Herinnering

Ik kom aangestapt in het centraal station in Antwerpen. Het is er allemaal veranderd de laatste jaren en ik voel me daar niet goed meer thuis alhoewel ik er als kind jarenlang elke zaterdag de trein opstapte naar huis.
Als ik via het Astridplein binnen stap zie ik aan mijn rechterzijde een kartonnen bord op de grond staan met daarop vermeld:  "TICKETS"
Ik kan alles wat op me afkomt niet meer zo snel ordenen na 30 uur in die stomme bus en stap naar binnen: " Eén enkel Sint Niklaas aub"
"Meneer, dat is niet hier, dit is ne winkel van GSM's"
Ik durf dat jonge verkoopsterke niet meer aan te kijken en draai me vlug om zonder nog iets te zeggen.
Thuis geraken is precies veel moeilijker dan al de rest ?!?
Om af te sluiten : Het is me gelukt om via een automatische biljettendistributeur mijn ticket vast te krijgen en ik ben gelukkig op de juiste trein gestapt. Ik zat er bij iemand die ook op de bus zat vanuit Santiago. Het bleek een sportieveling uit St.Niklaas te zijn die per fiets zo snel mogelijk van St Niklaas tot ginder wilde geraken. Ik begreep hem echt niet ...

De aankomst in St.Niklaas : daar stond ze dan , mijn schat, om me weer mee te voeren naar huis, waar alle kinderen en kleinkinderen me opwachtten.

Het is mooi geweest, ontzettend mooi.

En nu moet ik weer terug "gewoon" worden , bijna zoals ik was maar niet helemaal want ik weeg wel 7 kg lichter en in mijn hoofd ben ik 2 ton ballast kwijt, zoals ik ontdekte in de kathedraal van Santiago.

BEN IK GEWORDEN WIE IK BEN ?
JA, ONGETWIJFELD TOCH WEL EEN BEETJE !!

De laatste (?) pelgrimsgroeten

Mark

Aan de bushalte is het een drukte van jewelste en Germain staat er al (natuurlijk).Ook zie ik Isabelle, de dame die met Hugo meestapte, en Judith, en Nicolas, en ...
De chauffeur spreekt enkel Spaans en/of Portugees en is allesbehalve vriendelijk. Met een half uur vertraging zijn we dan vertrokken richting Burgos.
Germain heeft zich op de laatste bank achteraan genesteld. We hebben er heel veel beenruimte. Naast mij zit Judith, de Duitse, pas afgestudeerde arts die ik sinds Foncebadon geregeld ergens tegenkwam.

