de toekomst ...

de kater van de overburen

ligt tijdens de dag op zijn gemak

naar de eerste vlinders en de vogels te gluren

maar ’s avonds dan kruipt hij op het dak

de katjes tegemoet tussen maan en sterrengeflonker

drie op één nacht heeft hij uitgerekend

niet zo gemakkelijk in het donker

maar zijn gps doet het uitstekend

op al deze liefdesavontuurtjes

is hij zo trots als een luis op een kam

en ’s morgens in de vroege uurtjes

kruipt hij moe en tevreden in zijn tram

hij laat de honden in de straat maar keffen

en denkt al aan de volgende nakomeling

en voor de katjes het beseffen

is het weer van … tararadjing

 
kom binnen zeg ik
in mijn huis van wind en wolken
dag verzamelaar
van mijn behangpapier met spreuken uit de voorbije winter
luister naar de ademhaling van het land
hier sliepen gisteren de insecten
als pelsdieren
in de gietvorm van de eeuwigheid
zie hoe het licht
wiegt als water
warmwaait naar de klanken
die mekaar met smaak naar binnen spelen
hoor
de zon kookt de tongen van de vrouwen
als mossels los
ik spring van vreugde op mijn schouders
onze magazijnen zitten vol zomer

Vlaming zijn is geen goede stiel
want men staat altijd van achter
Toch blijf ik in hart en ziel
een Guldensporenslagter

een eigenzinnge kerel uit Barcelona
at dagelijks grote porties lava
nee, zei zijn vrouw tot een gebuur
eigenlijk is het niet zo duur
maar ons toilet is net de Costa Brava ...

was je maar een octopus
dan had je bijna zeker 8 armen
en kon je me bij iedere kus
hartstochtelijk verwarmen...

woorden lopen met opgetrokken schouders

in bange tijden

ze durven zelfs geen zin maken

en blijven binnenhuis in holen van papier

ze klinken amandelbitter

woorden worden zelfs anders uitgesproken

als de stilte met afgehakte handen op hun lijf plakt

ze worden nog anders geschreven ook

in de lente dragen ze hoofddoeken

ik heb er foto’s van gezien

en dikke jassen trekken ze aan als het winter wordt

dit om de zijwind niet te horen

die fluit naar giechelende meisjes op de fiets

woorden trekken zich terug in donkere torens van kathedralen

hun inkt een verroeste nagel

die woeste stieren in de balken krast

woorden planten zich ondergronds voort

en zoals bloemen en gele vlinders

durven ze wel eens kreunen

als ze door de pantservoertuigen van de leugen

tot letters worden verpulverd

of door hooggelaarsde spionnen worden verkracht

tot de eerste klank

maar eens komen zij terug

samen met de zang van duizend merels

scherp als de rand van een conservenblik

morgen begint de tuin uit zijn neus te bloeden

ik heb haar gelegd

in de witte baren van mijn hand

waar koperen kinderen spelen

versnipperd in een kristallen huis

en plots de regen

steeds de regen

op de lange spiegels van de eerste dag

de stilte wordt een mannequin

een keizacht levensgevaar

met middeleeuwse lippen

de dikste diamant

en al het goud van dit land

wat stelt het toch voor

als ik je lachen hoor

en je blije ogen zie

jij bent mijn diamant, lowie