Pomps

We komen aan in Pimbo in de gite communale.

Ja , de camino zit er vol van, maar in dit berichtje een heel mooi moment.

Ik ben al een uur of 3 op stap en passeer een koppel stappers die wat drinken in de graskant van de weg.
Ik hou even halt en doe een babbeltje. "Tu veux un café?" vraagt de dame, Elisabeth.
Ik begrijp het niet goed maar zeg direct ja, want ik heb alleen maar plat lauw water in mijn rugzak zitten...
De dame is een "PTB", een "pèlerine transport bagages"
Op slag zijn al mijn vooroordelen over de PTB's verdwenen: ze heeft in haar minirugzak een thermoske zitten vol heet water en een doosje "Nescafe-zakjes". In een plastiek bekertje offreert ze me heel  vriendelijk een tasje koffie. Heerlijk.
Wat verder liggen Alain en Michele aan de kant te zonnen/rusten en nog wat te bekomen van de festiviteiten van de vorige avond. Van hen krijg ik een lekkere toffee om op te zuigen.
Ik mag het papierke bij hun laten , ze foefelen het bij in hun "mobiel vuilzakje"
's Middags kom ik aan in Lelin - Lapujolle, ja je leest het goed, zo heet dat dorpje.
Het is al ferm heet en het is er "vide grenier" of vrij vertaald rommelmarkt.
Ik doe mijn picknick daar op een bank naast de dorpelingen met een mooi uitzicht op al de verkoopsstandjes  en koop dan nog een Cola voor 1€!!
En nu zit ik in Aire sur l'Adour berichtjes te tokkelen.
Nog effe vermelden dat Alain, de ronker, morgenvroeg terug naar huis vertrekt (Lille) en in zijn rugzak 4 Leffes voor het  afscheidsfeestje van straks heeft meegesleurd (1 voor elk) uit de supermarkt van Nogaro (28km) onder de loodzware zon.
Het was een lekkere 25cl (ze zijn hier niet zo groot als bij ons).
En nu ga ik mijn maten zoeken om naar het restaurant te gaan, want het is zondag: vandaag koken we (mijn vrienden) weeral niet zelf !
En nog effe iets: er slapen 2 mensen uit Namen, Pascale en Marc. Ze hadden al via "radio Chemin" vernomen dat er een "Mark uit Anvers" op "de Weg" zat en dat die in Conques zijn halfweg had gevierd. Ze waren blij me eindelijk eens in levende lijve te ontmoeten. Op de camino moet je goed zien wat je doet, want je hebt snel een reputatie opgebouwd. Ik ga hier dus Mark d'Anvers door het leven !? En verder blijkt hier ook nog een Gentenaar te logeren, heel veel Belgen in dezelfde gite vandaag!

In een hoekje aan de muur hangt er nog een heel mooie toepasselijke spreuk:

 “La richesse d’une rencontre vaut mieux que de rencontrer la richesse”

Pelgrimsgroeten

Mark d'Anvers

Nogaro ligt in het Baskenland en daar hebben ze rare gewoonten.
Als we toekomen hebben we al heel de namiddag zware motoren gehoord in de verte. We slapen haast naast het snelheidscircuit voor motoraces!
Ik vraag bij aankomst of het toch niet de 24u van Nogaro zijn die momenteel worden gereden!
"Neen, de races stoppen om 18u!"
Doordat ik nu al enkele maanden in een trager pelgrimsritme leef zeggen die motoraces me niks dus ik neem mijn douche en doe daarna mijn handwas en ga niet naar de race kijken.... Jean-Yves en Christiane daarentegen, zijn verwoede fans van de snelle motoren (Jean-Yves is een ex paris-dakar deelnemer van het eerste uur) en ze zijn een kijkje gaan nemen natuurlijk.
Maar er is daarnaast nog iets anders te doen: iets met jonge koetjes!!
De arena ligt vlakbij onze gite communale, en het evenement begint om half 7. Allen daarheen

Er zijn 5 gasten in de arena die een bloemeke moeten plukken tussen de horens van een jonge "vachette" (koetje). Als de koe komt aangestormd moeten ze zich bliksemsnel uit de voeten maken en over de omheining springen of zich achter een stevige houten plaat beschermen. Er zijn veel kijklustigen en een brassband (zoals bij den basket in België) zorgt voor de nodige sfeer. De toegang is gratis, maar onder de pauze komen ze "met hun klak rond" voor een vrijwillige bijdrage.
Echt leuk om eens te zien. Tijdens de halve finale moeten we spijtig genoeg de arena verlaten om onze pasta nog te kunnen kopen, want de supermarkt daarnaast sluit om 19u30 en we hebben nog niks om te eten voor vanavond.
Ik bespaar jullie de culinaire details ( weeral pasta, dit keer  met room en champignons dankzij Michelle) maar vertel nog dat Aad, een bejaarde pelgrim uit NL enkele foto's van ons genomen heeft tijdens de feestmaaltijd.
Ik zal zien of die foto's ooit hier geplaatst kunnen worden ( want misschien is het aantal lege flessen van de huiswijn op de tafel wat te groot in verhouding tot het aantal aanwezigen...) ?

