Vrijdag 19 oktober 2007
delen
vroeger deelden we alles met elkaar. hoelang is vroeger wel tot zo'n 20
jaar geleden. het gedrag van mijn man begon langzaam te veranderen. de
boze buien hadden hun intrede gedaan. en echt om niets kon hij zomaar
uit zijn slof schieten. de tederheid verdween ook heel langzaam en op
een gegeven moment mocht ik hem niet meer zoenen maar hij wilde wel
gemeenschap.
zo'n koude kille bedoening zonder gevoel. ik voelde me niet prettig en heel onhandig. delen deden we steeds minder. gelukkig heb ik een fijne hobby die steeds meer plaats in mijn leven is gaan innemen. daar kan ik mee delen en geeft me een warm gevoel. gevoel dat mijn man nu helemaal kwijt is naar mij toe. en toch heb ik gemerkt dat hij nog wel degelijk gevoel heeft maar het niet meer kan uiten op een *normale* manier. we hebben jarenlang heibel gehad over de minstinteressante dingen en fituliteiten. dat het me op een gegeven moment opbrak. toen ik 7 jaar geleden te horen kreeg wat de oorzaak zou kunnen zijn van zijn gedrag(ziekte) vielen alle ik puzzelstukjes in elkaar. Ik deel nu woorden en klanken uit met veel gevoel en emotie. zo is er weer harmonie in mijn leven gekomen. wat mijn man betreft ik heb nu een groot kind in huis die nauwelijks tevreden is en voor mij veel over heeft maar wel constant zegt. nu moet je dit en nu moet je dat. en dat moeten heb ik afgeschaft. ik moet helemaal niets. en als je wat wil dat er gebeurt vraag je maar en ik doe het. zo is onze situatie weer leefbaar geworden met een portie gevoel. want ondanks de zware jaren heb ik nu het gevoel ik leef weer. ik speel accordeon wat mijn grootste hobby is en waar ik alles in kwijt kan. wat wel leuk is om te vertellen men kan horen als ik niet lekker in mijn vel zit. en dan komt er een verzorgster en die zegt zo nu even stoppen en vertellen. (zij weet van de situatie) en ik kan dan even mijn hart luchten. dat is heel belangrijk en blij kan ik dan weer naar huis zonder naar gevoel. en nu heb ik mijn roer helemaal omgegooid. ik weet dat mijn man alleen maar verder zal aftakelen en gun hem nog een paar fijne jaren. nu kan ik nog met hem weg en hem laten genieten van een bakkie koffie met een appelpunt met slagroom. dus pakken we een terrasje of gaan naar de koffieroom. het blijde gezicht dat dan tevoorschijn komt daar kan ik mateloos van genieten. maar vergis je niet samen genieten is er absoluut niet bij. hij zal niet vragen uit zichzelf zo schat is het lekker? daar hoef ik niet op te rekenen. maar als ik vraag smaakt het dan krijg ik een glunderend antwoord. en dat maakt mijn hart heel blij. zo om te gaan met de ziekte van mijn man geeft mij de ruimte om te doen wat voor mij belangrijk is. gewoon genieten van zijn genieten. meer is het niet. echt delen is er niet meer en zal er ook niet meer van komen. delen doe ik met goede vrienden op allerlei gebied. een goed gesprek een schouder om te huilen en heel veel lachen om die stomme mop. want ook dat kan ik niet meer met mijn man.eindconclusie is voor mij ik schuif niets meer op de lange baan wat hij ook zegt en geniet van de momenten dat het goed gaat en de rest maar over me heen laten gaan en vergeten. want daar mee zitten is verloren energie. ik schiet daar niets mee op en mijn humeur laat ik niet meer verpesten. ook al heb ik nog wel eens een huilbui om vroeger dat helemaal over is. dat geeft een stukje verlichting en rust want echt emotioneel zit ik heel raar in elkaar. ik ben veel gevoeliger geworden en huil om het minste of geringste maar heb tegen mezelf gezegt dat kan ook niet anders in jouw omstandigheid die zoveel moet missen aan warmte en aandacht. ik krijg het wel op een andere manier maar niet meer vandegene waar ik o zo veel van hou ondanks zijn ziekte. ons delen van gevoel en emoties is niet meer. niet zoals het warm en fijn zou zijn.
