Als een twijfelaar

vandaag zocht ze in het rommelkot
ergens wist ze had ze het verstopt
de ijver stond bijna te roesten
maar nu de lente met de bloesems sprak
de zon zowaar de zomer uitnodigde
begon ze met goede moed
het grauwe uit haar ziel te wissen

te lang had ze zich slecht gevoeld
onder de treurwilg geslapen met de rottigheid
nu stonden alle ingrediënten op een rij
een toverboek, de spreuken
en waarom geen gekke hoed
ze zwaaide met een toverstok
wist heel zeker nu komt alles goed

vreemd maar er gebeurde niets
ook al was de lucht nu hemelsblauw
zag ze hoe mensen met de gezelligheid praten
ze voelde nog steeds dat dof gevoel
een wringend knagen zonder welbehagen

vreemd
maar wacht eens even
haar toverschoenen was ze vergeten

         ©  Merel

met vergeten interesse
keek hij naar de twijfel
alleen
ze bestond niet meer

haar niet begrijpen
had ze laten vallen
in de spiegel keek ze
in de blik van het zelfvertrouwen
ze wou omhelzen, praten
en vertellen wat ze voelde
hoe ze groeide in haar zijn

         ©  Merel

als op een dag veel te moe
zich naast me nestelt
mijn lichaam diep zuchtend
nu is het genoeg ontmoet
en de geest in alle stilte
leegte in zich laat wonen

als op een dag het duister
een stroom van zwarte tranen
in de rivier van uitgeblust gevoel laat stromen
en een dikke mist mijn hart verkilt

is er dan iemand die me laat geloven
dat een nieuwe lente op me wacht

             ©  Merel

toevallig ontmoeten ze  elkaar
het kan bijna niet anders
met gebogen hoofd
verzonken in gedachten
botsen ze tegen het verdriet
ze schrikken wakker
kijken in de ogen van de pijn

geschrokken van de blik
rennen ze richting vergeten

        ©  Merel

in het begin was alles simpel
je wist niet wat het leven was
je dartelde als een veulen
door de jaren van je bestaan
er was kleur en er was zwart
je stond er nooit bij stil

maar een knal
nooit gedacht
verandert je bestaan
je probeert kleur te vangen
ziet het zwart van heel dichtbij

je wil nog even vechten
besproeit planten met een traan
alleen verdorde bloemen
kijken triestig in het rond
en je ziet een laatste trekvogel vliegen
met de vleugels van de kleur

           ©  Merel

ik sluit mijn ogen
zinkend in de leegte
drijf ik mee
met de stroom van de rivier
onuitgesproken woorden
kabbelen als wrakhout
een weg zoekend
in het klotsend water
zwijgend voor altijd

mijn denken denkt te veel
woorden die ik niet kan zeggen stromen weg.

laat me drijven in het niet meer denken
ergens is er wel een brug
die me meeneemt naar vergetelheid

           ©    Merel

later zul je met een glimlach terugdenken
aan het vallen van de duisternis

als de herinnering
tere klanken zingt
en niets anders overblijft
dan het stil aanvaarden
weet dan dat ik
naast de werkelijkheid
op je zal wachten

dan zal je niet meer te vluchten
als een schooier
dolend in je eenzaamheid

laten we dan de stilte plukken
en samen proeven van
je opgedroogde tranen

     ©   Merel

verstoppertje spelen
wie niet weg is, is gezien
handje voor de boom
en tellen tot tien
ik doe mijn ogen open
zoek tot ik je vind
spelletje spelen
meisje zijn in de verleden tijd

het spel herhaalt zich
nu ik volwassen ben
wil ik me wel verstoppen
laat het verdriet maar zoeken
ik ren weg heel ver weg
doe je ogen dicht
tel jij maar tot honderd
dan verdwijn ik
en vind je me nooit meer

        ©  Merel

vergeten beeld
duikt op
uit het verleden

pijn ademt
angstig bang

kan niet zwijgen
schreeuwt vertwijfeling

herinnering barst
valt in scherven
op de grond

     ©   Merel

nu woorden vleugels krijgen
aarzelend een blik werpen
zich behoedzaam strekken
nieuwsgierig een nieuwe horizon verkennen

kruipt weemoed dichterbij
nestelt zich tussen de zinnen
tot in het diepste van de ziel

er is de voetstap
naar de dag van morgen
en woorden van vandaag
wuiven een tot ziens
met letters die ik mis je schrijven

