gesprek

ik probeer telkens weer
mijn woorden
aan elkaar te rijgen
en dan is er opeens
die wondermooie klank
van het zwijgen ...

ik schrijf je naam
in elke hoek van de tijd
waarin ik leef
en leven zal
tot de wind mij als maanzaad
weer bij jou zal dragen
om dan
zacht als een praline
te dansen op je huid

maar aan iedere gevel slapen de ramen nog

zie hoe het licht in de huizen klimt

als een trage kleur

hoor hoe de zon het wilde feest bezingt

van onze nachtelijke omhelzing

de dag tuimelt naar binnen

en je doet de drukte van de straat

naar koffie geuren

ik streel hoe je achteloos mooi je kamerjas

laat open hangen

als je een eitje pelt

met mij

de stilte hangt aan een draad

tussen de sanseveria’s

ik heet je orchidee

en hoor mijn haar ritselen

ik hak wellustig mijn ontbijt uit de rotsen

mijn geheugen schuift open en dicht

als een reflexcamera

want ik weet

vandaag komt de avond niet op tijd

zelfs de stilte zwijgt niet

en nestelt zich brutaal in onze stoel

ik heb onze woorden in 2 gescheurd

en weggegooid naar wind en wolken

nu slaap ik, alleen het duister

als een behoedzaam waker

aan mijn voeten uitgestrekt

onder de hemel en de halfgedoofde sterren

hoort men nog de schreeuw

van onze pauw

op de armleuning van onze dromen

Een foto uit lang vervlogen tijden ... mijn ouders ter gelegenheid van hun huwelijk in 1945 ....

mijn woorden liggen braak

in het wrakhout van onze tederheid

de dag tuimelt naar binnen

als een CliniClown

PAS OP voor het trapje

en snijdt zich aan het verstrijken van de uren

maar geen nood

tussen mijn tenen groeien andere woorden

morgen schrijf ik een nieuw recept

voor onze liefde

en de zon zal lachen

om al die drukte van

gisteren

moeder, ik stond vandaag bij je graf
en trachtte heel stil te luisteren
of van diep geen stem zou fluisteren
dag, jongen , ik ben niet veraf
maar zoveel uren later liggen mijn bloemen
te verwelken op het gras
daaronder, schaduwbeladen,
je glimlach en al wat je voor me was

al verwens je me ooit naar het diepste van de hel
je zal voor eeuwig mijn allerliefste blijven
natuurlijk in dat geval niet meer zo fel
ik vind dat ik niet moet overdrijven

ik, onbekende van mezelf

tracht verboden blikken

in je zachte haar te vlechten

de golving van je lach

de zegen van je huid

de echo van je stem

dat alles leeft in mij

ben ik gewoon

ik vraag geen aalmoes meer

in de verschroeide eelten van mijn bange hand

alleen heel broos

de zachte mijmering van je hart

laat de regen van je klamme haren

nog eenmaal strelen

rond de rilling

van mijn hals

vannacht had ik een droom
we hebben eindeloos gezoend
en toen ik wakker werd
heb ik de straat naar jou genoemd

kom bij me, zei ze wellustig,
kom bij me, mijn parelhoen,
zie je niet
hier brandt de lamp
kijk, zo iets maakt me onrustig
en bezorgt me even de kramp
ik blijf wel haar kampioen
maar nu
wilde ik net het licht uitdoen ...