Jantien
zo'n koude kille bedoening zonder gevoel. ik voelde me niet prettig en heel onhandig. delen deden we steeds minder. gelukkig heb ik een fijne hobby die steeds meer plaats in mijn leven is gaan innemen. daar kan ik mee delen en geeft me een warm gevoel. gevoel dat mijn man nu helemaal kwijt is naar mij toe. en toch heb ik gemerkt dat hij nog wel degelijk gevoel heeft maar het niet meer kan uiten op een *normale* manier. we hebben jarenlang heibel gehad over de minstinteressante dingen en fituliteiten. dat het me op een gegeven moment opbrak. toen ik 7 jaar geleden te horen kreeg wat de oorzaak zou kunnen zijn van zijn gedrag(ziekte) vielen alle ik puzzelstukjes in elkaar. Ik deel nu woorden en klanken uit met veel gevoel en emotie. zo is er weer harmonie in mijn leven gekomen. wat mijn man betreft ik heb nu een groot kind in huis die nauwelijks tevreden is en voor mij veel over heeft maar wel constant zegt. nu moet je dit en nu moet je dat. en dat moeten heb ik afgeschaft. ik moet helemaal niets. en als je wat wil dat er gebeurt vraag je maar en ik doe het. zo is onze situatie weer leefbaar geworden met een portie gevoel. want ondanks de zware jaren heb ik nu het gevoel ik leef weer. ik speel accordeon wat mijn grootste hobby is en waar ik alles in kwijt kan. wat wel leuk is om te vertellen men kan horen als ik niet lekker in mijn vel zit. en dan komt er een verzorgster en die zegt zo nu even stoppen en vertellen. (zij weet van de situatie) en ik kan dan even mijn hart luchten. dat is heel belangrijk en blij kan ik dan weer naar huis zonder naar gevoel. en nu heb ik mijn roer helemaal omgegooid. ik weet dat mijn man alleen maar verder zal aftakelen en gun hem nog een paar fijne jaren. nu kan ik nog met hem weg en hem laten genieten van een bakkie koffie met een appelpunt met slagroom. dus pakken we een terrasje of gaan naar de koffieroom. het blijde gezicht dat dan tevoorschijn komt daar kan ik mateloos van genieten. maar vergis je niet samen genieten is er absoluut niet bij. hij zal niet vragen uit zichzelf zo schat is het lekker? daar hoef ik niet op te rekenen. maar als ik vraag smaakt het dan krijg ik een glunderend antwoord. en dat maakt mijn hart heel blij. zo om te gaan met de ziekte van mijn man geeft mij de ruimte om te doen wat voor mij belangrijk is. gewoon genieten van zijn genieten. meer is het niet. echt delen is er niet meer en zal er ook niet meer van komen. delen doe ik met goede vrienden op allerlei gebied. een goed gesprek een schouder om te huilen en heel veel lachen om die stomme mop. want ook dat kan ik niet meer met mijn man.eindconclusie is voor mij ik schuif niets meer op de lange baan wat hij ook zegt en geniet van de momenten dat het goed gaat en de rest maar over me heen laten gaan en vergeten. want daar mee zitten is verloren energie. ik schiet daar niets mee op en mijn humeur laat ik niet meer verpesten. ook al heb ik nog wel eens een huilbui om vroeger dat helemaal over is. dat geeft een stukje verlichting en rust want echt emotioneel zit ik heel raar in elkaar. ik ben veel gevoeliger geworden en huil om het minste of geringste maar heb tegen mezelf gezegt dat kan ook niet anders in jouw omstandigheid die zoveel moet missen aan warmte en aandacht. ik krijg het wel op een andere manier maar niet meer vandegene waar ik o zo veel van hou ondanks zijn ziekte. ons delen van gevoel en emoties is niet meer. niet zoals het warm en fijn zou zijn.
Jantien