Archief

Ja het is maandagmorgen,en jullie weekend en ook mijn rustdag zitten er op.
Het regent hier nog steeds zonder ophouden in St .Jean-Pied-de-Port. Naar het schijnt is regen zoveel uren/dagen na elkaar ook hier zeldzaam.
Een schrale troost
Ik heb dit keer wel heel wat beter geslapen in mijn kleine kamertje met 5 stapelbedden : er waren maar 5 slapers vannacht (ook al zeldzaam ), ondermeer Marc en  André, een identieke tweeling van een jaar of 60 uit Canada.
Vooraleer mijn tocht aan te vatten trek ik naar het postkantoortje om mijn "poste restante" op te halen.
De post opent maar om 9u.Ik heb weer wat rommel bijeengestoken om naar huis te sturen: mijn "Franse gsm"+oplader, een zakmes, plastic lepel en mes, sokken, poncho en boekjes met documentatie over de Via Podiensis...Je kan je niet voorstellen hoe fijn dat is : overtollige dingen terug naar huis sturen om 1kg gewicht te "winnen".
Ik ben ook al even goeiendag gaan zeggen in de kerk en alles op een rijtje gezet : al dat moois dat ik al heb mogen beleven sedert mijn vertrek 2.5 maanden terug op 3 maart. Ik had het me toch nog anders voorgesteld. dat geweldige pelgrimsavontuur.
Rondwandelen door het dorpje is geen optie omwille van de immer neergutsende  regen, dus ben ik maar voor de 3e keer naar de opvang voor pelgrims getrokken  om jullie nog wat te vertellen.
Vorig jaar passeerden hier 39.700 pelgrims met tientallen verschillende nationaliteiten !!

Mijn copain Germain is al op weg, want hij stapt niet zo snel. Voor een 70 jarige heeft hij nog een geweldige savoir-vivre en vanmiddag zie ik hem terug in Orisson.
En nu stilaan tijd om verder te trekken naar de post, in de regen

Pelgrimsgroeten
Mark

Ik koop wat postkaartjes en zoek ook een reisgids, de zogenaamde « Duitse Rother » voor mijn laatste grote etappe in Spanje van +/- 800 km tot in Santiago. Hierin staat ook steeds wat uitleg over de regio, de bezienswaardigheden, een goede landkaart en niet onbelangrijk: de afstanden en overnachtingsmogelijkheden. Ik ga voor de Franse versie. Deze is uitverkocht in een winkeltje, maar ik geef de moed niet op en ik vind het boekje gelukkig nog in een andere shop. 

Ik  krijg honger. Ineens zie ik daar Germain weer zitten in zijn eentje, achter een grote pot vol kleine mosseltjes. Ik vraag of ik bij hem mag komen zitten en eten. We vertellen gezellig over de gewone dingen des levens, zijn fietsclub en de jaarlijkse joggingwedstrijd die hij al heel veel jaren mee organiseert.
Ineens  een vriendelijke goeiendag : Ik herken de 4 luxepelgrims, die maar geen gewicht kwijt raakten als ze stapten. Leuk om ook hen nog eens terug te zien, want je hebt al snel een band, ook met “anders gestemden”. Het is vandaag hun laatste stapdag geweest. Na de middag krijg ik opeens een sms-je van Eric. De pelgrim die ik tegenkwam in Vezelay is bijna aangekomen in St.Jean-Pied-de-Port. We volgden 1200 km lang dezelfde route, met +/- 1 dagje verschil.  We gaan een tasje koffie drinken en praten wat bij. Hij is nog steeds in volle vorm! Wat was dat gezellig om onze avonturen al die tijd even op een rijtje te zetten. Hij heeft onze sporen in de sneeuw gezien en gevolgd daar op de col du Béal...  Een super weerzien, maar onze wegen gaan weer uiteen want hij neemt de camino del Norte, zoals Michelle en Alain vanmorgen. Wat is die camino toch ondoorgrondelijk,  ik begrijp het soms echt niet…

