Naar de inhoud

OPS-CTE

Schildersziekte
seniorennet.beseniorennet.be
OPS een beroepsziekte die niet nodig is in deze moderne tijd maar nog steeds veelvuldig voorkomt

Archief

vlaai

er stond een stukje in de krant
waar ik heel blij van werd
ik wordt zo gewaardeerd
om wat ik allemaal doe

de vlaai van de week
kon ik gaan ophalen
maar o wat een strop
de vlaai was zomaar op

OPS=ongeremdheid
geen maat hebben
dus eet maar lekker
zonder smaak

dan een boze bui om mijn reactie
was ook zinloos achteraf
maar 3 kwart vlaai opeten
is toch niet normaal

ook dat is OPS

speelster


Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Jantien om 12:35 Reageer op dit bericht Stuur door

OPS

Waarom een blog over OPS?

OPS is een aandoening van het centrale zenuwstelsel in de hersenen veroorzaakt door chemische toxische oplosmiddelen.

Vooral schilders en drukkers komen met deze middelen in aanraking.

Elke dag komen ruim 500.000 werknemers in de chemische industrie in aanraking met deze middelen.

Klachten als hoofdpijn, duizeligheid, tinteling in handen en voeten. vergeetachtigheid, ongeremde boosheid, niet begrepen worden, geen 2 gingen tegelijk kunnen doen. dronkemansgevoel, kunnen duiden op een begin van OPS.

Vage klachten die zullen niet zo gauw in die richting wijzen maar weet wel dat het een beginnende OPS is.

Als eenmaal de hersens zijn aangetast heb je blijvende schade.En daar zal verder geen verbetering meer in komen.

De moeilijkheid om te weten dat je OPS hebt is dat er op een scan weinig tot niets te zien is.

Merken doen we des te meer en het is een sluipend proces.


Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door Jantien om 09:04 Reageer op dit bericht Stuur door

mijn verhaal als partner

Mijn verhaal als partner van een OPSpatient. OPS heeft een naar ziekteverloop.In het begin weet je niet wat er aan de hand is.Ik kan wel zeggen dat het al heel lang sluimerd.En het wordt alleen maar slechter. Ik weet soms niet hoe te handelen en raak dan verstrikt in gevoelens. Dan is het fijn om een uitlaadklep te hebben en dat mijn gevoelens weer in goede banen geleid wordt. Helaas kan ik daar bij mijn partner niet terecht. Die snapt niet meer waar ik het over heb. Een grauw en en snauw kan ik krijgen en dat doet pijn. Dan krimpt mijn hart ineen en denk ik maar terug aan de tijd dat we een liefdevol leven hadden. Nu is dat totaal verdwenen. Ik heb een groot kind in huis. Iemand die jalours en achterdochtig is geworden. Iemand die zeer egocentrisch is geworden. Iemand die geen besef heeft van tijd. Iemand die gauw vergeet en waar je dan ruzie over krijgt en weer van voor aan kunt beginnen. Dit vreet enenrgie ook van mijn partner. De moeheid die dan toeslaat en de ogen die dan dichtgaan geven mij een stukje rust. Ik kan dan even mijn gang gaan. Ik heb ondertussen een eigen levensstijl opgebouwd waar ik veel energie aan opdoe en waar ik anderen veel plezier aan laat beleven. Ik rol zo van het een in het ander en geniet daar uitermate van. Op deze manier is mijn leven in balans en kan ik de thuissituatie aan op mijn manier met mijn normen en waarden. Mijn partner wil absoluut niet naar een verpleegtehuis als het zo ver gaat komen. Ik heb hem beloofd dat dat ook niet gebeurd. Wie dan leeft die dan zorgt. Zijn toestand gaat alleen maar bergafwaarts. Zijn hersens zijn zover aangetast dat weinig in het lichaam nog normaal werkt. Het is maar een geluk dat mijn lichaam ook niet meer 100% is en dat ik zijn tempo heb leren volgen. Want ook ik doe stappen achteruit. OPS werkt ook door in het gezinsleven. Mijn kwalen steken ook steeds heftiger de kop op. Kan ook niet anders in Deze situatie waar totaal geen verbetering meer in komt.Waarom ik dit schrijf? Door dit weer eens te herlezen mag ik in me handen knijpen Dat het me allemaal zo goed af gaat. Dat ik evengoed blij en vreugdevol in het leven sta. Dat ik geleerd heb om echt verdriet te hebben en echt blij kan en mag zijn ondanks wat me allemaal overkomt. Dat ik mensen tegenkom die me een hart onder de riem steekt en waar ik een goed gevoel aan overhou en dat ik dat zelfde ook doe. zo is een wisselwerking geboren wat waardevol leven teweegbrengt. het zijn juist de kleine dingen die het doen.
Een schouderklop, een hartelijk woord. Daar heeft een ieder wat aan en dat werkt helend heb ik gemerkt. Het werkt wel voor mij maar mijn partner pikt dat niet op. Zijn ogen staan droevig en dat doet heel erg zeer.

