Zaterdag 31 juli 2010
moeten en mogen
Vanmorgen de was opgehangen...
sta op de overloop en hoor gestommel...
Jan loopt achter me langs zonder wat te zeggen...
hij komt net zijn bed uit en ik ben al een paar uur op...
Ik heb nu eens niet als eerste goedemorgen gezegd...
en het eind van het liedje is dat het stil blijft in huis...
gemopper en getier dat hij de trap af moet om maar de wc te gaan...
Ik zeg maar niets en ga gewoon door met waar ik mee bezig ben...
de stilte is keeldichtknijpend...geen enkele toenadering...
dan opeens...Jen de heg MOET geknipt...de kat MOET eten...
ik zeg alleen maar...Goede morgen schat...
En verder geen reactie...
zo gaat dat eigenlijk alle dagen...
Moeten en nog eens moeten...
Ik doe het op mijn manier en in mijn tempo...
MOETEN is er niet meer bij...
Ik mag en doe het op mijn manier is mijn dagelijkse zin geworden...
Jij mag ook maar de doenknop is stuk dus gebeurt er niets...
Boem, dat mag ik niet zeggen....en dat doe ik ook niet.... ik denk het alleen maar...
die aanvaring van een paar jaar geleden heeft me bijna de kop gekost...letterlijk...
daar heb ik nu nog last van...
momenteel doe ik alles even wat langzamer dan anders...
de kat komt boven en streelt langs mijn been zacht spinnend ...
Ik zeg zo wil je eten? Ze kijkt me aan en loopt naar de trap...
Holt naar beneden en loopt de keuken in...
even nog het laatste stukje was ophangen en dan kom ik...
Ik rustig een schaaltje gepakt een bakje eten opengemaakt...
vork uit de la wat water erbij en fijngeprakt...
Ze gaat spinnend zitten eten...
later komt ze weer en wil naar buiten...
Ik ga even de was opvouwen en dan een gil naar boven...
Jen de kat wil erin...Doe de deur maar open lieverd dan kan ze er in...
Ik ben de was aan het opvouwen...
Mopper mopper en er gebeurt verder niets...
Dus ik naar beneden en de kat er ingelaten...
Mijn man heeft het druk met op de bank zitten...
Een kleine impressie van een doordeweekse ochtend...
zit nu even achter de pc met mijn troost op schoot...
Macky die feilloos aanvoelt wanneer ik het even moeilijk heb...
want wennen doet het niet de stilte...de kilte...
daarom ben ik blij met mijn vrijwilligerswerk...
dat ik wat voor anderen kan en mag betekenen...
Ik weet als geen ander wat het betekent als je niet meer kunt communiceren op normale manier...
dementie is het ergste wat je mee kan maken...
dat je iemand zo ziet wegglijden...
in agressie en boosheid om het minste of geringste...
Ik moet niet in deze situatie blijven...
Ik kies er zelf voor...Omdat houden van niet ophoudt bij ziekte en zeer...
menigeen snapt dat niet...Ik hoor zo vaak... ga toch scheiden...dit is toch geen leven?
Ik ben blij met mijn gave dat ik het kan verwoorden...
Dat ik er over kan schrijven...
je kiest er niet voor om ziek te worden dat overkomt je...
Ik kies er wel voor om mijn man zo goed mogelijk te begeleiden...
Tot het echt niet meer gaat en dan is er een instantie die hem verder helpt als ik het niet meer kan...
we hebben nu 2 gesprekken gehad met het DOCteam en er is tot nu toe niets uit mijn man zijn handen gekomen...
Hij heeft 3 opdrachtjes gekregen en die nog niet uitgevoerd...
Ik press hem niet...en mijn opdracht heb ik wel uitgevoerd...
Hij heeft ruimte waar hij om gevraagd heeft...maar benut het niet...
dus het eind van het liedje is er zal weinig tot niets veranderen in huis...
Ik heb er vrede mee omdat ik weet...dat de mogelijkheden benutten...hier niet van toepassing zijn...
wat gister niet gebeurde en vandaag niet gebeurt zal morgen ook niet gebeuren....
Dus als het DOCteam weer komt over 3 weken zal er niets veranderd zijn ten goede...
©speelster
DOCteam is een onderdeel van GERIANT in NOORD HOLLAND
DEmentie Onderzoek Casemanagerteam.
Ik heb nu een casemanger die bekijkt wat er nog voor mogelijkheden zijn om het wat leefbaar te houden..Ze maakt een stappenplan waar we ons beiden aan houden.. In de praktijk komt het er op neer dat mijn man dus niets doet en ik alles...Deze scheefgroei is er natuurlijk al tijden maar het wordt nu concreet op papier gezet...en we krijgen elk een brief...en zo wordt er geprobeert weer structuur te krijgen in het leven van de OPS patient...wat niet echt lukt zondr slag of stoot...is de praktijkervaring van mij...
