spleet van onzekerhe…
ik word overrompeld
door de twijfel van de wind
hij zoekt een weg
tussen het kreupelhout
met moeite klautert hij
uit de spleet van onzekerheid
de twijfelzucht slaat een kreet
als het dilemma de kop opsteekt
met een blik van wanhoop
kijkt hij naar het meer van de gewoonte
dat rustig kabbelend
bijna slapend verder gaat
laat hij het gezapige in zijn doen
of ontketent hij de storm
die de gewoonte breekt
© Merel
ze was als porselein breekbaar sprak ze met het fijn geslepen glas ze sneden in haar pijn en kwetsten het verdriet broos stond haar op te wa…
ze was als porselein
breekbaar sprak ze
met het fijn geslepen glas
ze sneden in haar pijn
en kwetsten het verdriet
broos stond haar op te wachten
samen gingen ze langs het pad
van vers gevallen scherven
barsten werden vrienden
ze voelde hoe ze brak
en likte aan de scherfwonden van haar ziel
© Merel
het regent vergeetmijnietjes met bakken vallen ze uit de lucht als een veilig onderkomen nestelen ze zich in mijn schoot ik koester ze heel …
het regent vergeetmijnietjes
met bakken vallen ze uit de lucht
als een veilig onderkomen
nestelen ze zich in mijn schoot
ik koester ze heel teder
luister ingetogen naar hun verhaal
ze brengen momentjes
die ik bijna vergeten was
ik glimlach nu de herinnering
vergeten beelden in me wakker maakt
behoedzaam laat ik ze rusten
als de nood het vraagt
raak ik ze voorzichtig even aan
© Merel
ze was niets meer dan een uitgeblust verlangen de vonken stierven in een zee van ijskoud water en hoop verdronk een stille dood drijvend op …
ze was niets meer
dan een uitgeblust verlangen
de vonken stierven in een zee
van ijskoud water
en hoop verdronk een stille dood
drijvend op de golven
van het woeste water
viste ze naar weggespoelde zekerheid
ze vond alleen het wrakhout
van een verwoeste droom
© Merel
eenzaam sluipt geruisloos door het huis de dagen worden moe en duren veel te lang voor het raam starend in het niets staat de jongen voor zi…
eenzaam sluipt geruisloos door het huis
de dagen worden moe en duren veel te lang
voor het raam starend in het niets
staat de jongen voor zich uit te kijken
hopend op een straaltje licht
in de nevelslierten die hem beklemmen
is het waar wat men vertelt
mag ik proeven van de hoop
misschien
wie weet
wordt ooit de zekerheid geboren
mama, ik ben bang
straks trek ik stroken van het behang
ik hoor boze mensen fluisteren
woorden boren me in de grond
chaos maakt gaten in mijn hoofd
laat me maar
ik wil slapen
neen
ook dat gaat niet
mijn dromen maken me kapot
© Merel
ik zie je lachen en dat maakt me blij je weet me zo veel te vertellen ik hoor je zingen, je staat zelfs soms te dansen je leeft en probeert …
ik zie je lachen en dat maakt me blij
je weet me zo veel te vertellen
ik hoor je zingen,
je staat zelfs soms te dansen
je leeft en probeert te vergeten
hoe het vroeger met je was
de uitdaging ga je dapper aan
een weg terug bestaat niet meer
maar als ik in je ogen kijk
zie ik een blik die moeilijk verder kan
het fonkelende licht bestaat niet meer
de stralen zijn nog slechts een doffe glans
je ogen vertellen hoe je ziel
van ellende kreunt om wat verloren is
31-07-2006
© Merel
lang werd de herinnering doodgezwegen opgeborgen op een stille plaats bijna vergeten in de tijd smeulend tot ooit opnieuw ontwaken nu droomt…
lang werd de herinnering doodgezwegen
opgeborgen op een stille plaats
bijna vergeten in de tijd
smeulend
tot ooit opnieuw ontwaken
nu droomt ze mijmeringen
mompelt zacht een naam
en tovert een gezicht
minnestrelend
in het vuur van de emotie
brandt een warme gloed
heimwee knaagt
een stil verlangen
naar wie ooit was
© Merel
ik liep in het niets tot ik stemmen hoorde stemmen die me bekoorden hoopvol ging ik ze tegemoet ik zag een koor werd overrompeld door het zi…
ik liep in het niets
tot ik stemmen hoorde
stemmen die me bekoorden
hoopvol ging ik ze tegemoet
ik zag een koor
werd overrompeld door het zingen
weende tranen
bij het horen van het lied
heel stil ben ik meegegaan
aarzelend klonk ook mijn stem
op de tonen van
vergeet mij niet
© Merel
ik probeerde mooi te tekenen helemaal niet buiten de lijntjes heel voorzichtig nam ik het blauwe kleurtje en kleurde de wolken in het hemels…
ik probeerde mooi te tekenen
helemaal niet buiten de lijntjes
heel voorzichtig nam ik
het blauwe kleurtje en
kleurde de wolken
in het hemelsblauw
maar ik begon me te vervelen
dacht aan spelen met de bal
of misschien wel fietsen
langs de grote dijk
en daarom mama
begon ik vlug vlug te kleuren
en is mijn tekening
niet wat ik had verwacht
maar weet je mama
ik maakte ze speciaal voor jou
omdat ik zo veel van je hou
© Merel
Donderdag 11 oktober 2007
ik noem je mijn lepeltje als jij en ik als twee lepeltjes lepelen met elkaar mijn rug rugt tegen je buik je armen teder om me heen handen za…
ik noem je
mijn lepeltje
als jij en ik
als twee lepeltjes
lepelen met elkaar
mijn rug
rugt
tegen je buik
je armen
teder om me heen
handen
zachtjes strelend
je lepelt je
in mij
en ik
geniet
© Merel
als uit het niets
kruipt pijn plots gevaarlijk dicht bij haar
hij botst tegen het goed gevoel
kleineert het welbehagen
opgewonden dringt hij binnen in haar ziel
overdonderd
bijt ze haar lippen stuk
voelt hoe pijn met harde woorden
de wortels van het verwerken
met een kaakslag verplettert
tot ze ontdekt hoe deze pijn zo anders is
ze werpt hem weg in de poel van het vergeten
denkt aan hoe klaprozen haar bekoorden
en wacht berustend tot een nieuwe lente komt
© Merel
6 reacties op dit bericht
dag Merel
Ik sluit me aan bij Pierre, hoop doet leven. Nog een fijne avond gewenst van ons allemaal!
Dag Merel. Het is hoop wat doet leven. Even hoopvol is je mooi gedicht. Bijna godsdienstig.
Elvira en Pierre wensen jullie een fijne zondagavond.
prachtig merel, vandaag 11 november...
hallo
heel mooi ! er klinkt blijdschap in je woorden ! groetjes
Dag Merel
Wij wensen jullie een
ik ben ook langs poezie toplijst geweest
zo herkenbaar merel...