het is vandaag mijn eerste schooldag

In de wachtzaal: ik kreeg vandaag in het ziekenhuis een enquête. Het ging over de kwaliteit van de afdeling daar. Werd je goed ontvangen, kreeg je voldoende uitleg enz. Ik vind dat heel moeilijk om gewoon met een kruisje te antwoorden met akkoord, helemaal akkoord, niet akkoord of helemaal n iet akkoord. Ik wil daar altijd “ja, maar … “zetten. De meest interessantste vraag vond ik of de wachtzaal goed ingericht was.  Ik zou een boek kunnen schrijven over honderden wachtzalen, geloof me ik heb er misschien 1/3de van mijn leven in doorgebracht.  Een wachtzaal zegt  heel veel over de dokter zelf, maar  het boeienste vind ik de mensen die er in zitten. Mijn antwoord vandaag was : helemaal niet akkoord! De wachtzaal zelf: zoveel mogelijk stoelen er in gepropt, in één hoekje een tafeltje met wat tijdschriften, meestal een paar maanden,misschien jaren oud. Maar wat mij vooral tegenstak  was de bijna levensgrote operatiefoto’s, mannen in groene pakken met muts, handschoenen en masker aan en de wreedste apparatuur waardoor ge bijna een beroerte krijgt van het zien alleen. Ik neem aan dat ze trots zijn op hun werk maar ik heb daar echt geen boodschap aan. Soms hangen er ook affiches met uitleg en foto’s van allerlei ziektes, tegen dat ik bij de dokter binnen moet heb ik ze bijna allemaal. Dinsdag moest ik een afspraak maken stond daar op de balie een kadertje met een doodsprentje van een vrouw van ongeveer mijn leeftijd. Misschien een verpleegster, of vrouw van een dokter, of een patiënt die het niet gehaald heeft, de wildste verhalen gaan dan door mijn hoofd. Ik wil met iedereen meeleven maar sorry dit is mij een brug te ver. De mensen zitten zo kort op mekaar dat ieders gesprek kan afgeluisterd worden. Vandaag zat in de ene rij een vrouw die met een vrouw in een andere rij over haar operatie aan het vertellen was,  de verwikkelingen en tot in het bloederigste detail. Daarnaast zat een mama met een zoontje van een jaar of 7 en ik zag dat ze op een gegeven moment de oren van het jongetje dichthield. Er kwamen 2 vrouwen binnen met een oudere man in een rolstoel. Ze plaatsten hem zodanig dat hij bijna met zijn rug naar hun zat. Ik heb ongeveer een drie kwartier daar gezeten maar geen enkele keer hebben die vrouwen ook maar één woord tegen die man gezegd. Terwijl zij uitgebreid hun wel en wee tegen elkaar verkondigden, van schoenen, tot kinderperikelen en hun wederhelft  zat de man , ik veronderstelde de vader van,  intriest voor zich uit te staren. Dus eigenlijk zit ik de hele tijd daar op mijn tanden te bijten om niet tegen de één of de andere een opmerking te maken.  Alhoewel …er was wel één ding leuk, ergens van uit een gaatje uit de muur speelde een radio en ik hoorde tot mijn vreugde dat een man  begon  mee te zingen. Hij kreeg wel direct een duw van zijn vrouw, waarop ik zei: ‘Laat hem toch, is toch leuk!’ en de man neuriede verder.
Dus in mijn ogen is er geen enkele wachtzaal  oke. Privacy =0, decoratie=0 en voor je het weet loop je daar een depressie of andere ziekte op van al wat je ziet of hoort. Is misschien de bedoeling = zo blijft het handeltje draaien

Heb een andere weegschaal. Maar ik ga die terugbrengen want het is geen goei. Ik weeg op de nieuw 2 kg méér dan op de oude. Welke moet ik nu geloven? (zou Duvelke zo veel wegen? Misschien zat hij bij die nieuw op mijn schouder mee te kijken )

Duvelke lijkt nogal gefrustreerd en is zich precies met anderen aan het bezig houden. Toen ik daarstraks wegreed zag ik in tegenovergestelde richting de paal 3 keer na mekaar de hardrijders flitsen en in het terug komen ene die achter mij te snel aankwam had het ook zitten. Ik heb mijn lesje geleerd en ben nu op de baan een toonbeeld van bravigheid zelve

Morgen vertrek ik met 'de madammen' = 6 collega's naar zee voor 4 dagen. Een heel toffe groep. Wij gaan al van in het begin dat we daar werken om de 2 jaar naar zee en om de 2 jaar maken we een grote reis. Het weekend nu is om onze reis van volgend jaar voor te bereiden. Het is altijd lachen, gieren, brullen en lekker eten en uuuuren kletsen. Sommigen maken een grote wandeling terwijl anderen eten maken of gaan winkelen. Heerlijk. Is altijd alle poriën open zetten en genieten!!