Hoe vind je dit bericht? 6 stemmen
Geschreven door Jantien om 09:00 Reageer op dit bericht Stuur door

OPS en nageslacht

Het zal niet waar zijn he? Maar veel gezinnen waar OPS voorkomt hebben problemen met hun kinderen. Ik weet veel en toch schrik ik weer van wat ik hoor. Ook wij hebben gehandicapte kinderen. En nooit de link gelegd naar oplosmiddelen. Maar nu zoveel jaren later krab ik wel eens even achter mijn oren. Eigenlijk komen er steeds meer  probleemgevallen bij en weet men niet hoe te handelen. Miskramen en misvormingen of algehele kinderloosheid. En dat door de chemische industrie. En niet alleen in Nederland maar wereldwijd. Als er geen omslag komt naar schonere industrie op natuurlijke basis zonder chemische gifstoffen dan is er voor de mensheid geen redding meer. dat is mijn visie.Ik zie genoeg en hoor genoeg en heb daar zo mijn bedenkingen bij. Mijn man is niet meer te genezen. De jongere generatie moet wijzer zijn. Ageer tegen werken met oplosmiddelrijke middelen. Weet wat de gevaren zijn op langere termijn. Vroegtijdige dementie  en vaak overlijden voor je 65e. Van de schildersgeneratie van mijn man zijn er niet veel meer in leven en mijn man is nu 60 jaar en opperdepop.      
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Jantien om 08:57 Reageer op dit bericht Stuur door

kennis en macht


wat ik niet begrijp is dit
kennis en macht
krampachtig vasthouden
ter ere van het geld

omslagcultuur
vergeet het maar
betere werkomstandigheden
vergeet het maar

kennis en macht goed gebruiken
voor betere arbeidsomstandigheden
ja, wil men dat wel?
NEE, DAT KOST GELD!

speelster

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Jantien om 07:29 Reageer op dit bericht Stuur door

OPS drift

OPS hebben is geen pretje
wel alles nog willen doen
maar de knop doen is stuk
frustratie alom en boosheid

de partner is het stootblok
schoppen en slaan keihard
maar ik WORDT niet geraakt
het gaat langs me heen

een driftbui is zo over
een boze bui is zo over
ik sluit me er voor af
dat heb ik onlangs geleerd

laat maar even razen
dat is alleen maar goed
even de agressie kwijt
en weg is de strijd

zo ermee om leren gaan
kan de situatie harmoniseren
zo er mee om leren gaan
is liefdevol incasseren

ik strijd niet meer
ik kijk toe en weet
OPS is onomkeerbaar
Ik hoef er alleen maar te zijn.

Speelster


Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Jantien om 22:27 Reageer op dit bericht Stuur door