Feestgroeten uit Nogaro, Baskenland

Mark

Na mijn omweg naar Rocamadour kom ik weer op de klassieke weg naar St. Jean-Pied-de-Port, de Camino Podiensis,  terecht enkele dagen later. Zo kom ik o.m. een koppel uit Antwerpen weer tegen, Charlotte en Henk, en ook Joémie en Fanny. Deze laatste 2 slapen ook bij Frits, die Duitser.
Verder slaapt er nog Carmen, een Zwitserse, en Alain, de snurker van Moissac, en een kleine Michel, die samen met zijn “zware vriend “ stapt. Kleine Michel heeft een moordend wandeltempo en zijn dikke vriend kan hem amper volgen en komt elke avond 2 uur later aan zodat hij denkt aan opgeven.

Na een “rustige” nacht bij Alain begint iedereen op ons kamertje weer te rommelen om half 7. En nu ben ik eens de voorlaatste weg op mijn eentje om 7u45. Maar na enkele km kom ik Charlotte en Henk, en Christiane met Jean-Yves tegen. Langs een mooie spoorwegbedding die helemaal is overgroeid stappen we naar Eauze. Het is dezelfde mooie route die we gisterenavond in de andere richting stapten na onze wegvergissing. Ik drink er samen met Michelle en Alain een tasje koffie in een oud historisch café met een norse uitbater. Dan een kort bezoekje aan de mooie kathedraal, bij de drukke beenhouwer ga ik wat kaas en worst  kopen, en weer rustig alleen verder tot in Manciet. Daar kom ik op een stemmig dorpspleintje naast een arena voor “koetjes-pesten” (zie verder in Nogaro). Op de bankjes is het ideaal voor picknick: de Antwerpenaren maken plaats voor mij en een beetje later komen Carmen en een Zwitserse kettingroker erbij. Het is lekker warm en het wandeltraject is een makkie: mooie verharde golvende wegen in een prachtig decor.

De volgende dag in de namiddag, een beetje voor Nogaro, liggen Joémie en Fanny wat  te zonnen en/of rusten. Ik hou even halt. Ik ben hun namen weeral vergeten , maar op de camino gebeurt dat wel vaker, niet alleen met mij naar het schijnt...

Ik mag ook ineens de leeftijd van Fanny schatten, de Zwitserse met sproetjes. Dat is even moeilijker: 26? "Nee", ik zak naar 24, weer mis, ik gok op 28 dan...
Ze is nog maar 20, maar Joëmie, de Canadese is 26, dus ik heb toch een beetje juist gegokt vind ik van mezelf!
Ik kom een beetje voor hen aan in de "gite communale" in Nogaro. Ze hebben niet gereserveerd en alles is volzet. Maar er wordt voor hen een bedje bijgezet in de grote slaapzaal, recht voor de nooduitgang.
Fanny slaapt alzo toevallig (want ik heb de plaats van dat extra bed niet bepaald) naast mij.
Ze vraagt of ik snurk?! Ik ga dit verhaaltje al ineens afmaken : nee, ik heb niet gesnurkt, maar naast mij sliep nog een Zwitser aan de andere kant, en dat was een kettingroker die heel de tijd lag te hoesten, en nog een bed verder lag Alain, de snurker uit Rijsel....
De Zwitser stond al heel vroeg op vanmorgen, dus mijn nachtrust, en die van Fanny , was niet zo bijster goed...

pelgrimsgroeten
Mark

Frits is de  naam van de Duitser die de gite open houdt
Buiten het eten dat hij klaarmaakte voor ons en de muziek uit de flowerpower tijd die hij opzette was het maar een matige ontvangst: hij doet totaal geen moeite om Frans te leren en nog minder om het te spreken. Hij verstaat het wel maar doet alsof hij het niet verstaat als het hem uitkomt: selectieve doofheid. Hij slaapt in een caravan in de tuin naast zijn huis waar wij, de pelgrims, slapen.
We zitten 's avonds nog wat in de tuin na te genieten met een biertje. En omdat ik niet zo snel kan drinken (?) blijf ik nog even alleen doormijmeren met mijn laatste pintje, terwijl de rest al terug naar binnen is. Frits heeft zonder iets te zeggen de voordeur al gesloten. Eerst houdt hij zich van de domme en laat me eens langs de slaapkamerdeur, aan de achterkant van het huis gaan proberen of ik binnen geraak. En als ik dan terugkom laat hij me zonder woorden met een veelzeggend lachje toch binnen...
Wel mocht ik ook zijn pc gebruiken in de vooravond , dus zo tegendraads was ie nu ook weer niet...

