Archief

Voor degenen die geen Engels verstaan: "Bull Run" = stierenloop.
Pamplona is wereldwijd gekend / berucht voor zijn jaarlijkse stierenloop.
Maar ook in Los Arcos is het van dat. En ja VANAVOND nog wel!
Ik heb mijn schoenen al opgepoetst en ingelopen om me zeker niet door zo'n stiertje te laten verrassen.
Om 19u30 geven ze het "startschot"
We hadden bij onze aankomst hier al gezien dat er voor de huizen in de hoofdstraat zware houten afspanningen stonden, nu weten we waarom!!
Als jullie de volgende week niks meer van me horen, dan weten jullie dat ik te laat ben weggesprongen!!! Grapje, ik heb mijn engelbewaarders hier bij me, en ik heb bij de start aan velen thuis beloofd om "voorzichtig" te zijn , zodus belofte maakt schuld...

Torreador in spe

Mark

Ja , hier ben ik weer even!!
Met mij alles goed, ik ben in de "arena" gekropen en heb de stierkes voorbij zien vlammen. Ze werden opgejaagd en je zag iedereen in de straten opzij springen. De jeugd probeerde de beestjes aan te raken en nog wat zotter te maken.
Ik stond aan een fontein achter een klein afsluitingske, samen met Gerard en zag de beestjes voor mijn neus passeren. Wat later kwamen ze weer teruggelopen in de andere richting.
Eerst enkele foto·s genomen en toen viel mijne frank dat dat oude toestelletje van mij ook kon filmen. Ik denk dat de filmkes de moeite zullen zijn want ik stond midden in de ambiance, en juist toen mijn cameraatje draaide liepen de stiertjes rechtdoor het plein vol met volk op, in plaats van hun bocht te pakken op "het afgebakende parcours". Dat was even ferme paniek bij velen die zich veilig opgesteld waanden.
Nog even aanvullen dat die "straatfeesten" 2 keer per jaar een weekend lang plaats vinden. Nu is het met jonge beestjes en in augustus met grote volwassen stieren naar het schijnt.
Maar de Vlaamse hospitaleros van onze gite vertelden me dat de ambulance niet voor niks daar klaar staat aan de kant: Gisteren was er een jongeman afgevoerd naar het ziekenhuis. Hij had een "hoornstoot" van de stier gekregen op een gevoelige plaats en gaat het leven verder moeten zetten met 1 teelbal minder.
Ik ben blij dat ik toch een beetje veilig achter het hekje stond, want , alhoewel ik al heel wat kinderen en een mooie leeftijd heb, zou ik zoiets toch niet graag meemaken...

Nog vlug aanvullen dat er geen resto te vinden was waar er nog een tafeltje vrij was en dat we onze picknick voor morgenmiddag (Mimi en Patou hadden al een heerlijke koude pasta geprepareerd met tonijn en andere lekkere dingen in) vanavond al hebben moeten opeten...
Ik slaap juist ter hoogte van een raam waarvan de rolluik kapot is. Ik kreeg van de hospitalero wel een deken om ervoor te hangen maar er is niks om het deken aan op te hangen, dus wordt het slapen "in het licht". Om 21u40 liggen we toch al in bed... Het deken ligt op de vensterbank.

Pelgrimsgroeten

Mark

Hallo daar
Ik ga je even wat "bedgeheimen" (eigenlijk slaapkamergeheimen) vertellen van op de Camino.
De meesten onder jullie kennen wel een hotel. Die zijn er ook op de camino, maar ik heb er nog maar 2 gezien denk ik, lang geleden in België .
Maar er zijn ook albergues en gites. Die zullen de meeste onder jullie niet kennen vandaar een kort woordje uitleg. Want overdag valt er niet zoveel te beleven: stappen en als maar door stappen, onder de soms loodzware zon, door golvende landschappen vol afwisseling. Maar ik ben geen held in het beschrijven van die dingen. Het zou jullie snel gaan vervelen.
De ochtend in Los Arcos: ondanks het feit dat het er heel ouderwets is, met veel stapelbedden en hier en daar (juist aan mijn stapelbed) een rolluik die niet meer naar beneden wil, heb ik er toch goed geslapen.
In het bed onderaan in de hoek van de zaal slaapt een Japanner, uit een stad nabij Osaka.
Hij heeft een smartphone bij, waar hij volgens ons niet goed mee overweg kan. Ik verklaar me nader: om 6u is er al wat gerommel in de zaal en beginnen ook wij alles bijeen te zoeken. Ineens begint dat ding een zalig Oosters muziekje te spelen. Hij laat het muziekje gewoon minuten aan een stuk verder spelen en zowat iedereen kijkt in begin even aardig op, maar denkt er daarna het zijne van.
Een kwartier later speelt nog steeds hetzelfde muziekje en sommigen zijn al wat minder enthousiast van dat ochtendconcertje. Gelukkig is het een smartphone, een slimme telefoon, en houdt ie er dan ineens mee op.
Onze copine, Patricia, Patou voor de vrienden, heeft oordoppen inzitten en slaapt gewoon door. Nochtans is er behoorlijk wat geroezemoes als er meer dan 25 stappers zo stil mogelijk al hun spullen  weer in hun rugzak stoppen voor een nieuwe stapdag. 
En het valt ook mee dat ons reukorgaan  's morgens niet zo performant is als dat van jullie thuis,