delen

vroeger deelden we alles met elkaar. hoelang is vroeger wel tot zo'n 20 jaar geleden. het gedrag van mijn man begon langzaam te veranderen. de boze buien hadden hun intrede gedaan. en echt om niets kon hij zomaar uit zijn slof schieten. de tederheid verdween ook heel langzaam en op een gegeven moment mocht ik hem niet meer zoenen maar hij wilde wel gemeenschap.
zo'n koude kille bedoening zonder gevoel. ik voelde me niet prettig en heel onhandig. delen deden we steeds minder. gelukkig heb ik een fijne hobby die steeds meer plaats in mijn leven is gaan innemen. daar kan ik mee delen en geeft me een warm gevoel. gevoel dat mijn man nu helemaal kwijt is naar mij toe. en toch heb ik gemerkt dat hij nog wel degelijk gevoel heeft maar het niet meer kan uiten op een *normale* manier. we hebben jarenlang heibel gehad over de minstinteressante dingen en fituliteiten. dat het me op een gegeven moment opbrak. toen ik 7 jaar geleden te horen kreeg wat de oorzaak zou kunnen zijn van zijn gedrag(ziekte) vielen alle ik puzzelstukjes in elkaar. Ik deel nu woorden en klanken uit met veel gevoel en emotie. zo is er weer harmonie in mijn leven gekomen. wat mijn man betreft ik heb nu een groot kind in huis die nauwelijks tevreden is en voor mij veel over heeft maar wel constant zegt. nu moet je dit en nu moet je dat. en dat moeten heb ik afgeschaft. ik moet helemaal niets. en als je wat wil dat er gebeurt vraag je maar en ik doe het. zo is onze situatie weer leefbaar geworden met een portie gevoel. want ondanks de zware jaren heb ik nu het gevoel ik leef weer. ik speel accordeon wat mijn grootste hobby is en waar ik alles in kwijt kan. wat wel leuk is om te vertellen men kan horen als ik niet lekker in mijn vel zit. en dan komt er een verzorgster en die zegt zo nu even stoppen en vertellen. (zij weet van de situatie) en ik kan dan even mijn hart luchten. dat is heel belangrijk en blij kan ik dan weer naar huis zonder naar gevoel. en nu heb ik mijn roer helemaal omgegooid. ik weet dat mijn man alleen maar verder zal aftakelen en gun hem nog een paar fijne jaren. nu kan ik nog met hem weg en hem laten genieten van een bakkie koffie met een appelpunt met slagroom. dus pakken we een terrasje of gaan naar de koffieroom. het blijde gezicht dat dan tevoorschijn komt daar kan ik mateloos van genieten. maar vergis je niet samen genieten is er absoluut niet bij. hij zal niet vragen uit zichzelf zo schat is het lekker? daar hoef ik niet op te rekenen. maar als ik vraag smaakt het dan krijg ik een glunderend antwoord. en dat maakt mijn hart heel blij. zo om te gaan met de ziekte van mijn man geeft mij de ruimte om te doen wat voor mij belangrijk is. gewoon genieten van zijn genieten. meer is het niet. echt delen is er niet meer en zal er ook niet meer van komen. delen doe ik met goede vrienden op allerlei gebied. een goed gesprek een schouder om te huilen en heel veel lachen om die stomme mop. want ook dat kan ik niet meer met mijn man.eindconclusie is voor mij ik schuif niets meer op de lange baan wat hij ook zegt en geniet van de momenten dat het goed gaat en de rest maar over me heen laten gaan en vergeten. want daar mee zitten is verloren energie. ik schiet daar niets mee op en mijn humeur laat ik niet meer verpesten. ook al heb ik nog wel eens een huilbui om vroeger dat helemaal over is. dat geeft een stukje verlichting en rust want echt emotioneel zit ik heel raar in elkaar. ik ben veel gevoeliger geworden en huil om het minste of geringste maar heb tegen mezelf gezegt dat kan ook niet anders in jouw omstandigheid die zoveel moet missen aan warmte en aandacht. ik krijg het wel op een andere manier maar niet meer vandegene waar ik o zo veel van hou ondanks zijn ziekte. ons delen van gevoel en emoties is niet meer. niet zoals het warm en fijn zou zijn.
Jantien
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Jantien om 08:50 Reageer op dit bericht Stuur door

preston Palace

We zijn naar Preston Palace geweest en dat was echt een feest. even helemaal eruit en geen moeten. alles was keurig verzorgd en zag er goed uit.
we waren met 40 koppels en als je eens naar de mensen met OPS keek dan zag je telkens dezelfde uitdrukking op het gezicht. Mijn man was geen uitzondering. dan zie je pas wat chemisch gif doet men een mens met langdurige blootstelling. uithoudingsvermogen nihil. niemand dronk alcohol die OPS heeft. de vrouwen even heerlijk uit hun bol en echt plezier gemaakt. want de mannen waren op hun manier zeer tevreden. ik heb echt even genoten van alles om me heen. heerlijk gezwommen onder de sterrenhemel.
ontspanningsoefeningen gedaan in het water samen wat toch weer even dat close geeft maar daarna ook weer helemaal verdwenen is. het zijn die momenten waar ik dan zo overduidelijk heerlijk van geniet.
thuisgekomen met de folder in de hand na genieten. maar dat doe ik in me eentje want mijn man kan zich weinig meer herinneren. alleen het zwembad is blijven hangen dat weet hij nog heel goed.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Jantien om 09:17 Reageer op dit bericht Stuur door

ikke

ik sta blij en gelukkig in het leven.
hulpvaardig met een gulle lach
soms met een traan die verlichting schenkt
met een flinke portie positiviteit

