spreuk 11

Ik ben al 2 keer heel het stadje St.Jean-Pied-de-Port rondgewandeld ( gelukkig met een paraplu die de hospitalero me leende). Ondertussen heb ik al een metalen drinkbus gekocht (die mijn water hopelijk wat langer fris zal houden) en een nieuw regenzeil. Verder ook nog een "sac de viande", een laken dat aan 3 kanten is toegestikt, zoals een slaapzak, om te gebruiken in de goedkope Spaanse slaapplaatsen.
Het regent al heel de tijd pijpenstelen,dus zet ik me nog maar eens aan de pc.
Deze week echt gebeurd:
Picknick  in een weide op het middaguur gevolgd door een siësta en effe tijd om SMS-ke te sturen naar Debbie.
Ze is een jonge collega die, terwijl ik onderweg ben naar Santiago, huwt met Joeri. Ik ben de juiste datum vergeten en weet nog vaag dat het tussen de 20e en de 30e is. Ik tik mijn boodschap in maar stuur het naar een verkeerde bestemmeling....
Kan gebeuren hé. Al direct berichtje terug om te zeggen dat de dame in kwestie al een hele poos getrouwd is en dat dat zo blijft. Ze weet ook niet van welke Mark het komt. Dus vlug even bellen om alles uit te leggen en ze heeft alle begrip voor mijn foutje. Dag An, onze super-babysit van heel lang geleden en veel groetjes van op mijn lange tocht.

Maar dit is nog niet het einde van mijn miserie : Ik stuur mijn felicitaties naar Debbie en krijg prompt een antwoord dat ik de eerste ben om hen beide te feliciteren: Ik ben een maand te vroeg...
Ze vraagt me in één tijd om voor goed weer te zorgen de volgende maand.
Debbie, bij deze: ik doe wat ik kan en er is een redelijke kans dat het zal lukken en dat je goed weer zal hebben op je trouwdag op 23 juni.
Als het op het allerlaatste nipperke toch nog zou mis lopen met dat super goed weer, bedenk dan het volgende :
MARRIAGE PLUVIEUX, MARRIAGE HEUREUX

Pelgrimsgroeten

Mark

De caravan waar we slapen staat in Uhart mixe.Ik begin met te vertellen dat de 70e verjaardag van Michel niet is gevierd, ondanks onze pogingen en tips voor een klein gezellig al dan niet sober feestje.
Maar Michel ging er totaal niet op in. Van een ECHTE pelgrim gesproken...
En `s nachts was er een flinke regenbui met enkele donderslagen. Toch zijn Fanny en Joémie niet komen aankloppen bij ons om veilig in de caravan te slapen...
We hebben al vroeg het ontbijt genomen, want Michelle zit met stress : ze heeft een afspraak bij de kapper om 16u in St Jean-Pied-de-Port. Bij het vertrek `s morgens zegt Elisabeth (de dame die me enkele dagen voordien een koffie serveerde in "the middle of nowhere") dat
er nog een tubeke crème op de tafel ligt. Het is mijn zonnecrème.
Hier kom ik weer goed weg. Want onder de brandende zon ontdekken dat je dat tubeke ergens vergeten bent zou niet zo plezant zijn natuurlijk.
Maar de eerstkomende dagen heb ik zeker geen zonnecrème nodig. Het is mistig en de wolken hangen laag, en dat blijft zo nog even. Op de middag eten we wat onder een groot afdak van een boerderij. Er ligt in de ijskast zelfgemaakte yoghurt  en kaas, en verder is er koffie,thee, frisdrank.
Binnen staat er een grote feesttafel gedekt voor de hele familie die op visite komt.We geraken er niet bij....Het begint flink te regenen en dus blijven we maar een poos langer zitten dan gewoonlijk.
Uiteindelijk stappen we op tussen de druppeltjes door. In dat dorpje is het gemeentehuis en de kerk 1 geheel.
De laatste kilometers naar St.Jean- Pied-de-Port lopen we nog maar eens in een stevige regenbui.