Mark

Ja het is al heel lang geleden maar vandaag had ik het weer vlaggen.

Als allerlaatste van de +/- 30 pelgrims op pad om, jawel, je leest het goed : kwart over 8 !
In de loop van de dag ontdek in dat mijn rechterhiel van de bottin is doorgesleten. Even een lichte vorm van paniek want ik ben nog een heel eind verwijderd van mijn doel !

Na de lange etappe van gisteren (+/-35km) volgt er nog zo eentje want dit weekend is het in Condom groot feest : optreden van heel veel folkloregroepen en wedstrijd " les Bandas" . Bij de start in Lectoure loop ik verloren in mijn eentje bij het verlaten van de stad op de heuvel. Als ik dan toch de Camino heb teruggevonden maak ik nog een ommetje via La Romieu, een mooi klein dorpje met een mooie grote kerk en aanpalend Romaans klooster: la Collégiale de Romieu uit 1318. Na het bezoek trek ik rond 2u verder en ik kom een "terugstapper" tegen. Het is een pelgrim die al helemaal terug gestapt is vanuit Santiago op weg naar Le Puy en Velay. Liever hij dan ik!

Ik kom goed moe aan in Condom rond een uur of 4. Ze zijn er overal rond de mooie kerk partytentjes aan het opstellen en ook een groot erepodium .

Bij het eten was er ook nog eens wijn in 2 kleuren  (weer voor 1€). Er zijn veel foto's gemaakt , vroeg of laat komen ze wel op de blog terecht.

Een feestende pelgrim groet jullie

Mark

Ja het is zover: nog "maar" 1000km te gaan...

Nu kunnen jullie al een beetje beginnen aftellen ! Ik  doe gewoon verder 

Vanmorgen eerst een bezoekje gebracht aan het 1000 jaar oude klooster en de kerk Saint-Pierre van Moissac tegen pelgrimstarief. Het opende pas om 10u dus we hebben uitgeslapen tot 8u.
Om stil van te worden, al die mooie verschillende Romaanse beeldhouwwerkjes van vele honderden jaren oud die zo goed bewaard zijn gebleven.
Nog wat geld uit de muur halen en een portie koude pizza kopen en ook een paar (dure) appels in een speciaal magazijntje bij een Marokkaan, en we zijn weer op stap, Nicolas en ik.
Het wordt, gelet op ons late vertrekuur een korte etappe van een km of 20. Eerst lopen we een heel eind langs het canal du midi, en laten na een paar uur stappen onze voetjes even bengelen in het frisse water.
En neen, we zitten niet in Auvillar, maar we stopten 1km ervoor.
We slapen in een oude hoeve in Espalais bij Sylvie en Vincent, waar op het terras Guy Thatcher zit, de Canadees van het schildpadongeval. Hij roept ons "binnen": "this is my favorite place". We laten ons verleiden en zitten hier nu ook. Te gast bij een prachtig koppel , dat niet zo lang geleden deze hoeve aankocht om het als gite voor pelgrims in te richten. De sfeer is er echt heel gastvrij en warm.
Eigenlijk zijn we een dagje te laat, hier in Espalais, want dit weekend was het hier een klein dorpsfeestje met petanquetornooi gevolgd door een gezellig samenzijn voor de buren met discobar etc etc.
De vlaggetjes hangen nog overal en de buren komen nog eens terug langs om wat na te kaarten.
Ik denk dat het heel plezant is geweest.
Een pelgrim kan niet steeds overal op het juiste moment op de juiste plek zijn  hé..
We gaan allen samen buiten onder een afdak eten aan een lange tafel. De gastvrouw zorgt voor een lekkere pasta etc., maar ze vergat dat pelgrims soms grote honger hebben....Er was geen draadje spaghetti meer over! Wijn was er wel in overvloed en er heerst al direct een ongedwongen gezellige sfeer hier, terwijl ik in de living van het gastgezin even op de pc mocht tokkelen. . Er zit een jonge knaap bij ons aan tafel die alsmaar water drinkt. Hij had last van spierkrampen bij het wandelen en ze hadden hem gezegd dat hij héél veel water moest drinken, tot 4 liter per dag. Hij nam dit letterlijk, en drinkt ook als hij niet stapt zoveel hij kan. We proberen hem wat te temperen. 

De volgende 3 dagen worden het langere etappes van meer dan 30 km.
De uitleg hiervoor volgt nog wel.

Pelgrimsgroeten uit het dorpke Espalais,

Mark

PS hier in de buurt hebben ze ook zo'n kanon als bij ons in St. Gillis-Waas waarmee ze de hagelbollen kapotschieten in de lucht om hun bloesems en fruit te beschermen. En momenteel hangt er een onweer in de lucht. Het kanon klinkt zoals thuis.