ik heb mezelf beloofd
om te genieten van het mooie om me heen
en plezier te hebben met alles wat ik onderneem
dat geeft vreugde aan het leven

tuurlijk gaat er ook wel eens iets mis
dan was de tijd nog niet rijp
zo om te gaan met omstandigheden
drijft de ergernis ver weg

mens en dier geven elkaar liefde
zorg en plicht horen ook bij elkaar
dit doen met een glimlach
tovert een glimlach bij de ontvanger

die ervaring zet ik nu door
en zie geen gemor en geruzie
harmonie en vreugde
is de uitkomst

speelster

met deze uitkomst kan ik de ziekte van mijn partner een stuk beter handelen.
het gaat niet beter met mijn man maar wel met de situatie.
en daar schep ik veel vreugde in.
en doet de harmonie groeien.
en het gaat niet meteen goed hoor.
maar van zijn uitbarsting trek ik me niets meer aan.
dat heb ik wel geleerd door de tijd.
zijn onmacht blijft een strikelblok en met mijn liefde voor hem verlicht het enigzins zijn pijn en verdriet.
Ik moet niets meer. ik mag en dat is het verschil.
dat maakt een groot verschil in gevoel en emotie.
ik hoop dat jullie hier kracht uit kunnen putten om met de ziekte OPS om te kunnen gaan want zwaar en moeilijk blijft het
ik zit onder de hand al 17 jaar in dit pakket OPS en weet pas 7 jaar wat het werkelijk in houdt en dat het alleen maar verder bergafwaarts gaat en geen verbetering in houdt maar door mijn houding wel handelbaar is geworden zonder veel ruzie meer.
ik kan me aanpassen en weglopen en mijn man zit gevangen in zijn lichaam dat niet meer doet wat hij wil.
met deze wetenschap heb ik dit gedicht geschreven.

samen is niet meer
samen lekker knus
een knuffel of een kus
nee dat is verledentijd

samen is niet meer
gecommandeer
eenrichtingsverkeer
het is zo meer en meer

ik heb het omgebogen
naar liefdevolle zorg
vraag maar en het komt voor elkaar
zo wordt samen weer samen

speelster

ik wens jullie allen heel veel kracht liefde warmte en moed om met OPS om te gaan. wat beslist niet makkelijk is. Ik weet daar alles van. maar door de jaren heen heb ik me een eigen leefstijl ontwikkeld wat me goed afgaat.
wat soms niet begrepen wordt mmaar dat is het probleem van de ander en niet van mij. Ik moet verder op mijn manier en waar ik me prettig bij voel.
en deze manier bevalt me prima.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Jantien om 09:16 Reageer op dit bericht Stuur door

Wat OPS betekent voor de partner

Mijn man is OPSpatient. Ik heb hem langzaam zien veranderen. De laatste jaren gaat het hard achteruit.

In vijf jaar tijd is er helemaal niet meer over van een flinke vriendelijke man die graag een grapje maakte en altijd goedgehumeurd en goedlachs was. Nu is hij prikkelbaar, egocentrisch, jalours,achterdochtig, gauw emotioneel en sacherijnig. Een hele andere persoon dan hij altijd geweest is. Daarbij komen ook lichamelijke klachten aan het licht. zoals darmproblemen, hartproblemen, spierproblemen, geheugenproblemen, Diabetis II, Smaak en reuk vermindering. En het ergste voor mij zijn liefdesgevoel is weg. Ik ben eigenlijk een levende weduwe die haar man totaal kwijt is. Ik heb een groot kind in huis gekregen. En toch blijf ik hem behandelen als mijn man. Ik hou van hem en zal hem verzorgen zolang ik kan. Het is een zware emotionele opgave die ik met veel liefde op me neem. Hij kan er immers niets aan doen dat hij zo ziek is geworden. en alleen maar zieker zal worden. Want in dit stadium is er geen weg terug. Zijn gezondheidstoestand zal alleen maar verslechteren.OPS is een sluipmoordenaar.Erger nog dan KANKER. Mijn man is niet normaal aanspreekbaar. Ik kan niet met hem debatteren. Naar een oplossing zoeken als ik een probleempje heb. een stil en kil bestaan volgt als je niet oppast en een paar goede mensen treft waar je mee om kunt gaan.

Jantien

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door Jantien om 09:23 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van OPS-CTE

↑ Terug naar de berichten