het dal

de kogel is door de kerk
een klein gaatje van noord naar zuid
nee... helemaal niet het halve werk
manlief, wat ziet die kerk er uit...

in de winter zijn er meer bomen

dan in de zomer

maar dat deert je niet

want je draagt de warmte als een baby

met roze handjes tussen de huizen

je heupen veranderen water in wijn

en je oksels vallen open vol hemel

de stilte plant zich voort langs de vogels

die hangen aan het plafond van het bos

je woorden heb ik vacuüm getrokken

als zachte eenden in de mist

de straat begint te blozen

de zon glijdt uit

en giechelt

op het laatste nippertje
gaf ik jou toch nog een zoen
en dat was misschien wat te laat
ik had het waarschijnlijk vroeger moeten doen
maar ik weet niet
of er een eerste nippertje bestaat ...

de kater van de overburen

ligt tijdens de dag op zijn gemak

naar de eerste vlinders en de vogels te gluren

maar ’s avonds dan kruipt hij op het dak

de katjes tegemoet tussen maan en sterrengeflonker

drie op één nacht heeft hij uitgerekend

niet zo gemakkelijk in het donker

maar zijn gps doet het uitstekend

op al deze liefdesavontuurtjes

is hij zo trots als een luis op een kam

en ’s morgens in de vroege uurtjes

kruipt hij moe en tevreden in zijn tram

hij laat de honden in de straat maar keffen

en denkt al aan de volgende nakomeling

en voor de katjes het beseffen

is het weer van … tararadjing

 
kom binnen zeg ik
in mijn huis van wind en wolken
dag verzamelaar
van mijn behangpapier met spreuken uit de voorbije winter
luister naar de ademhaling van het land
hier sliepen gisteren de insecten
als pelsdieren
in de gietvorm van de eeuwigheid
zie hoe het licht
wiegt als water
warmwaait naar de klanken
die mekaar met smaak naar binnen spelen
hoor
de zon kookt de tongen van de vrouwen
als mossels los
ik spring van vreugde op mijn schouders
onze magazijnen zitten vol zomer

Vlaming zijn is geen goede stiel
want men staat altijd van achter
Toch blijf ik in hart en ziel
een Guldensporenslagter

een eigenzinnge kerel uit Barcelona
at dagelijks grote porties lava
nee, zei zijn vrouw tot een gebuur
eigenlijk is het niet zo duur
maar ons toilet is net de Costa Brava ...

was je maar een octopus
dan had je bijna zeker 8 armen
en kon je me bij iedere kus
hartstochtelijk verwarmen...

woorden lopen met opgetrokken schouders

in bange tijden

ze durven zelfs geen zin maken

en blijven binnenhuis in holen van papier

ze klinken amandelbitter

woorden worden zelfs anders uitgesproken

als de stilte met afgehakte handen op hun lijf plakt

ze worden nog anders geschreven ook

in de lente dragen ze hoofddoeken

ik heb er foto’s van gezien

en dikke jassen trekken ze aan als het winter wordt

dit om de zijwind niet te horen

die fluit naar giechelende meisjes op de fiets

woorden trekken zich terug in donkere torens van kathedralen

hun inkt een verroeste nagel

die woeste stieren in de balken krast

woorden planten zich ondergronds voort

en zoals bloemen en gele vlinders

durven ze wel eens kreunen

als ze door de pantservoertuigen van de leugen

tot letters worden verpulverd

of door hooggelaarsde spionnen worden verkracht

tot de eerste klank

maar eens komen zij terug

samen met de zang van duizend merels

scherp als de rand van een conservenblik

morgen begint de tuin uit zijn neus te bloeden