Astorga 11 juni

Foto uit Frankrijk na 1600 km getrokken door René Jaumouille : als laatste om te vertrekken ben ik nog even mijn dagboek aan het bijwerken op het terras in Condom 




De avond voordien hebben we uitgebreid de Flock en de lokale wijn geproefd in het heel mooie en aangepaste kader van de gite. De overige pelgrims liggen al lang te slapen (als ze al konden, want waarschijnlijk waren we nogal rumoerig)!!

Dit kan ik jullie ook niet onthouden: op een heel mooi binnenplein  van een historisch gebouw waren er allemaal standjes opgesteld die uitgebaat werden door mentaal gehandicapten en hun begeleiders, allen uitgedost in prachtige middeleeuwse klederdracht.
Er zat in de hoek ook "een houthakker": een manneke, met Downsyndroom, had aan zijn ene hand een stevige handschoen. In zijn andere hand had hij een heus kapmes. Ik dierf maar amper kijken, maar met een handigheid, die menigeen van ons jaloers zou maken, kapte hij houtblok na houtblok in kleine stukken om de open haard mee aan te maken. Af en toe stak hij zijn tong eens naar buiten in volle aktie, en ik liet hem mijn oprechte bewondering blijken door mijn rechterduim in de lucht te steken.
Hij glunderde en deed weer naarstig verder.

Pelgrimsgroeten,

Mark

Sedert Santo Domingo de la Calzada ( daar waar die kip en die haan in de kathedraal zitten) ben ik mijn handdoekje kwijt en trek ik mijn plan met een geleend exemplaar van Mimi.
Toen ik in Leon mijn rugzak wegzette in de grote slaapzaal lag daar een mooie blauwe grote handdoek.  Ik dacht dat ie van de Australiër, of van de Argentijn in mijn buurt was.
Maar tot zaterdagavond laat was die handdoek daar onaangeroerd blijven liggen!!
In het midden van de nacht had ik plots een ingeving : "misschien kan die handdoek wel eens een verloren / vergeten voorwerp zijn?"
Na ons ontbijt op zondagmorgen in een veel te klein hoekje van het klooster, had zowat iedereen de slaapzaal al verlaten met al zijn spullen. Ik waagde mijn kans en ging nog snel even terug. De handdoek lag er nog onaangeroerd op dezelfde plaats. Ik nam hem op en toonde hem aan de dikke Spanjaard die nog in zijn bed lag. Met wat gebarentaal kwam ik te weten dat hij vanaf nu de mijne is. Mimi heeft gisteren beide handdoeken( de geleende en de gevonden)  en nog wat andere spullen in de wasmachine gestoken, en ik ben weer gered....

Plantrekkersgroeten

Mark

San Marco, ik dacht hier moet ik zijn vannacht, maar het was iets boven mijn budget ...

Hallo , ik weet niet of het jullie opvalt , maar de klok links op het startscherm staat op
"-99". Morgen is het 100 dagen geleden dat ik er "even tussenuit trok".
Velen hadden hun bedenkingen, maar zegden niks daarover.
Ik wist ook niet waar ik aan begon, maar zag het al bij al best zitten. Sommige anderen niet.
Tot op heden is het een super avontuur geworden dat ik nooit had durven dromen.
Daarom nogmaals oprechte dank aan Irma, mijn lieve echtgenote die het goed vond dat ik er zolang vandoor ging om mijn ultieme droom te realiseren.
Dank je schat, dank je wel.
Ik ben er "al" bijna, nog maar 323 km.
Over 3 weken ben ik weer bij jou !!

Veel liefs via de PC

Mark

Dat is de naam die we voor ons groepje van 4 bedacht hebben.
Jullie weten nog niet hoe we samen geraakt zijn sinds de oversteek van de Pyreneeën.
Ik begin het verhaaltje nu te vertellen en zie wel hoe ver ik geraak (de PC werkt enkel met 1€ stukken en ik heb er maar 1).

Toen ik vanuit St. Jean-Pied-de-Port in Orisson aankwam was ik kletsnat. Een "cafe" van een gite vol met natte stappers die even halt houden om "op te warmen" (alhoewel de chauffage op dat ogenblik niet brandde) en dan weer doorstappen. Anderen, zoals ik, hebben daar een bedje kunnen reserveren om te overnachten en hun etappe zit erop.
Het is ongeveer middag en het zit er stampvol. De buitendeur staat meer open dan dat ze toe is en het is er heel vochtig en koud binnen.
Mario is een Canadees uit Quebec die ik al lang ken van in andere gites. Hij beschouwt mij, na enige nachten samen slapen, als een "niet-snurker". De laatste nachten heeft ie echter niet goed geslapen, doordat er in zijn omgeving telkens snurkers lagen. Gerard zit in mijn buurt: "Etes vous un ronfleur?" vraagt ie. "Neen". "Wil je dan bij mij slapen in een kamertje van 6?"
Patricia en Michelle zitten wat verder, ik heb ze nog nooit gezien. Hetzelfde scenario en wanneer de uitbater na de middag de kamertjes begint te verdelen vraagt Mario om ons met 5 al zeker bijeen te leggen. Nog maar 1 kans op 6 dat we er een snurker bij krijgen!
We installeren ons en gaan terug naar de kille caféruimte. Ik raak aan de praat met een koppeltje dat de oversteek heeft gestaakt omwille van het bar slechte weer en nu terugkeert naar St Jean-Pied-de-Port. Hun eerste kennismaking met de Camino was niet echt een meevaller! Ze waren van plan om tot in Pamplona te stappen als eerste test voor hun Camino...
Mario drinkt een thee, maar er is bijna geen warm water bij, een mini thee dus.
Het is zijn dagje niet en hij begint te zagen tegen de baas : Weinig thee, ijskoud in de verbruikersruimte, etc. etc.