In Logrono was het nog straffer: we sliepen in een "privé"gite. Dat wil zeggen alles is een beetje nieuwer, en je betaalt het dubbel van de prijs (12€) van de albergue en er is geen PC, geen ijskast, en we liggen allemaal even dicht op elkaar als in de albergues...
Mimi had om 23u30 al eens een raam opengezet omdat het er zo warm was (we lagen met 26 op stapelbedden in een "grote living")
Je moet er om 22u binnen zijn maar niemand draait de deur op slot. Om 0u30 komen er 4 pelgrims binnengeslopen na een  avondje uit. Prompt begint den dieje onder mij alles in te pakken om stillekes te vertrekken, samen met "den Italiaan op zijn sandalen van in Eunate". Ik kijk op mijn horloge en heb wat binnenpretjes, maar ik blijf stil, om niemand anders te wekken.
En ja hoor, wat later komen ze weer stillekes binnengeslopen om verder te slapen. Ze hadden niet op hun horloge gekeken en zich van uur vergist om te vertrekken!
En weer wat later passeert een flink onweer over Logrono en daar komt nog bij dat mijn oordop steeds weer uit mijn oor "kruipt"
Om 5u30 beginnen de eersten alweer te rommelen en de meesten volgen hun voorbeeld.
Wij hebben ook al lang begrepen dat je dan geen oog meer dicht doet en staan dus ook op, met dien verstande dat we Patou weer moeten wakker maken, met haar oordoppen in, want die slaapt gewoon door.
Vanmorgen sliep daar echter ook een groep Spanjaarden: en als die opstaan staat heel de gite in rep en roer. Michelle, een arme Canadese, pas op de Camino, begrijpt er geen snars van en probeert door te slapen...
In het Frans zeggen ze " Menage des cochons"
Maar voor de rest gaat alles goed.

Dortoirgroeten van op de Camino

Mark

We lagen weer rond een uur of 10 in ons bedje. We aten met een grote groep op het terras aan een rivier. Het was een heel gezellige avond. Ik maak er wat beter kennis met Jean-Yves en Christiane. Hij is een echte sportman die altijd cola drinkt en nooit een druppel alcohol. Christiane niet ... Hij is een ex-motocrosser, die o.a. lang geleden Paris-Dakar heeft uitgereden en enkele maal kampioen van Frankrijk was bij de categorie ???. Hij zat ooit 2 dagen in de woestijn te wachten op de "bezemwagen/camion" van de rally Paris-Dakar zonder  iets te eten en met enkel water. Die bezemwagen stond namelijk zelf ook in panne...
Ook Emmanuel pikte aan bij onze groep samen met de 2 "Carrixen" .

Deze nacht was het veel minder rumoerig in ons kamertje. Maar in het kamertje naast ons daarentegen lag er een supersnurker! Niemand van ons 4 had zijn wekker gezet , omdat we rekenden op al die andere vroege vogels om ons weer te wekken...
Om kwart voor 7 werd ik als eerste wakker. De Italiaan met de sandalen was al in stilte vertrokken. De kamer naast ons was ook al ver leeg. Maar we hebben er allen deugd van gehad, nog eens een uur langer kunnen slapen!! Ik ben wel een oordop kwijt...
We zijn weg om half 9 en drinken ons tasje koffie in Azofra.