Na 2u  stopt de bus ineens voor de overstap op een groot plein waar er een paar tientallen bussen samenkomen: De chauffeur mompelt wat in de micro in onverstaanbaar Spaans en vertikt het om te herhalen. "Trekt uwe plan maar."
Buiten is het bloedheet. Wat een geluk dat we die hittegolf niet hadden terwijl we stapten. In het wegrestaurant nemen we een maaltijd en we delen een laatste fles wijn : Nicolas, Germain, ?? en ikzelf.
Er staan wel 15 reisbussen naar alle delen van Europa.
Bus 650 naar Amsterdam is er nog niet. Als ze wat later aankomt is de chauffeur al even "gastvrij en sympathiek" als de vorige.
Germain nestelt zich weer aalvlug, ondanks zijn hoge leeftijd, op de laatste rij : een fatale vergissing zal achteraf blijken want de bus zit stampvol en deze keer is er geen extra beenruimte daar. Voor ons zitten 2 Portugezen en naast mij een lieve oude Antwerpse dame (88jr). Ze is zeer slecht te been. Ze is weduwe, en was gehuwd met een Spanjaard uit Galicië. Omdat ze zelf niet meer kan rijden sukkelt ze nu met die bus zo ver op familiebezoek voor een paar weken. In de voornacht stoppen al de bussen van Eurolines met een andere bestemming op hetzelfde tankstation aan de kant van de autostrade, en zo zie ik Nicolas nog even van ver terug door het venster…
Na enkele uren zetten de Portugezen voor ons hun zetel in ligstand. We voelen ons als sardientjes in een blik want de rugleuning van onze zetel kan niet meer verder achteruit geplaatst. Het is muf en warm en er hangt geen al te fris geurtje. Slapen lukt niet natuurlijk, en de airco blaast veel te hard als we hem openzetten.
Ik bespaar jullie de rest, maar na een hele lange nacht, met enkele sanitaire (bus)stops, een opstopping op de ring rond Parijs en nog een kleine file in Rijsel moet ik daar definitief afscheid nemen van de allerlaatste en misschien wel de tofste pelgrim die ik heb ontmoet, Germain.
En dan kom ik met een uur of 2 vertraging eerst in de avondspits aan het station van Brussel-Zuid terecht. Dan sleept de bus zich via Brussel-Centraal door de vroege avondspits dwars door het centrum verder naar Brussel - Noord. Nu kan ik eindelijk na vele uren, mijn benen weer strekken en rond 17u kan ik definitief uitstappen in Antwerpen aan de Rooseveltplaats in de buurt van het centraal station. Voor de allerlaatste keer zwier ik mijn Drappy nog eens op mijn rug. voor een heel korte wandeling. 
Ik ben bijna thuis ! Maar nog niet helemaal...

Pelgrimsgroeten
Mark

En weer word ik (nu voor het laatst) door al die "kortslapers" gewekt.
Drappy wordt dan voor de allerlaatste keer volgestoken en op mijn rug gezwierd.
Ik ga nog eens naar de kathedraal. Het is er nog rustig in de voormiddag en ik zet mijn rugzak gewoon tegen een pilaar.
Ineens gaat er een vreemd gevoel door mij heen: "Je gaat hier nog iemand tegenkomen".
Ik sta daar verder niet bij stil en ga in de crypte binnen:
" Bedankt St. Jacobus, dank zij jou hulp op de moeilijke en gevaarlijke momenten ben ik hier heelhuids aangekomen. Je maakte de tocht zo mooi door steeds weer andere pelgrims rond mij te laten meestappen. Misschien tot later nog eens?"
Ik kom uit de crypte en wil uit de kathedraal buiten stappen, op weg naar het busstation. Ineens sta ik oog in oog met Eric, de pelgrim die ik in Vézelay ontmoette, 2000 km verwijderd van Santiago, en die ik nadien nog één keertje even terug zag in een caféetje in St Jean-Pied-de-Port toen het al dagen aan een stuk regende.
We zijn alle 2 sprakeloos. "Ken je me niet meer?" vraagt hij.
"Natuurlijk ken ik je nog, maar ik kan niks zeggen". Tranen van vreugde...
Wat een symboliek : ik zie hem in het begin , halfweg, en nu op het einde, in de schaduw van St Jacobus juist voor ik terug met de bus vertrek. 
Eric stapt ook nog eens te voet terug naar huis (nog eens 2200km) : "Het ga je goed Eric!"

En dan is het echt tijd om op te stappen, definitief op te stappen naar de plaats waar de bus vertrekt .