Ze zeggen dat een ezel zich geen 2 keer aan dezelfde steen stoot. Awel, ik ben 'geen' ezel! Want heb vandaag  mijn vijver bijna terug laten overlopen. Gelukkig nog net op tijd gezien (toch weer even een 4 uurtjes gepompt). Borges heeft zich weer vermaakt. En vandaag denkelijk terug geflitst. Ik moet toch wat allerter en braver op de baan gaan zijn. Doeme toch!! (Duvelke terug  in u kot!!!)

 Ik ga de uitdaging aan. Neen, niet van de icebacketchalenge. Dus geen 'wateroverhoofdgooiengedoe' zoals op facebook. Neen, ik heb besloten om de uitdaging aan te gaan om het basisjaar 'De mens' te volgen. Dus hier is mijn uitdaging: ik ga die cursus volgen en proberen om de verschillende ziektebeelden, waaronder ALS wel zal zitten denk ik, en hun daar aan verbonden psyche te begrijpen. Of het mij gaat lukken weet ik niet, Zal alleszins een geheugentraining zijn,( niet slecht op mijn leeftijd   ),  maar het zal zeker boeiend zijn  en ik ben een ervaring rijker. Voor wie wil, ik hou jullie op de hoogte. Aanmoediging is altijd welkom

Vrijdag naar de bruiloft van mijn metekind en gisteren naar het afscheidskampvuur van Herman zijn petekind. Het ping pong van gevoelens is zo intens. Je zou soms op de duur verward raken in wanneer je welke gevoelens waar moogt tonen. Liefde en haat, leven en dood het ligt zo kort bij mekaar. Zoals ik al vroeg: Hoe dun kan een lijntje zijn?

Ik dook in mijn gedachten, hield mijn adem in en probeerde nog dieper te zwemmen! (uit het boek 'Ik ben pelgrim)

Vandaag vertrekt Thomas naar Dublin. Hij gaat daar een workshop over Samuel Becket volgen voor zijn doctoraat. Om half 4 stijgt hij op in Charleroi. Bang dat ik ben, ze geven slecht weer en je hoort niets anders dan vliegtuigen die neerstorten. Ik zal opgelucht zijn als hij laat weten dat hij goed geland is.

Ook speelt het jaloesieduvelke mij parten en ook het twijfelduvelke. Er is een enorm gevecht tussen die 2 in mijn lichaam gaande. Ik probeer ze telkens onder te duwen en hun onder te dompelen  met alles op te sommen en binnen te laten stromen waar ik dankbaar moet voor zijn. 

Hoorde net van een vriendin dat die blij is dat ze alleen is. Haar zoon heeft haar onlangs in mekaar geslagen. En ze vertelde dat al 2 jaar bezig is. Ze heeft hem buitengezet. Ze weet niet waar hij is en wil het ook niet weten.

Ik mag dus echt niet klagen en moet dankbaar zijn maar voel wel dat ik 'misschien' iets kan doen om mij te verbeteren.

ping pong ping pong pffff 

Ik hoor tot de groep van de eeuwige twijfelkonten. De ene keer denk ik dat ik naar Brabant wil verhuizen , naar mijn familie, ma en zussen en broer en ook nog vrienden van vroeger en heel wat collega's. Maar mijn kinderen wonen in Limburg. Ook heel wat huidige vrienden en familie langs Herman zijn kant. Ik ben mijn man gevolgd toen we gingen samenwonen. Mijn kinderen zijn hier geboren en getogen. Toen Herman stierf dacht ik na 2 jaar terug naar Brabant te gaan. Thomas was toen 14 en mijn dochter 12. Mijn zoon is vrij introvert en maakt niet snel vrienden. Hij was pas van school veranderd en voelde er zich eindelijk goed. Hij zei:'Mam, je zet me terug 2 jaar achteruit!' Daarom bleef ik. Maar nu zijn ze uitgevlogen en ik ben zo dikwijls in Leuven en ik voel me daar zo goed. Ik voel mijn roots daar. Hier blijf ik met een groot gemis zitten. Maar als ik daar woon zou ik mij daar gelukkiger voelen? Dan kunnen mijn kinderen niet even binnen springen. Stel dat er kleinkinderen komen! Ik kan ze dan niet opvangen of bijspringen als ze mij nodig hebben.

Vandaag slaat de balans naar Brabant. Vorige week toen ik discussie had met een zus was ik blij dat ik naar Limburg terug kon.

Ping pong ping pong. Doeme toch, die eeuwige twijfel!!!