Archief

Als je Pamplona verlaat klim je de "Alto del Perdon" op. Die staat vol windmolens en je hebt er een prachtig uitzicht over Pamplona en de omgeving.
Het is tegelijkertijd ook een eerste supertest voor mijn nieuwe stapschoenen.
De oude bengelen werkloos aan mijn rugzak Drappy. Gelukkig heeft die overal haakjes en oogjes om je natte spullen en die versleten schoenen aan te hangen.
De afdaling is echt niet van de poes, en ligt bezaaid met veel grote losse keien.
Mijn voeten doen niet méér pijn dan voordien, en ik voel niks "branden" .
Mijn angst van deze ochtend  voor nieuwe bleinen verdwijnt beetje bij beetje.
Tegen de avond maken we nog een ommetje naar een piepklein heel oud kerkje , midden in de natuur.
Superverhaaltje voor de volgende keer!

Pelgrimsgroeten

Mark

We zijn weer al een dagje ouder en een etappe verder.
Ik vergeet nog te vermelden dat ik Roos en Nicole tegenkwam, 2 leuke "Hollandse meiden" die beiden hun eerste dag op de camino stapten voor een korte tijd (= 1 weekje).
Als jullie dit lezen, Roos en Nicole hebben jullie je avontuur al weer beëindigd.
Ik hoop dat je de smaak te pakken hebt, jullie start was alvast super.

Ik kwam ook nog een oudere Hollandse dame tegen aan een "verkoopsstalletje" in the middle of nowhere, en raakte even met haar in gesprek. Haar vriendin vertrok en ze liep haar snel achterna.
Toen wij wat later ook weg waren kwamen we haar na 1 km weer tegen in de andere richting  onder  de brandende zon. Ze was haar wandelstok in alle haast vergeten!!
Ik voelde me een beetje schuldig.
Een stuk verder nemen we onze picknick, en naast ons zit een Franse vader en zijn zoon aan de picknicktafel met alles erop en eraan (ze zijn met de auto) . Ze geven ons hun halve fles Rioja om ons water te vervangen. Mooi meegenomen en heel wat lekkerder.
Als we ons buikje vol hebben gegeten komt de Nederlandse dame er weer aan, met wandelstok deze keer.
Ze stelt me gerust dat ik me niet echt schuldig moet voelen. Ze heeft haar wandelstok al meermaals vergeten. Toch blijf ik me een beetje mee verantwoordelijk voelen voor de extra km·s die ze vandaag liep in die verzengende hitte.
"Sorry mevrouw, oprechte sorry..."

Mark

Villatuerta is de naam van het  dorpke waar ik nu zit.
Er is ook een koppel uit Zemst bij Mechelen dat hier logeert ( ze zijn per fiets), en nog veel andere nationaliteiten.
Ik bofte vandaag: een dame (ik mag haar naam niet vermelden) wilde mijn " handwas " ineens samen met de hare mee doen.
Mooi meegenomen hé? Het was echt niet veel hoor, slechts 2 stuks. Ik wil niet voor een profiteur doorgaan hier.
’s Avonds op het stemmige terras drinken we samen een fles wijn, om ik weet al niet meer wat te vieren ( ik denk mijn 2000e km of zoiets ?). Dan  gaan we samen naar de mis en daarna sober eten in het plaatselijke "café-restaurant" met een koppel uit Finland. Om 22u is het weer bedtijd.
Ik heb daar ook mijn versleten stapschoenen achtergelaten in de gite op een rekje, want ik ben dat extra gewicht op mijn rug beu. Misschien kan een andere pelgrim ze ooit nog gebruiken.
Tot later!!

Pelgrimsgroeten
Mark

Ergens op de camino staat er een kraantje waaruit geen water maar Riojawijn (van prima kwaliteit) komt gelopen. En vandaag,Pinksteren,  is het zover: ik was me daar helemaal niet van bewust (echt waar), maar een Camino loop je nooit alleen en mijn gezellen wisten het wel! Om 8u begint naar het schijnt de wijn uit het kraantje te vloeien. We hadden al besloten om er ons ritme niet echt voor te wijzigen en niet te blijven wachten. Maar ik keek toch vol ongeduld uit naar die bron.
Om 6u zijn we opgestaan, ontbijt om 6u30, en weg rond 7u30. Dit is ons Spaans tijdsschema, om de hitte toch een beetje voor te blijven. Via Estella komen we aan ter hoogte van de "wijnkraan"
Om 9u proberen we onze drinkbus te vullen, tevergeefs. Er vloeit niks uit het wijnkraantje links.
Rechts vloeit water in overvloed
"Waarschijnlijk te laat" denken we dan.
In Villamajor de Monjardin ( wat een naam weer) moeten we alle drinkbussen goed opvullen want het is nog 12 km door de velden onder een blakende zon tot Los Arcos.
Bij onze aankomst, na een lange picknick tussen de mieren en andere kleine zwarte beestjes, vernemen we dat het wijnkraantje met Pinksteren pas na 9u begon te vloeien....
Ja, dat zat dan even niet mee, maar het mooie Spaanse landschap heeft ons dat tegenvallertje al lang weer doen vergeten.

Pelgrimsgroeten

Mark