            ©   Merel

donkere wolken
klitten wanhopig samen
uiting van verdriet

      ©  Merel

het werd al laat
toen de tuinman bezorgde ogen wierp
naar zij die naarstig
de gevallen herfstbladeren opruimde
alsof ze wist
ik moet me haasten
dit wordt mijn laatste ritueel

hij riep fluisterende woorden
die in de takken bleven hangen

dit is de eindstreep
ik neem je dadelijk mee
naar daar waar eeuwigheid
rustgevend in de tuin van Eden schrijft

wat bleef was een herfsttuin die treurde
want zij die liefdevol vreugde bracht
verdween nog voor de winter werd geboren
hij voelde zich verloren 
winterde koude blikken
ontwaakte in een lente die doodse tranen schreide

tot plots een witte vlinder
zielvlinderend zijn tuin begroette
en bloemen hemels kleurden

       ©   Merel

ze had het niet begrepen
hij kruiste gewoon haar weg
er was een tinteling
zo moeilijk te verklaren
de wind ademde niet meer
stilte was zo intens aanwezig
het voelde als . . . 
en deed verschrikkelijk pijn

als een magneet trok hij haar aan
"ken je mij meneer"
vroeg ze met een bange stem
en probeerde weg te lopen

als een heerser stond hij voor haar
"ren nu niet weg, het heeft geen zin
ik ben de werkelijkheid
vandaag breng ik je pijn
morgen zal ik je beminnen"

      ©   Merel

met gouden letters schrijft ze
in de dreigend zwarte wolken
ik ben gelukkig

nagelbijtend
wacht ze ongeduldig
tot de eerste regen valt

     ©   Merel

nu kijkt de vertwijfeling
je met bange ogen aan
verkrampt in je denken
gooi je zwarte kronkels op het vuur
straks blijft alleen een hoopje as

maar sombere gedachten blijven groeien
zijn sterker dan het vuur
ze plukken stukken uit de nacht
en maken alles eens zo zwart
verbijsterd tel je de littekens op je ziel
zwarte krassen klein en groot
als je kon huilen zou je vechten
maar je bron is opgedroogd

       ©   Merel

op een dag vertel ik het verhaal
over jou en mij
hoe we liepen hand in hand
dronken van hetzelfde appelsap
we speelden zonder schroom
en bouwden luchtkastelen

samen toekomst dromen
monsters zoeken in een grijze wolk
we waren kind en zeker van ons weten
eens werd je het vadertje - ik het moedertje

maar kleine kindjes worden groot
huisje spelen is verleden tijd

soms
heel even maar
wil ik wel eens weten
wat
als wij nu nog . . .

       ©   Merel

en toch staat ze op
kruipt langzaam omhoog
uit de put van diep gevallen
ze trekt zich op
aan de grijparmen van de werkelijkheid

de vaste voet moedigt haar aan
de grond staat rakelings naast haar
nog . . . 

tot een misstap op haar handen trapt
ze uitglijdt
en de ondergrond een trampoline bestelt

misschien . . .

       ©   Merel

zoekend naar klare taal
weet je van geen ophouden
het lijkt een eindeloos refrein
je woorden
ze maken me zo moe

je zoekt naar stukjes zekerheid
nu je grabbelend naar je kunnen
struikelt op een weg vol hindernissen

ik zou de maan voor je willen plukken
je weg plaveien met witte rozen
en je laten rusten in de schaduw
ver weg van alle pijn

maar mijn ik krast doffe klanken

wie likt mijn wonden
waar vind ik vleugels
om even uit te huilen

          ©  Merel

nu dagen flirten met het licht
zonsondergang ietwat langer kleurt
donkere dagen stilaan de strijd verliezen
heb ik een naam voor jou bedacht

ik denk met een glimlach terug
aan je vraag die telkens weer tot bij me kwam
hoe je het steeds weer kon vergeten
jij die nochtans het licht bemint
de donkere dagen liever niet ziet komen
met fonkelende ogen uitkijkt naar het ogenblik
dat we al startend de zon zien ondergaan

steeds weer vroeg je me wanneer komt nu het licht
alleen ditmaal zo weet je me te vertellen
is je vraag een stille dood gestorven
want eindelijk weet je dat tussen mij en jij
het licht met rasse sprongen voorwaarts gaat

daarom heb ik voor jou een naam bedacht
en noem ik je vrouw van het licht

             ©   Merel