Pelgrimsgroeten,

Mark

Het is zondagmorgen, een echte rustdag want ik moet niks stappen, en ik heb me voorgenomen om uit te slapen.
In zo een slaapzaal is dat eigenlijk niet mogelijk, en rond 7u begin ik op mijn dooie gemakske aan mijn nieuwe dag. Om 8u ben ik helemaal gereed en is mijn Drappy weer opgemaakt voor de busuitstap naar Muxia.
Ik heb niks meer te eten, want Mimi, Patou en Emmanuel slapen elders. Ja ik had toch gisteren een laatste uitgebreid ontbijt met hen, en er schoot niets meer over !!!
Geen nood, ik trek naar het Parador hotel!
"Kom Drappy, we zijn weg, we zullen eens chic gaan ontbijten hé". Op het grote plein voor de kathedraal is het uitzonderlijk stil rond dit uur en ik ontmoet er Charlotte, die ook aan een vroege ochtendwandeling bezig is.
Ik kom rond 8u45 aan in de garage van het hotel. Er staan nog 4 andere mannen, zonder rugzak.
"Dat komt hier goed " denk ik al direct , want enkel de 10 eersten mogen binnen. En ja hoor, even voor 9u komt de garagebewaker naar ons toe. We schrijven onze naam, paspoortnummer en nationaliteit in een schriftje, na controle van onze "Compostela", ons diploma dat we de laatste 100 km te voet hebben gestapt.
En dan krijgen we een ticketje, goed voor 5 ontbijten in de pelgrimsrefter.
"Ga hiermee naar de hoofdingang op het plein, en er wordt voor jullie gezorgd".
Ik moet Drappy wel achterlaten, maar de meneer stelt me gerust in het Spaans en in  gebarentaal: "Ik zal goed op haar letten" en hij wijst geruststellend naar mijn rugzak!
Aan de hoofdingang worden we direct door de portier naar een "pelgrimsrefter" geleid langs verschillende gangen en over een sfeervol binnenpleintje met fontein.
We moeten zelf in de keuken ons ontbijt afhalen op een dienblad. Wat een aparte sfeer: zo een professionele keuken, onderverdeeld in allemaal minikeukens, van een superchic hotel. Ons ontbijt is niet zo uitgebreid als dat van de echte, betalende gasten, maar het smaakt toch heel lekker. Ik eet samen met 2 Duitsers en 2 Italianen. Een poos later stuiken er nog 3 jonge luidruchtige Amerikanen binnen.
Na het ontbijt ga ik alleen weer naar de uitgang van het hotel en loop natuurlijk verloren (een beetje bewust) met mijn fototoestel in de aanslag! Het historische kader is onbeschrijflijk mooi.
In de mooie inkomhall kom ik Stewart uit Canada tegen die daar logeert voor 1 dag. Hij vereeuwigt me op de foto!
Een onvergetelijk ontbijt op een gewone zondagochtend in Santiago de Compostela!