Pelgrimsgroeten
Mark

Ja, je kan wat meemaken op de camino.
Emmanuel is de krasse Fransman van 68 , die gisterenavond samen met ons mee at op het terras buiten, gezellig langs het water. Hij stapt altijd wat sneller dan wij, en we vroegen hem al lachend om voor vanavond ons bedje al te reserveren wanneer hij als eerste daar aankomt.
We namen heel de dag onze tijd in die warmte, omdat we maar 20 km te gaan hadden en omdat ik mijn blein op mijn grote teen niet verder wil kapot stappen.
In Santo Domingo de la Calzada staat Emmanuel ons op te  wachten op straat aan de ingang van een klooster van religieuzen!!
"Eindelijk, eindelijk, waar zaten jullie?!"
Hij was 1uur vroeger dan ons aangekomen en had 5 bedden "gevraagd" alhoewel je eigenlijk daar niet kon/mocht reserveren. "Ze komen direct" zei hij aan de receptioniste van het nonnenklooster.
Een kwartier later krijgt de dame het wat op haar heupen en vraagt waar we blijven..."Ja, ja, ze zijn onderweg." Hij heeft onze GSM nummer niet dus kan hij verder niks doen dan hopen dat we niet te lang weg blijven. 
En weer vraagt de receptioniste waar we blijven want nu is de herberg volledig volzet en ze moet  pelgrims doorsturen, terwijl ze nog "onze" 4 bedden leeg heeft. Dat is volledig tegen de regels van het huis!!!
Emmanuel kent ons amper bij naam: Mark d'Anvers, Gérard de Maubeuge, Patricia de Montbéliard en Michelle de Montbéliard, zogezegd 2 zussen... Hij betaalt al voor ons om haar nog wat  meer op haar gemak te stellen en dan zet hij zich op straat aan de ingang. Als er een pelgrim aankomt die wil naar binnen stappen, dan zegt hij zonder verpinken : "c'est complet", "wat verder daar is er nog een herberg"...
Zowat 1u15 later komen wij "pas" (in zijn ogen althans) aangewandeld....
We zullen hem vanavond uitgebreid trakteren en we hebben al zijn was al samen met de onze in een wasserette in 2 wasmachines  gestopt...
De dames hebben zich hierover ontfermd, maar de volgende ochtend vind ik mijn handdoekje (lees dweil) niet meer terug. Gelukkig heeft Mimi er nog een op reserve die ik mag gebruiken.


Pelgrimsgroeten

Mark

Ja , het was weer druk vandaag : Ik kwam de Belg weer tegen die fietst-wandelt-autorijdt op de camino.Hij heet Luc en stelt het heel goed. Hij straalt veel geluk en zelfvertrouwen uit...
Ik kwam ook Stewart, Douglas en Colina, 3 Canadezen weer tegen. Ze kruisen sinds Roncesvalles regelmatig mijn pad en we hebben dan een leuke babbel.
Ik kwam Roos en Nicole , de 2 Nederlandse meiden, weer tegen . Ze slapen naast ons , en vonden het al wat raar dat dat ene kamertje zo lang leeg bleef...
Met een van hen gaat het wat minder: Tendinitis en gedwongen rust. Hun weekje zit er al bijna op, maar ze laten zich door die kleine tegenslag niet uit hun lood slaan.
Ook nog even vermelden dat er een Amerikaanse is die grote stukken op haar blote voeten loopt...Tracy is haar naam.
Ik ga het hier bij laten want ik zit in een cybercafe ( voor het eerst in mijn leven), en zie hier geen tarieven hangen. Nog even vertellen dat ik aan PC 1 zit en dat ik het knopke niet vond om het scherm aan te zetten. De oudere dame kwam me helpen en gaf me een troostend schouderklopje ; " die oude arme opa op de camino" zag ik ze denken ....
Als ik afreken blijkt het spotgoedkoop te zijn . De dame heeft geeft pasmuntjes om terug te geven en ik krijg een snoepje in de plaats...
Pelgrimsgroeten uit het cybercafe" zonder bier van Santo Domingo de la Calzada

Mark

In Santo Domingo de la Calzada staat een heel mooie kerk, en de toren staat apart.
Een gecombineerd bezoek aan beide is zeker de moeite waard.
Ik begon met een bezoek aan de toren en trok dan naar de kerk met de kip en de haan.Ik ga hier heel de legende nu niet uitleggen, maar het is een leuk verhaaltje, om te verklaren dat er in de kerk een kip en haan achter glas zit, telkens voor een periode van 6 weken en dit sedert eeuwen.
Bij het binnengaan van het museum moest ik even slikken:
Voor mij staan er 2 Duitsers met hetzelfde T-shirt. Er staat iets op van Retina...
Het is een blinde met zijn begeleider. De begeleider vraagt om te betalen voor 1 persoon, zichzelf, en niet voor de blinde die hij begeleidt. De meneer aan de kassa begrijpt het half, draait zich om en brabbelt wat Spaans tegen zijn collega. En dan laat hij beiden gratis binnen.
Mooi gebaar dat me even deed mijmeren, want ik had eigenlijk wat anders verwacht van de Spaanse ambtenaar.
Na het bezoek aan die mooie kerk, crypte en bijhorend museum met oa een schilderij van de Vlaamse primitieven, is het tijd voor het eten, met dezelfde pelgrims als de dag voordien.
Eindelijk een beetje paëlla, en dan wat schapenvlees.
Maar voor die paëlla hoef je echt niet zo ver te stappen, ik heb er al veel betere gegeten.
Op tijd in ons bedje, 21u45, in een kamertje met 5, zonder snurkers in het nonnenklooster.
Het speciale dit keer is dat de vloer van de kamer in het oude klooster een beetje (veel) afhelt. Vanmorgen liggen we allemaal met onze voeten een beetje over het bedeinde...
En we zijn weer vroeg van de partij, zodat we om 7u30, na uitgebreid ontbijt ter plekke, de tocht naar Belorado (23.5km) kunnen aanvatten.

pelgrimsgroeten

Mark