In de gite waar we slapen zitten er weer een heleboel beginners zoals in Le Puy-en-Velay: je herkent ze aan hun nieuwe schoenen, hun propere kleren, hun stress voor het onbekende. Ik voel
me zo een beetje als een universitair die naar de schachten kijkt...
We slapen in een veel té kleine ruimte met 5 stapelbedden.
 Er is toch wel een snurker bij zeker. Gevolg, lang wakker liggen en niet echt fris opgestaan vanmorgen. Er sliep een bonte mengeling van veel nationaliteiten: Een Koreaan, een Ierse, 2 Zuidafrikanen, 3 Fransen en 2 Belgen en 1 Nederlander.
De Belgische is van Luik en ze is thuis te voet vertrokken. Het is haar 2e poging. Vorig jaar is ze gestopt met een stressfractuur. Dit jaar weer op weg en na enige tijd had ze weer last van datzelfde euvel. Dan heeft ze onderweg maar een fiets gekocht en ze is er toch al mee tot hier aan de Spaanse grens geraakt. Vanmorgen is ze aan de oversteek van de Pyreneeën begonnen.
Het regent nu weeral enkele uren zonder ophouden....
Deze morgen heb ik Michelle en Alain op weg gezet naar de Camino del Norte: weer een stel super-vrienden die ik achterlaat, maar ik kom ze misschien nog wel tegen in Santiago de Compostela over 800km??!!
Nu zit ik wat te tokkelen op mijn rustdag op een pc in de "accueil des pèlerins" in St.Jean.
Ik ben vanmorgen ook naar de H.Mis op zondag in het Baskisch geweest: Wat een ervaring!
Al die Basken zingen uit volle borst, echt mooi. Ik heb weer wat vitamientjes opgedaan in mijn hoofd om verder te trekken. En bij het buitengaan kom ik Germain weer tegen en we gaan samen een koffie drinken om droog te zitten. Dan ga ik wat postkaartjes schrijven en nog maar eens wat op de gratis pc schrijven. 
Na het middageten (zie verder ) neem ik Germain mee naar de gite waar ik slaap.Tijd om weer afscheid te nemen, van jullie dit keer, want de "accueil" gaat sluiten binnen 5 minuten. Morgen hopelijk wat minder regen voor mijn eerste stukje in de Pyreneeën ( ik heb een slaapplaats in Orisson kunnen reserveren met veel geluk) zodat de oversteek in 2 stukken gebeurt. Dat is mooi meegenomen bij dit strontweer.
Eigenlijk was het de bedoeling om bij mooi weer mijn tijd te nemen om van die prachtige bergketen te genieten, maar het draait anders uit...

Pelgrimsgroeten
Mark

Het  Baskisch is een taal die met geen enkele andere taal iets te maken heeft. Ze
zit vol rare en moeilijk uitspreekbare woorden.  Ze zijn daar ongelooflijk gastvrij en sympathiek in die gite. De spreuk die er bij de inkom hing was zeer toepasselijk voor hen:
" L'Accueil, c'est grand  ouvrir  sa porte et n'attendre personne".

De eigenaar leende ons zijn auto om een paar km verder een mooi kapelletje uit de 12e eeuw te bezoeken dat enkel in de namiddag open is en waar we morgenvoormiddag voor een gesloten deur zouden staan.
Raar om nog eens mee te rijden in een auto.Alain heeft gereden, zonder rijbewijs in zijn zak te hebben.
Maar dat is hier allemaal niet zo'n probleem.
In het kleine kapelletje was er een gids die wat uitleg gaf over dat juweeltje in het midden van de natuur.
Ik ga nu mijn companen opzoeken want er zijn nog verschillende anderen die de PC hier
willen gebruiken

