poëzie

ik, onbekende van mezelf

tracht verboden blikken

in je zachte haar te vlechten

de golving van je lach

de zegen van je huid

de echo van je stem

dat alles leeft in mij

ben ik gewoon

ik vraag geen aalmoes meer

in de verschroeide eelten van mijn bange hand

alleen heel broos

de zachte mijmering van je hart

laat de regen van je klamme haren

nog eenmaal strelen

rond de rilling

van mijn hals

vannacht had ik een droom
we hebben eindeloos gezoend
en toen ik wakker werd
heb ik de straat naar jou genoemd

kom bij me, zei ze wellustig,
kom bij me, mijn parelhoen,
zie je niet
hier brandt de lamp
kijk, zo iets maakt me onrustig
en bezorgt me even de kramp
ik blijf wel haar kampioen
maar nu
wilde ik net het licht uitdoen ...

het dal is mijn huis

mijn huis is omringd door bergen

elke berg is een krater

vier keer per dag eet ik vuur

kom regen kom

over de bergen

word water voor heel veel dorst

voor de droge rivier in mijn dal

mijn huis is schemerduister

tussen de bergen

en van de zon zie ik alleen de lange schaduwen

de wereld is rond mijn dal is rond

ik ga in cirkels zonder regen

zonder zon word ik nooit nieuw

word ik een bal ik rol in mijn rivier

er is geen water

de kogel is door de kerk
een klein gaatje van noord naar zuid
nee... helemaal niet het halve werk
manlief, wat ziet die kerk er uit...

in de winter zijn er meer bomen

dan in de zomer

maar dat deert je niet

want je draagt de warmte als een baby

met roze handjes tussen de huizen

je heupen veranderen water in wijn

en je oksels vallen open vol hemel

de stilte plant zich voort langs de vogels

die hangen aan het plafond van het bos

je woorden heb ik vacuüm getrokken

als zachte eenden in de mist

de straat begint te blozen

de zon glijdt uit

en giechelt

op het laatste nippertje
gaf ik jou toch nog een zoen
en dat was misschien wat te laat
ik had het waarschijnlijk vroeger moeten doen
maar ik weet niet
of er een eerste nippertje bestaat ...