Archief

Zoals ik al vertelde liggen de heren gescheiden van de dames in de albergue van de eerwaarde zusters  in Leon.
Maar als ik aan de hospitalero vroeg om op de PC te werken gidste ze me helemaal door de slaapzaal van de vrouwen tot aan de PC. Toen ik gedaan had bleef ik even babbelen met Mimi en Patou, terwijl ze op hun bed lagen te rusten.
Toevallig kwam de hospitalero daar weer aan en ze stak haar vermanende vinger op naar mij: " De PC staat hier toch niet ?" Ik ben dan maar "direct" verder gegaan, want stel je voor dat ze me op straat zou zetten zoals met Mario destijds gebeurd is in de Pyreneeën in die pletsende regen en sneeuw.

Na de siësta staan Stephanie en haar vriend Cesar ons op te wachten aan de deur van de albergue. Ze leiden ons wat rond in het mooie gezellige stadscentrum en zetten ons dan af aan de kathedraal voor de zaterdagavondmis om 18u. Nadien pikken ze ons weer op om samen wat te gaan eten.
Dat is niet zo eenvoudig: we moeten om 21u30 binnen zijn in de albergue en de restaurantjes gaan maar pas rond die tijd open in de Spaanse steden. Dus zit er niks anders op dan van caféetje naar caféetje te lopen. Telkens je iets bestelt krijg je er GRATIS een tapa bij (die je kan kiezen op een tapa-kaart).
Na 4 cafés hadden we dan toch ook 4 tapa's binnen  naast het gewone vocht en was het bijna tijd om te gaan slapen.
Onze Spaanse gastvrouw en gastheer begrepen daar niks van: als iedereen begint te leven hier in Leon gaan jullie slapen? Wat voor een bizar volkje zijn jullie, die pelgrims, toch?
En dan wisten ze nog niet alles, want om half 10 trokken we in onze herberg in het klooster bij de zusters nog met zijn allen naar het avondgebed en de pelgrimszegen.
En dan naar ons bedje met een halfvolle maag met enkel wat tapa's. Het was al na 22u, wel heel laat voor ons.

Pelgrimsgroeten

Mark

Om 6u30 gaat het licht weeral aan op onze supergrote oubollige dortoir!
En op zondagmorgen, zo had men ons verteld, is er niet veel verkeer.
Dat was heel belangrijk voor ons want we moesten een keuze maken: ofwel liepen we een 30-tal km langs de drukke N120 (een grote weg richting Santiago de Compostella) ofwel liepen we langs de variante, maar die was nog 7 km langer.
De meerderheid ging voor de kortste variant. Op de koop toe begon het nog wat te regenen ook en de wind blies in de verkeerde richting.
Maar je raadt het al: zelfs op zondagvoormiddag was er heel veel verkeer, alleen de camions reden dan niet Halverwege de etappe zagen we , vanop het terras van een klein café in Valverde de la Virgen, waar we een koffiepauze inlasten, weer wat pelgrims op het openbaar vervoer staan wachten. Sommige vlees is wat zwakker dan het onze ...
We waren dus maar al te blij als we in de namiddag na 27km weer konden stoppen in San Martin Del Camino.
Als compensatie voor de zware stapdag vinden we een superaardige gite: Charlotte en Henk, Mimi en Patou, de 2 vrouwen, kozen voor een kamer met 2, de 2 overige heren Emmanuel en ikzelf ( We hebben Gerard achtergelaten, maar Emmanuel, de Parijzenaar met de spierscheur, heeft ons weer ingehaald) gaan voor de "grote slaapzaal" ( +/-16 bedjes).
En daar hebben we als aperitief een fles Cava gekraakt om mijn 100e stapdag te vieren.
Op de koop toe kregen we na het eten nog een lekkere "versnapering" op basis van kruiden bij onze koffie.
Het stapleed naast de drukke autoweg was hiermee snel vergeten.

Ik ben wel blij dat Emmanuel ons weer heeft vervoegd : omdat hij ons groepje zo miste (naar hij zelf zei) heeft hij, na zijn rustdag in Burgos wat langere etappes gelopen dan wij en de afstand Burgos – León die wij op 7dagen liepen, stapte hij op 6 dagen, ondanks zijn pijjnlijke kuit….Wat een kerel toch , die Emmanuel!

In de verbruikszaal van de gite stond een aftandse pc, die echt oneindig traag was en waar je niet voor moest betalen (uitzonderlijk in Spanje). Maar opstarten alleen nam al een kwartier in beslag. Ondertussen zaten er wel een paar anderen boven mijn hoofd naar een voetbalmatch op TV te kijken. Ik heb het dus maar opgegeven ...

Pelgrimsgroeten

Mark