ik wil met volle teugen

elke dag zie ik je staan

in de deuropening van mijn herinnering

dan boen ik glimmend de vloer van het verleden

boen boen boen

de muren wijken achteruit

maar al weten wij het niet

de kamer blijft klein

wij weten zo weinig van het vele

dat we weten

en zo weinig van elkaar

weet je wat

we zullen de zachte gele maan van die nacht

plukken en bewaren

                  er moet toch iets

                  bewaard worden

                  van toen

jaren na zijn dood
stond hij daar te sterven
onopgemerkt onder de lindebomen van het plein
hij verweerde zich niet
en las met eeuwige ogen in zijn boek
terwijl de duiven op zijn schouder scheten
hij zei niets
en hij liep niet weg
alleen maar een doffe glimlach
toen ik voorbij was
hoorde ik hoe hij met zijn voet
trachtte een kuiltje te maken
maar het ging niet
daarom bleef hij staan
met een versteend excuus op zijn gezicht
in de avond
groeide de schimmel van de sterren

als
jij niet bij me bent
mogen de schimmen van de nacht niet groter worden
niet met onnoembare angst mijn dalen
bewonen. ik ken geen toverwoorden meer.

laat mij niet dromen als een dief.
de dagen worden angstig. de avond
is steeds trager en mijn woorden liggen braak
en schaden mij

je bracht me leven, wees nu niet vreemd.
ontvang me in je opengevouwen lichaam
zodat ik zou weten
een speelse zon te plukken
uit je wijdvertakte twijgen.

ik probeer telkens weer
mijn woorden
aan elkaar te rijgen
en dan is er opeens
die wondermooie klank
van het zwijgen ...

ik schrijf je naam
in elke hoek van de tijd
waarin ik leef
en leven zal
tot de wind mij als maanzaad
weer bij jou zal dragen
om dan
zacht als een praline
te dansen op je huid

maar aan iedere gevel slapen de ramen nog

zie hoe het licht in de huizen klimt

als een trage kleur

hoor hoe de zon het wilde feest bezingt

van onze nachtelijke omhelzing

de dag tuimelt naar binnen

en je doet de drukte van de straat

naar koffie geuren

ik streel hoe je achteloos mooi je kamerjas

laat open hangen

als je een eitje pelt

met mij

de stilte hangt aan een draad

tussen de sanseveria’s

ik heet je orchidee

en hoor mijn haar ritselen

ik hak wellustig mijn ontbijt uit de rotsen

mijn geheugen schuift open en dicht

als een reflexcamera

want ik weet

vandaag komt de avond niet op tijd

zelfs de stilte zwijgt niet

en nestelt zich brutaal in onze stoel

ik heb onze woorden in 2 gescheurd

en weggegooid naar wind en wolken

nu slaap ik, alleen het duister

als een behoedzaam waker

aan mijn voeten uitgestrekt

onder de hemel en de halfgedoofde sterren

hoort men nog de schreeuw

van onze pauw

op de armleuning van onze dromen