Tot later
Mark

Ik zit hier in een gite ergens in het Baskenland (Uhart Mixe)
Vanavond slapen we met 4 in een STACARAVAN, naast de gite zelf:  Michelle en Alain en ikzelf, en dan nog een Michel, een man die vandaag 70 wordt!! (de kleine die zo snel liep dat zijn grote struize vriend er de brui aan gaf , toen we bij Frits de Duitser sliepen enkele tijd terug). We stellen hem voor om dat te vieren op de één of andere manier, met bubbels of wijn, uitbundig of intiem, maar hij gaat er niet op in. Nu ja , dan vieren we met ons 3 wel iets anders ...
In een tentje op de camping waar de caravan staat, slapen, jawel Fanny en Joémie ergens want de gite is vol en de caravans ook.
Maar ik ging vertellen over Germain: een crème van een kerel, die gepassioneerd is door het wielrennen, en die mijn vriend werd dank zij de massage met zijn crème. In Sauvelade heb ik uiteraard zijn rug nog een keertje ingesmeerd toen hij het kamertje deelde met mij...
Hij is 70 jaar en komt uit een gezin met heel veel kinderen. Hij had aan zijn oudste broer beloofd dat ie voor hem zou zorgen. Dat heeft hij dan ook heel plichtsbewust gedaan , en toen die in het rusthuis was , ergens in de buurt waar hij woonde (Arneke , nabij Duinkerken) ging hij hem 2x per week bezoeken, maar nooit op vaste dagen. Vorig jaar is zijn broer gestorven en nu zit hij dus op de Via Podiensis, zijn levensdroom. Hij heeft al een km of 700 gestapt ondertussen. Zijn vrouw baatte een kleine kruidenierszaak uit , geërfd van haar ouders, in Arneke. De winkel was bijna altijd open en in heel zijn leven zijn ze maar een paar keer heel kort op vakantie geweest.
Zijn vrouwtje heeft zijn rugzak klaargemaakt met superveel liefde: alleen het beste zit er in, en dat heeft zo zijn repercussies op het gewicht. Hij vertrok in Le Puy met 18 kg (ter info de mijne weegt er nu 10kg + 1kg eten).
Dus besloot hij om wat terug te sturen. Maar om zijn vrouwtje thuis niet te "kwetsen" stuurt ie alles naar zijn dochter, die arts is in de buurt van Lauzerte, waar ik al gepasseerd ben. Eens was ie in het postkantoor om zijn slaapzak terug te sturen, een heel speciaal model met metalen beugels dat wel 3kg woog. Hij moest aan een toevallige bezoeker van het kantoor vragen om hem te helpen om die slaapzak samen te persen in een kartonnen doos voor de verzending. Na veel moeite is dat gelukt en het pak zag er uit als een reuzegrote rugbybal. De rol plakband van het postkantoor heeft hij bijna volledig opgebruikt om die "opgeblazen doos" stevig dicht te tapen.
Ik weet niet of alles perfect is aangekomen.
Verder zingt Germain ook op elke begrafenis en andere diensten die plaats vinden in zijn parochiekerk, en hij zet zich belangeloos in voor 101 andere zaken in de parochie. Bovendien is hij secretaris van de club wielertoeristen en ook van de joggingclub. (hij is allergisch aan computers en nog een echte "ambachtelijke" boekhouder) 
Maar nu is ie voor 2 maanden weg voor zijn levensdroom, zijn Camino. Tot zo ver Germain.

Ik kom morgen aan in St. Jean-Pied-de-Port en ik heb voor zondag een rustdag voorzien. Maandag volgt dan een etappe tot Orisson, ergens bijna halfweg op de oversteek van de Pyreneeën. Dus ik zal hem daar weer wel eens tegenkomen, de man die mijn hart gestolen heeft.

Pelgrimsgroeten
Mark 

En ja hoor , al enkele dagen zien we heel in de verte wazige grijze schimmen opduiken. 

We komen aan in Pimbo in de gite communale.

Ja , de camino zit er vol van, maar in dit berichtje een heel mooi moment.