chique pelgrimsgroeten

Mark

Na de pelgrimsmis  gaan we samen met Michelle, Patricia en Emanuel eten in “ Casa
Manolo”, hét restaurant van de pelgrims waar er heel goedkoop menuutjes worden
geserveerd aan de lopende band. Het was een tip van Mario, de Canadees.
Dan is het tijd om wat te winkelen: ik koop voor elk van mijn kinderen en mezelf een mooie sleutelhanger, en verder nog een paar T-shirts.
Dan stuur ik wat postkaartjes naar hen die de blog niet volgen, wegens allergisch aan computer of nog andere redenen...Zo kan ik hen laten weten dat ik er eindelijk geraakt ben.
Op een terraske hoor ik achter mij Nederlands praten. Ik draai me om en er blijkt een meneer van Sint Gillis Waas bij te zitten, Alain uit  de Reepstraat, die ik niet ken, maar nu dus wel. Hij is daar met enkele vrienden met zijne moto en woont op 4 km van mijn deur. "Achter op de moto terug naar huis, dat zou ook wel plezant zijn" denk ik even. Maar nee, ik heb geen valhelm en geen motorpak, en bovendien rijden die mannen op het gemakske  terug, gespreid over 5 dagen. Plan afgevoerd.
Daarna kom ik op het plein father Augustin weer tegen; " Je ziet er stralend uit " zegt hij tegen mij, "Je vrouw zal merken dat je anders geworden bent" vervolgt hij daarna. Ik dank hem voor het compliment en besef stilaan wat ik allemaal heb afgestapt om daar aan te komen. Ik voel me ook zalig. Dan vraag ik hem of hij een tipje van de sluier kan lichten: "Weet jij wanneer ze die botafumeiro laten zwieren misschien?"
"Ga vanavond eens kijken om 18u".
Dat wordt dan wel mijn tweede mis voor vandaag, maar ik heb het er graag voor over.
En ja hoor, als ik de kathedraal binnenstap, hangt dat supergrote wierookvat al klaar voor het altaar. Eén rij voor mij zit Laia, de jonge Spaanse krullebol die ik enkele dagen terug ontmoette onderweg, en een paar rijen achter mij valt er iemand van haar stokje (figuurlijk natuurlijk)…
Op het einde van de H.Mis, juist voor de zegen is het dan zover:  8 mannen, ze hebben een speciale naam die me nu niet te binnen schiet, maken de touwen los. Eén ervan vult het wierookvat  met mirre en houtskool en dan steekt hij alles "in brand". Dan trekken ze samen het rokende ding een meter of twee omhoog. Een van hen geeft het reusachtige zilveren vat  nu een klein duwtje (gelukkig in de goeie richting) en ze trekken zo hard ze kunnen alle 8 tegelijk aan het touw. Met 3 à 4 ferme halen zwiert de botafumeiro tot bijna tegen dat heel hoge plafond. En dan keert het met een enorme vaart weer naar beneden, passeert voor het altaar en zwiert verder omhoog in de andere zijbeuk. Ik haal mijn kodakske vlug boven om alles te filmen. 
Dat kunnen ze me nooit meer afpakken. Een heel mooie climax op dag 113. Dank je wel Heilige Jacobus.
De Mis is gedaan tegen 19u.
Ik heb nog een idee....

Pelgrimsgroeten

Mark

Hallo volgelingen
Ja ik ben weer in het land, na 30u bus en een half uur trein.
Alle kinderen, kleinkinderen en mijn beste fietsmakker Marc en zijn vrouw Greta waren paraat: Het mini-feestcomité van dienst.
De kleine Fela, geboren terwijl ik onderweg was, na 3 maanden voor het eerst knuffelen, en die andere sloeberkes even pakken deed heel veel deugd. Ze keken hun opa, 6 kilo lichter en met een echte baard, aan met grote verwondering. En die bruine benen....

Jullie hebben de verhalen van de laatste dagen in Santiago nog tegoed.
Nu eerst wat bijslapen, want die busreis naar Ambères en de trein verder huis waren er wat teveel aan...

Pelgrimsgroeten

Mark

Hallo allemaal daar in België
Veel dank voor jullie reacties en felicitaties: Het is heel mooi geweest maar:

Ja ik ben aangekomen, maar ik ben nog niet thuis .
Ik zat weer 2 dagen in een roetsjbaan ongelooflijk.
Details volgen later over die dagen in Santiago.
Omdat ik met de Eurolines-bus naar huis kom, die slechts 3 keer per week rijdt, heb ik nog enkele dagen tijd over want de eerstvolgende bus vertrekt pas op dinsdagmiddag 11u30 zoiets naar "Amberes".
Dus heb ik nog een andere lokale bus naar Muxia aan de kust genomen vanavond want het is hier heel mooi weer in Santiago (heel uitzonderlijk). Maar op 3 km van Muxia : MIST
Dus volgt er toch geen superbe zonsondergang aan "het einde van de wereld" voor mij als ultieme afsluiter.
Ik zit nu in een splinternieuwe gite in Muxia die nog maar enkele dagen open is en waar uiteraard een computer ter beschikking staat van de pelgrims. Morgen maak ik wel mijn allerlaatste supermooie wandeling van 32 km van Muxia naar Finisterre (Fisterre in het lokale dialect) om af te kicken.
We moeten enkel zien dat we onze bus terug naar Santiago om 16u45 niet missen en daarvoor zal ik voor de eerste keer op mijn pelgrimstocht eens heel vroeg opstaan om 6u. als al de anderen nog slapen en stilletjes met mijn pillamp al mijn spullen bijeenzoeken. Ik doe deze laatste tocht met Nicolas, m'n nieuwe copain uit Avignon, die ik enkele dagen terug voor het eerst ontmoette. 