Mark

      Ik sta een beetje voor 9u. als tweede in de rij aan het postkantoortje. Ik krijg mijn pakketje zonder problemen en stuur weer wat rommel terug naar huis: sokken, mijn "slechte" poncho, mijn zakmes, mijn documenten van de via Podiensis, mijn "Franse gsm" en oplader.Weer een kleine kilo minder gewicht mee te sleuren...
 En dan op weg naar de Pyreneeën, en weer alleen.  Na een uur of  2 stijgen in die ellendige regen kom ik aan in Orisson, waar ik kon reserveren. Het is bijna middag en ik ga een overvol café binnen. Het is heel winderig en koud, dus bijna iedereen die daar passeert houdt even halt om op te warmen, want nadien is er 12 km niks meer dan pure natuur. Binnen in dat café heerst er een gezellige drukte, maar van opwarmen is er niet veel sprake. De deur staat meer open dan dat ze toe is en er brandt nergens een kachel , en de centrale verwarming is kapot voor het ogenblik.

Ik zoek me een plaatsje en krijg wat later de boodschap via via dat Germain al is doorgestapt. Hij vond het te vroeg om daar te blijven zitten en niks te doen heel die lange namiddag.  Ik dwing mezelf om toch te blijven, want “reserveren is reserveren”. Kort na de middag mogen we op onze kamer van 3 stapelbedden. Ik zal slapen met 2 dames, Mimi en Patou, en verder Mario, de Canadees en Gerard. We zijn allemaal "niet-snurkers" bijeengezocht door Mario. Heel de namiddag dicht bijeen in dat kille café en babbelen met een koppeltje dat de oversteek van de Pyreneeën wilde maken en verder stappen tot Pamplona, maar ze keerden terug wegens te slecht weer. Ze wilden al eens testen wat de camino is, om dan volgend jaar een groot traject te stappen. Hun eerste kennismaking sloeg dus wat tegen, maar ze laten de moed zo gauw niet zakken. Wat later sla ik een babbel met een sympathiek koppel verplegenden. Ze werken beide in het ziekenhuis in Monaco, maar verdienen er een "normaal" loon.
Wat vooraf een oneindig lange namiddag leek vloog voorbij: eens gewoon "vast" zitten en babbelen met iedereen rondom mij, omdat er niks anders te doen valt met een tasje thee, een soepje, een koffie. Ik heb daar weer veel bijgeleerd die dag. En in de late namiddag wordt dan toch de chauffage aangestoken. Er zou een stroompanne geweest zijn als gevolg van een onweder. Kan gebeuren daar...
Als we ons avondmaal eten is het er gelukkig al wat warmer gestookt. Ik zit aan tafel met het koppel met de "Carrix" uit De Haan. Ze logeren een paar 100m terug richting St. Jean-Pied-de-Port maar moeten komen dineren in onze gite. We zitten vol goeie moed om het Spaanse deel aan te vatten...

Berggroeten
Mark

Dinsdagmorgen, en het regent nu al sinds vrijdagnamiddag, toen ik aankwam in St.Jean-Pied-de-Port, meer dan 3 dagen non stop.
En op de koop toe hangt er deze morgen een dikke mist : 50m zicht. Niet echt opbeurend als je een etappe loopt waarvan iedereen zegt dat ze fantastisch mooi is wanneer de zon schijnt.
Maar ja, "dat hoort ook bij de camino"  denk ik dan maar weer.
Na een uur of 2 stappen zie ik drie rode jeeps en 2 moto's van de burgerbescherming. Ze zijn op zoek naar 2 Engelse pelgrims sinds gisterenavond reeds. Hoe dat ge die in zulke dikke mistbrij moet vinden in zo een uitgebreid gebied weet ik echt niet. Afin ik ben ze niet tegengekomen.... Ik stap zo vlug ik kan alsmaar verder langs die historische oversteek, waarlangs Julius Caesar al passeerde. Hopelijk was het bij al die anderen beter weer, want dat moet echt mooi zijn in de zon.
Zo arriveerde ik al om 12u30 in Roncesvalles samen met Gerard die ik ergens onderweg heb "opgepikt"en die bij mij sliep in het kleine kamertje in Orisson, in de supergrote gite die door Nederlandse vrijwilligers wordt opengehouden. Alle comfort wat een pelgrim nodig heeft en nog veel meer is beschikbaar, want alles is nog maar pas volledig gerenoveerd.
Ik deed daarnet mijn handwas ( hoe vroeger je wast , hoe langer alles kan drogen) en er stond een droogzwierder GRATIS ( ondanks dat het Nederlandse vrijwilligers zijn die de boel daar runnen ) ter beschikking. Ik steek er mijn broek, zakdoek, sokken en T-shirt in en laat het ding droogzwieren.Ik krijg hem niet meer open ..... Stel je voor dat ik alles kwijt zou zijn?!
Gelukkig springt de Nederlandse dame die daar in de waszaal rondloopt me bij, en ze weet een trucje om alsnog aan mijn spullen te raken.