Ik ben al een uur of 3 op stap en passeer een koppel stappers die wat drinken in de graskant van de weg.
Ik hou even halt en doe een babbeltje. "Tu veux un café?" vraagt de dame, Elisabeth.
Ik begrijp het niet goed maar zeg direct ja, want ik heb alleen maar plat lauw water in mijn rugzak zitten...
De dame is een "PTB", een "pèlerine transport bagages"
Op slag zijn al mijn vooroordelen over de PTB's verdwenen: ze heeft in haar minirugzak een thermoske zitten vol heet water en een doosje "Nescafe-zakjes". In een plastiek bekertje offreert ze me heel  vriendelijk een tasje koffie. Heerlijk.
Wat verder liggen Alain en Michele aan de kant te zonnen/rusten en nog wat te bekomen van de festiviteiten van de vorige avond. Van hen krijg ik een lekkere toffee om op te zuigen.
Ik mag het papierke bij hun laten , ze foefelen het bij in hun "mobiel vuilzakje"
's Middags kom ik aan in Lelin - Lapujolle, ja je leest het goed, zo heet dat dorpje.
Het is al ferm heet en het is er "vide grenier" of vrij vertaald rommelmarkt.
Ik doe mijn picknick daar op een bank naast de dorpelingen met een mooi uitzicht op al de verkoopsstandjes  en koop dan nog een Cola voor 1€!!
En nu zit ik in Aire sur l'Adour berichtjes te tokkelen.
Nog effe vermelden dat Alain, de ronker, morgenvroeg terug naar huis vertrekt (Lille) en in zijn rugzak 4 Leffes voor het  afscheidsfeestje van straks heeft meegesleurd (1 voor elk) uit de supermarkt van Nogaro (28km) onder de loodzware zon.
Het was een lekkere 25cl (ze zijn hier niet zo groot als bij ons).
En nu ga ik mijn maten zoeken om naar het restaurant te gaan, want het is zondag: vandaag koken we (mijn vrienden) weeral niet zelf !
En nog effe iets: er slapen 2 mensen uit Namen, Pascale en Marc. Ze hadden al via "radio Chemin" vernomen dat er een "Mark uit Anvers" op "de Weg" zat en dat die in Conques zijn halfweg had gevierd. Ze waren blij me eindelijk eens in levende lijve te ontmoeten. Op de camino moet je goed zien wat je doet, want je hebt snel een reputatie opgebouwd. Ik ga hier dus Mark d'Anvers door het leven !? En verder blijkt hier ook nog een Gentenaar te logeren, heel veel Belgen in dezelfde gite vandaag!

In een hoekje aan de muur hangt er nog een heel mooie toepasselijke spreuk:

 “La richesse d’une rencontre vaut mieux que de rencontrer la richesse”

Pelgrimsgroeten

Mark d'Anvers

Nogaro ligt in het Baskenland en daar hebben ze rare gewoonten.
Als we toekomen hebben we al heel de namiddag zware motoren gehoord in de verte. We slapen haast naast het snelheidscircuit voor motoraces!
Ik vraag bij aankomst of het toch niet de 24u van Nogaro zijn die momenteel worden gereden!
"Neen, de races stoppen om 18u!"
Doordat ik nu al enkele maanden in een trager pelgrimsritme leef zeggen die motoraces me niks dus ik neem mijn douche en doe daarna mijn handwas en ga niet naar de race kijken.... Jean-Yves en Christiane daarentegen, zijn verwoede fans van de snelle motoren (Jean-Yves is een ex paris-dakar deelnemer van het eerste uur) en ze zijn een kijkje gaan nemen natuurlijk.
Maar er is daarnaast nog iets anders te doen: iets met jonge koetjes!!
De arena ligt vlakbij onze gite communale, en het evenement begint om half 7. Allen daarheen