En dan volgt er nog een laatste trip van zowat 27 uur in de autobus naar Antwerpen.
Ik zie dat nog wel zitten, want nu wil ik toch wel écht graag terug thuis zijn.
Oei mijn "computertijd" is weeral op ....

Pelgrimsgroeten

Mark

fotootjes
Emmanuel, Mimi,Patou
Elisabeth
Christiane en Jean-Yves
Fanny en Joémy
Father Augustin

Het is al laat en ik kan eigenlijk geen pap meer zeggen.
Aankomen is een mix van heel veel verschillende gevoelens: blijdschap natuurlijk dat je het haalde, droefheid dat het voorbij is , en ook een weerzien op het plein voor de kathedraal van mensen die je weken, maanden of enkele dagen niet meer zag.
En ook nog iemand ontmoeten die je nog nooit zag en die 3 km van je deur woont.

Mario de Canadees, legt ineens zijn hand op mijn schouder.
Morgen of later vertel ik het vervolg van deze ontmoetingen en de andere afspraakjes,  want er staan er al enkele op onze agenda.

Na die eerste emoties van aankomst en ontmoetingen op het grote plein,  de Praza do Obradoiro, voor de kathedraal gaan we op zoek naar een plaats om samen onze laatste nacht door te brengen. Direct in de buurt vinden we het “groot seminarie” een eeuwenoud prachtig en groots gebouw. Het oogt heel chic en we trekken naar de balie. Er is echter geen kamer voor 4 personen beschikbaar en dus wordt het niks. Van het “groot” trekken we naar het “klein” seminarie, een heel eind verder op een heuvel. Onze zoveelste grote slaapzaal, waar we met 4 op een rij slapen. Ik reserveer ineens voor 3 nachten en betaal 12.5€, een spotprijs. Na een verfrissende douche keren we terug naar het centrum en halen we ons diploma op, op vertoon van ons stempelboekje. Er staat een rij van +/- 30 wachtenden voor ons en het is best wel emotioneel als ik fier dat papier in ontvangst neem na 16 weken stappen ! Ook Mimi, Patou en Emanuel hebben meer dan 1500km gestapt om hun "Compostela" te verdienen...

Slaapwel en pelgrimsgroeten
En al bedankt voor de reacties op de blog en op de gsm. Ze doen me echt deugd !

Mark
Pelgrimsgroeten

De dame op de slipper sliep enkele bedden verder in de "slaapzaal" vannacht.
Toen ik haar passeerde vroeg ik nog eens naar haar naam, en nog eens, en nog eens want ik verstond hem niet .
Dan bood ik haar mijn gulden boekje aan : Ze schreef hun namen neer , "Helle and Randi from Denmark". Het zijn 2 sympathieke collega's die in een financiële instelling werken.
Ik heb ze vandaag nog niet teruggezien.
Morgen misschien ?

Vanmorgen hadden we even een bibbermoment: We verlaten onze gite en gaan aan de overkant van de straat rustig een ontbijt nemen in een café samen met Charlotte en Henk. Als we willen vertrekken steken we de straat weer over om onze rugzak op te halen, maar we staan voor een gesloten deur van de gite. Je kan er alleen maar van binnen naar buiten gaan, maar de meeste pelgrims zijn al een hele poos weg. Wij namen weer onze tijd omdat we toch maar een korte etappe wilden stappen vandaag. Gelukkig komt de laatste (?) pelgrim juist op dat eigenste ogenblik naar buiten gestapt, zodat we kunnen binnen glippen om onze rugzak op te halen.

Pelgrimsgroeten

Mark