In Hontanas namen we '’s morgens in een piepklein cafétje ons ontbijt en om 7u15 waren we al weg. Wat verder,  in San Anton staan er heel mooie ruines van …een klooster uit de XIIe eeuw van de orde van Sint Antonius waar je ook nog kan slapen als plegrim.
In Castrojeriz is het tijd voor een koffie in de lokale bar na eerst wat boodschappen in het winkeltje daarnaast.  Gégé lukt er in om terug geld uit de muur te halen, want het is maandag, en er is een nieuwe week begonnen, nadat hij de vorige week zijn “kwotum” bij de bank had bereikt. We zijn allen blij.
In Itera de la Vega picknick op een bank, gevolgd door een heel korte siësta. Als we in Boadillo aankomen is de eerste gite een oud schoolgebouw met 2 klassen die nu slaapplaats geworden zijn, en verder een “speelplaats”. We besluiten om ons geluk wat verder te zoeken en daar vinden we inderdaad een heel gezellige propere albergue, met een grote binnentuin en achteraan een plaatsje om onze kleren te wassen. De albergue ligt onder de kerktoren waarop 3 ooievaars wonen. Bij het avondeten zit ik naast Anna, een Duitse uit Ingolstad, met een mooie glimlach en Gunter, een politierechercheur uit Hamburg. Zij is onder de indruk van wat ik al allemaal heb meegemaakt. Ook de Canadezen, de 2 Noorse meisjes, enkele Nederlanders , de "Carixxen"en nog zovele anderen logeren daar ook. Om 21u30 liggen we weer vermoeid, maar voldaan in ons bed.  De volgende morgen bij het vertrek mis ik mijn zeepdoos. Ik ga buiten zoeken aan de wasbakken, en aan de douche binnen…. Niks. Ik geeft niet op en trek terug naar buiten. Ineens valt mijn oog op een paal van 1.80m hoog waarop mijn zeep en zeepdoos heel de nacht op hun baasje gewacht hebben…. Oef!!

Pelgrimsgroeten,

Mark

Ik zit nu in Terradillos de los Templarios
Ja, zo heet dat dorpje hier. We kwamen aan rond 14u na een verkwikkende wandeling op een oude Romeinse heirweg in de meseta met eindeloze vergezichten. Deze keer zat het weder mee : Geen brandende zon maar wel wat wolken aan de hemel en een fris windje soms.
Het was wel wind op kop , maar dat is geen probleem voor stappers, enkel voor vermoeide fietsers.
Het eerste uur was niet zo plezant: mijn voet brandde in mijn schoen bij elke stap, maar dat betert na een hele tijd als je overschakelt op automatische piloot.
Ik had ook een plezante conversatie met Jean-Pierre uit Parijs , die heel zijn leven in medische branche werkte: eerst in een farmaceutisch bedrijf dat contraststoffen produceerde, en later als consultant voor ziekenhuizen, voor bedrijven en tenslotte als "controleur - inspecteur" van bedrijven die medische materialen produceerden... Maar dan laat Jean-Pierre me achter, want hij wil vandaag wel 35km stappen. Niks voor mij op dit ogenblik.
Koffie in Calzadilla de la Cueza en picknick in een café in Ledigos.
In de namiddag belt mijn vrouw het nieuws door dat mijn beste fietskameraad ernstig ziek is en in het ziekenhuis ligt. Ik ben er helemaal ondersteboven van...
Toen we aankwamen in de eerste gite rond een uur of 3 was er enkel nog maar plaats om te slapen op de bovenste bedden. Het is er rommelig en erg druk, ook het binnentuintje nodigt niet uit om even te verpozen.
We trekken verder naar de andere kant van het dorp. Daar vinden we een superplaats om te slapen: Er is veel meer ruimte en we hebben een kamer voor 4: dus geen snurkers vannacht naast ons.
En wat doet dat eens deugd, rustig alles wegzwieren op de kamer, frisse douche, handwaske in de grote tuin waarbij Mimi alles wast en ik alles uitwring (behalve de kledingstukken waar metaal in verwerkt zit). Dan een siësta van een uurke, voetverzorging en , voor de eerste keer sinds heeeel lang, een aperitief voor het avondmaal. Ook Christiane en Jean-Yves zijn daar ondertussen aangekomen en slapen in onze gite.
De blijn is doorprikt en morgenvroeg gaat er een nieuw laagje Compeed over.
Ik ben weer klaar voor de volgende etappe richting Santiago de Compostella.
Gelukkig ben je niet alleen als het eens wat moeilijker gaat! :) 

Pelgrimsgroeten

Mark