Er zijn 5 gasten in de arena die een bloemeke moeten plukken tussen de horens van een jonge "vachette" (koetje). Als de koe komt aangestormd moeten ze zich bliksemsnel uit de voeten maken en over de omheining springen of zich achter een stevige houten plaat beschermen. Er zijn veel kijklustigen en een brassband (zoals bij den basket in België) zorgt voor de nodige sfeer. De toegang is gratis, maar onder de pauze komen ze "met hun klak rond" voor een vrijwillige bijdrage.
Echt leuk om eens te zien. Tijdens de halve finale moeten we spijtig genoeg de arena verlaten om onze pasta nog te kunnen kopen, want de supermarkt daarnaast sluit om 19u30 en we hebben nog niks om te eten voor vanavond.
Ik bespaar jullie de culinaire details ( weeral pasta, dit keer  met room en champignons dankzij Michelle) maar vertel nog dat Aad, een bejaarde pelgrim uit NL enkele foto's van ons genomen heeft tijdens de feestmaaltijd.
Ik zal zien of die foto's ooit hier geplaatst kunnen worden ( want misschien is het aantal lege flessen van de huiswijn op de tafel wat te groot in verhouding tot het aantal aanwezigen...) ?

Feestgroeten uit Nogaro, Baskenland

Mark

Na mijn omweg naar Rocamadour kom ik weer op de klassieke weg naar St. Jean-Pied-de-Port, de Camino Podiensis,  terecht enkele dagen later. Zo kom ik o.m. een koppel uit Antwerpen weer tegen, Charlotte en Henk, en ook Joémie en Fanny. Deze laatste 2 slapen ook bij Frits, die Duitser.
Verder slaapt er nog Carmen, een Zwitserse, en Alain, de snurker van Moissac, en een kleine Michel, die samen met zijn “zware vriend “ stapt. Kleine Michel heeft een moordend wandeltempo en zijn dikke vriend kan hem amper volgen en komt elke avond 2 uur later aan zodat hij denkt aan opgeven.

Na een “rustige” nacht bij Alain begint iedereen op ons kamertje weer te rommelen om half 7. En nu ben ik eens de voorlaatste weg op mijn eentje om 7u45. Maar na enkele km kom ik Charlotte en Henk, en Christiane met Jean-Yves tegen. Langs een mooie spoorwegbedding die helemaal is overgroeid stappen we naar Eauze. Het is dezelfde mooie route die we gisterenavond in de andere richting stapten na onze wegvergissing. Ik drink er samen met Michelle en Alain een tasje koffie in een oud historisch café met een norse uitbater. Dan een kort bezoekje aan de mooie kathedraal, bij de drukke beenhouwer ga ik wat kaas en worst  kopen, en weer rustig alleen verder tot in Manciet. Daar kom ik op een stemmig dorpspleintje naast een arena voor “koetjes-pesten” (zie verder in Nogaro). Op de bankjes is het ideaal voor picknick: de Antwerpenaren maken plaats voor mij en een beetje later komen Carmen en een Zwitserse kettingroker erbij. Het is lekker warm en het wandeltraject is een makkie: mooie verharde golvende wegen in een prachtig decor.

De volgende dag in de namiddag, een beetje voor Nogaro, liggen Joémie en Fanny wat  te zonnen en/of rusten. Ik hou even halt. Ik ben hun namen weeral vergeten , maar op de camino gebeurt dat wel vaker, niet alleen met mij naar het schijnt...

Ik mag ook ineens de leeftijd van Fanny schatten, de Zwitserse met sproetjes. Dat is even moeilijker: 26? "Nee", ik zak naar 24, weer mis, ik gok op 28 dan...
Ze is nog maar 20, maar Joëmie, de Canadese is 26, dus ik heb toch een beetje juist gegokt vind ik van mezelf!
Ik kom een beetje voor hen aan in de "gite communale" in Nogaro. Ze hebben niet gereserveerd en alles is volzet. Maar er wordt voor hen een bedje bijgezet in de grote slaapzaal, recht voor de nooduitgang.
Fanny slaapt alzo toevallig (want ik heb de plaats van dat extra bed niet bepaald) naast mij.
Ze vraagt of ik snurk?! Ik ga dit verhaaltje al ineens afmaken : nee, ik heb niet gesnurkt, maar naast mij sliep nog een Zwitser aan de andere kant, en dat was een kettingroker die heel de tijd lag te hoesten, en nog een bed verder lag Alain, de snurker uit Rijsel....
De Zwitser stond al heel vroeg op vanmorgen, dus mijn nachtrust, en die van Fanny , was niet zo bijster goed...

pelgrimsgroeten
Mark