Het zit hier nu weer eens vol debutanten van alle nationaliteiten. Een heel andere sfeer, veel drukker en met dat slechte weer niet echt plezant.
Maar morgen komt er een "droge dag " volgens de meteo.
Laat ons hopen

Kletsnatte Pelgrimsgroeten van een waterkieken dat hier zijn pyamavest boven zijn onderhemd met lange mouwen en een Tshirt aan heeft maar dat zich daar allemaal niks van aantrekt , want ze kennen me hier toch niet.

Mark

Hallo
Ook het weer is nu veel beter en een beetje "Spaans" .
We, dat zijn Gerard, Mimi (Michelle) en Patou (Patricia), lopen een korte etappe (+/-25km ) tot Larrasoaña: als je al om 7u30 vertrekt kun je heel wat km maken op een dag.
's Middags picknick in het zonnetje op een terras in een heel klein dorpje: het is te zeggen , we hebben zelf de tafeltjes en stoelen van de schaduw- naar de zonnekant verplaatst en onze drank binnen gaan bestellen en meegedragen naar buiten. We zijn 's avonds al vroeg aangekomen: de gite kost 6€ voor een overnachting: We denken:"amai da's goedkoop", maar wat later begrijpen we dat beter: een oud gebouwtje vol stapelbedden op de  boven-  en benedenverdieping en 1 WC zonder papier en 2 douches voor een 30-tal personen.
Een "leuke" ervaring, die Spaanse omgeving , en ondanks alles slaap ik heel goed in die grote barak-slaapzaal.
We moeten onze avondmaaltijd (12€) reserveren in een restaurant daar in de buurt. Als dessert koos ik een "glace". Onder dat woordje verstaan ze in Spanje een FRISCO. Dat is voor mij een zware tegenvaller als je een lekker schepijs verwacht..
Na het eten blijf ik nog een pint drinken aan de toog met Ludo.
Hij is een "Kortrijksaan", een gepensioneerde boer,  die ook thuis vertrokken is, met een geweldige spirit. Hij heeft een tante nonneke, zr Aleidis, die in den Berkenboom woont in de Kalkstraat naast de kliniek in St.Niklaas. Wat is de wereld klein.
Ik kom alleen aan in het halfdonker op mijn sandalen, terwijl ze allemaal al slapen...
En weer zijn ze de volgende morgen daar allemaal spontaan beginnen te rommelen om 6u. Dat ben ik nog niet gewoon, dat Spaanse pelgrimsritme.
Maar dan ontdek ik weer iets speciaals: ik mis Michelle la Bretonne (De Bretoense)!!  In de laatste etappes voor St.Jean-Pied-de-Port was zij het telkens die onze bottinnen en sokken nam als we goed en wel waren aangekomen. Ze plaatste ze ergens buiten om te verluchten. Voor we gingen slapen was zij het die dan de 3 paar bottinnen weer mee binnen nam. Ferm gemakkelijk voor mij natuurlijk.
Ik had gisteren in de vooravond mijn bottinnen zelf buiten geplaatst om wat te drogen en te verluchten. Maar na die laatste pint met Ludo .....
Dus vanmorgen in die klamme sokken en schoenen gekropen en eens aan Michelle gedacht.
Ik ben nu in het gezelschap van een nieuwe Michelle, Mimi. Maar voor mijn schoenen moet ik zelf zorgen van haar. De ene Michelle is de andere niet ...

Pelgrimsgroeten,

Mark