Jantien
sta op de overloop en hoor gestommel...
Jan loopt achter me langs zonder wat te zeggen...
hij komt net zijn bed uit en ik ben al een paar uur op...
Ik heb nu eens niet als eerste goedemorgen gezegd...
en het eind van het liedje is dat het stil blijft in huis...
gemopper en getier dat hij de trap af moet om maar de wc te gaan...
Ik zeg maar niets en ga gewoon door met waar ik mee bezig ben...
de stilte is keeldichtknijpend...geen enkele toenadering...
dan opeens...Jen de heg MOET geknipt...de kat MOET eten...
ik zeg alleen maar...Goede morgen schat...
En verder geen reactie...
zo gaat dat eigenlijk alle dagen...
Moeten en nog eens moeten...
Ik doe het op mijn manier en in mijn tempo...
MOETEN is er niet meer bij...
Ik mag en doe het op mijn manier is mijn dagelijkse zin geworden...
Jij mag ook maar de doenknop is stuk dus gebeurt er niets...
Boem, dat mag ik niet zeggen....en dat doe ik ook niet.... ik denk het alleen maar...
die aanvaring van een paar jaar geleden heeft me bijna de kop gekost...letterlijk...
daar heb ik nu nog last van...
momenteel doe ik alles even wat langzamer dan anders...
de kat komt boven en streelt langs mijn been zacht spinnend ...
Ik zeg zo wil je eten? Ze kijkt me aan en loopt naar de trap...
Holt naar beneden en loopt de keuken in...
even nog het laatste stukje was ophangen en dan kom ik...
Ik rustig een schaaltje gepakt een bakje eten opengemaakt...
vork uit de la wat water erbij en fijngeprakt...
Ze gaat spinnend zitten eten...
later komt ze weer en wil naar buiten...
Ik ga even de was opvouwen en dan een gil naar boven...
Jen de kat wil erin...Doe de deur maar open lieverd dan kan ze er in...
Ik ben de was aan het opvouwen...
Mopper mopper en er gebeurt verder niets...
Dus ik naar beneden en de kat er ingelaten...
Mijn man heeft het druk met op de bank zitten...
Een kleine impressie van een doordeweekse ochtend...
zit nu even achter de pc met mijn troost op schoot...
Macky die feilloos aanvoelt wanneer ik het even moeilijk heb...
want wennen doet het niet de stilte...de kilte...
daarom ben ik blij met mijn vrijwilligerswerk...
dat ik wat voor anderen kan en mag betekenen...
Ik weet als geen ander wat het betekent als je niet meer kunt communiceren op normale manier...
dementie is het ergste wat je mee kan maken...
dat je iemand zo ziet wegglijden...
in agressie en boosheid om het minste of geringste...
Ik moet niet in deze situatie blijven...
Ik kies er zelf voor...Omdat houden van niet ophoudt bij ziekte en zeer...
menigeen snapt dat niet...Ik hoor zo vaak... ga toch scheiden...dit is toch geen leven?
Ik ben blij met mijn gave dat ik het kan verwoorden...
Dat ik er over kan schrijven...
je kiest er niet voor om ziek te worden dat overkomt je...
Ik kies er wel voor om mijn man zo goed mogelijk te begeleiden...
Tot het echt niet meer gaat en dan is er een instantie die hem verder helpt als ik het niet meer kan...
we hebben nu 2 gesprekken gehad met het DOCteam en er is tot nu toe niets uit mijn man zijn handen gekomen...
Hij heeft 3 opdrachtjes gekregen en die nog niet uitgevoerd...
Ik press hem niet...en mijn opdracht heb ik wel uitgevoerd...
Hij heeft ruimte waar hij om gevraagd heeft...maar benut het niet...
dus het eind van het liedje is er zal weinig tot niets veranderen in huis...
Ik heb er vrede mee omdat ik weet...dat de mogelijkheden benutten...hier niet van toepassing zijn...
wat gister niet gebeurde en vandaag niet gebeurt zal morgen ook niet gebeuren....
Dus als het DOCteam weer komt over 3 weken zal er niets veranderd zijn ten goede...
©speelster
DOCteam is een onderdeel van GERIANT in NOORD HOLLAND
DEmentie Onderzoek Casemanagerteam.
Ik heb nu een casemanger die bekijkt wat er nog voor mogelijkheden zijn om het wat leefbaar te houden..Ze maakt een stappenplan waar we ons beiden aan houden.. In de praktijk komt het er op neer dat mijn man dus niets doet en ik alles...Deze scheefgroei is er natuurlijk al tijden maar het wordt nu concreet op papier gezet...en we krijgen elk een brief...en zo wordt er geprobeert weer structuur te krijgen in het leven van de OPS patient...wat niet echt lukt zondr slag of stoot...is de praktijkervaring van mij...
Jantien